Eskurial- Hiszpania.


Eskurial znajduje się na północny zachód od Madrytu, na wzgórzu Sierra de Guadarrama. Wyglądem przypomina twierdzę. Jest znany w Hiszpanii, jako ósmy cud świata. Jest to prostokątna budowla. Co ciekawe, w przybliżeniu jest tam 1250 drzwi i 2500 okien. Jednak próba ich policzenia daje rzadko zgodny wynik. Jest to ogromna, rozległa budowla. Klasztory i pałace królewskie są zazwyczaj oddzielone od siebie. Jednak Filip II hiszpański postanowił zbudować klasztor, który będzie zarazem pałacem. Tak oto właśnie z tego pomysłu zrodził się Eskurial. Co ciekawe, apartamenty królewskie zbudowano tak, aby stary już król mógł wejść od razu do kościoła i widzieć ze swojego łoża ołtarz. Pałac Filipa, który przylega do wschodniej części kościoła nazwano rękojeścią rusztu św. Wawrzyńca. Co ciekawe, następcy Filipa chcieli bogatszych i przestronniejszych pomieszczeń mieszkalnych. Nie zależało im też na widoku ołtarza. Zbudowali wiec dla siebie nowe apartamenty po północnej stronie kościoła. Jakie jeszcze funkcje miał pełnić Eskurial? Miał być również mauzoleum dla hiszpańskich królów. W pałacu znajduje się cenna kolekcja ksiąg i manuskryptów. Można ją podziwiać w Sali, która ozdobiona jest bardzo bogato alegorycznymi malowidłami, które przedstawiają filozofię, teologię, muzykę i geometrię. Pałac ten jest zbudowany z żółtawoszarego granitu. Ma proste fasady i prostokątne wieże. To wszystko odzwierciedla skromności i powściągliwość króla Filipa II. Król był zaangażowany w budowę Eskurialu. Podobno odkrył na wzgórzu, na którym wznosi się pałac, miejsce, z którego mógł na bieżąco obserwować postęp prac. Co ciekawe, krzesło Filipa można znaleźć idąc bardzo krętą, wąską drogą. Trzeba się bardzo wspinać. Jednak stamtąd można podziwiać pałac w całej jego okazałości. Filip II, wolał ażeby pałac był bardziej umiarkowany, nie chciałby był pełen przepychu. I tak właśnie jest. Jednak zgromadził w nim znakomite dzieła sztuki. Obecnie mówi się, że zwiedzanie tego pałacu przypomina bardziej zwiedzanie bogatej galerii sztuki. W pałacu oprócz cudownych obrazów można zobaczyć kobierce. W bliźniaczych salach wystawia się obrazy i artefakty. Pałac ma również własne muzeum architektury. Kolejną ciekawostką w tej budowli jest dziedziniec centralny. Znany jest, jako patio ewangelistów. Dlaczego? Ze względu na swe posągi. Do budowy tego cudownego pałacu zaangażowano najlepszych architektów. Cóż, trzeba przyznać, że wykonali oni swoją pracę bardzo dobrze. Pałac podziwia wielu turystów. Jak w ogóle powstał pomysł o jego budowie? Kiedy wojska Filipa zwyciężyły Francuzów we Flandrii był dzień świętego Wawrzyńca. Co dziwne podczas tej bitwy został zniszczony kościół pod wezwaniem właśnie tego świętego. Filip, jako że był władcą bardzo wierzącym, pobożnym przysiągł, że święty Wawrzyniec będzie miał swój nowy kościół. Jak przysiągł tak zrobił. Zbudował, Eskurial który zachwyca swoją prostotą. Jest w nim jednak piękno, którego nie doszukamy się w jednorazowej wizycie. Jest to kolejna budowla, która powstała z religijności władcy. Co najważniejsze, nie wychwala jego majestatu.
ZABYTKI W POLSCE
Łazienki Królewskie Prawie w centrum miejskiej aglomera­cji znajduje się olbrzymia enklawa zie­leni, zaś wśród niej tworzona od XVII w. parkowa zabudowa. Wszystko zaczęło się od Ujazdowa, gdzie we wczesnym średniowieczu stał na stro­mej skarpie drewniano-ziemny gród książąt mazowieckich, następnie drewniany dwór otoczony włoskim ogrodem założonym przez królową Bo­nę, wreszcie od 1624 r. murowany za­mek króla Zygmunta III Wazy. Poniżej skarpy znajdował się zalesiony teren tzw. Zwierzyńca, na którym polowali książęta mazowieccy. Właśnie tutaj marszałek koronny Stanisław Hera-kliusz Lubomirski - kolejny właściciel Ujazdowa - postawił w 2 poł. XVII w. dwa pawilony: tzw. Ermitaż służący mu jako wypoczynkowa samotnia oraz barokowy budynek łaźni, na wyspie między kanałami, projektowany przez Tylmana z Gameren. Pierwszy obiekt odbudowany po pożarze w I. 1776--1779, stoi do dzisiaj, natomiast mury łazienki znajdują się w dzisiejszym pa­łacu Na Wyspie. Właśnie od tej łaziei ki przyjęła się później nazwa dla całi go zespołu parkowego. Otoczenie! Zamku Ujazdowskiego zajmował si w I. 1717-1725 król August II Mocn; Powstał wtedy na osi zamku wodn; kanał zwany królewskim, z ozdobnyi basenami na krańcach. Ciedy w 1764 r. Ujazdów stał się wła-nością króla Stanisława Augusta Po-liatowskiego, na terenie Zwierzyńca :aczęto wytyczać aleje i stawiać pawi-ony. Były to zazwyczaj luksusowe, )zdobne pałacyki przeznaczone dla Iworu i gości oraz budynki użytkowe gospodarcze. Król zdecydował się tworzyć tu swoją letnią rezydencję zatrudnił najlepszych artystów n.in.: architektów )ominika pozbawiony powagi i surowości pałac, który stał się główną budowlą parku. Główne wejście znajduje się od stro­ny południowej i wiedzie przez wgłę­biony czterokol urn nowy portyk. Ta ele­wacja z 1784 r. (projektował D. Merli-ni) jest najbardziej popularnym i cha­rakterystycznym widokiem: między dwoma ryzalitami umieszczony portyk, wyżej balustradowa attyka Merliniego i Jana Chrystiana Kamset-zera, malarzy Jana Bogumiła Plerscha Marcello Bacciarellego, rzeźbiarzy Andrzeja Le Bruna, Franciszka Pincka, lakuba Monaldiego i Tomasza Righi; park urządzali m.in. Jan Chrystian Szuch i Karol Ludwik Agricola, który opracował system wodny oraz drogę do parku nazwaną jego nazwiskiem. W 1773 r. rozpoczęto przebudowę Ła­zienki. W pierwszej fazie od południa dobudowano piętro, w drugiej (1784) powstała elewacja południowa, na­stępnie (1788) skrzydła boczne, bel­weder i elewacja północna, a na końcu (1793) dwa pawilony boczne i łącząca je z pałacem kolumnada nad kanałem. Pomieszczenia ła­zienkowe zostały zaadaptowa ne, pozostał przedsionek, po­kój Bachusa i pokój kąpielowy wraz z barokową dekoracją sztukaterie, płaskorzeźby, kafle). W czasie dwudzie­stoletnich prac zbudowa­no klasycystyczny, choć ozdobiona rzeźbami i belweder także z rzeźbami na narożach, odbiegająca w obie strony galeria kolumn przerzu­cona nad wodą do dwóch pawilonów (projektował J.CH. Kamsetzer). Na ta­rasie w XVIII w. stanęły rzeźby: Tańczą­cy satyr i Bachantka - dzieła A. Le Bru­na oraz Nimfa i satyr, Hermafrodyta z nimfą, a w 1820 r. rzeźbiarskie per­sonifikacje Wisły i Bugu wykonane przez Ludwika Kaufmana. Wykonana w 1787 r. elewacja północna jest znacznie spokojniejsza. Portyk został tu wy­sunięty, jego cztery kolumny podtrzymują trój­kątny tympanon, elewacje zwieńczyła balustradowa attyka z posągami (ele­wacje projektował J.Ch. Kamsetzer). Przed nią na tarasie znajdują się rzeźby gladiatorów (F. Pinck) i lwów (T. Righi). Jednym z najwybitniejszych wnętrz pol­skiego klasycyzmu jest dwukondygna­cyjna Sala Balowa w zachodniej części parteru. Powstała w 1793 r. wg proj. J.CH. Kamsetzera, dekorację rzeźbiarską wykonał A. Le Brun, malarską - J.B. Plersch. Dekoracja ta jest doskonale zharmonizowana z architektonicznymi podziałami wnętrza. Oś pomieszczenia wyznaczają dwa monumentalne, mar­murowe kominki w formie przyścien­nych portyków. Zdobią je posągi Apol-lina w kominku północnym i Herkulesa w południowym. Blat kominka północ­nego podpierają postacie króla Minosa i satyra Marsjasza, co ma symbolizować w zestawieniu z Apollinem wyższość ducha nad pychą i głupotą, w drugim kominku blat podpiera Centaur i Cerber - Herkules symbolizuje tu potęgę czło­wieka nad mocami piekieł i żywiołów. Dłuższe ściany sali podzielone są na pionowe płyciny przykryte delikatnymi malowidłami groteskowymi, przedsta­wiającymi upływanie czasu, życia ludz­kiego i żywioły. Drugie reprezentacyjne pomieszczenie zwane jest Salą Salo­mona i znajduje się na trakcie północ­nym. Sala powstała w 1788 r. wg proj. D. Merliniego, a w I. 1788-1793 Mar­cello Bacciarelli z inicjatywy króla wyko­nał poświęcony życiu Salomona cykl malowideł na plafonie, ścianach i fase­tach (został on spalony w 1944 r.). Ma­lowidła uzupełniła dekoracja malarska J.B. Plerscha i złocone sztukaterie. W tej samej części pałacu Na Wyspie D. Mer-lini zrealizował w 1788 r tzw. Galerię Obrazów, którą urządzał do 1793 r. J.CH. Kamsetzer. Jedynym jej akcentem jest czarny, marmurowy kominek z ko­piami antycznych rzeźb (Wenus i Faun), zawieszonym nad nim zwierciadłem oraz medalionem - kopią płaskorzeźby Antinousa z podrzymskiej willi. Na wy­łożonych zieloną tkaniną ścianach roz­wieszone zostały obrazy, których Sta­nisław August był znawcą i kolekcjo­nerem. W I. 1784-1788 po rozbudowie pała-1 cu, w części wschodniej znalazła się I Sala Jadalna, słynna z obiadów! czwartkowych, na które król zapraszał! uczonych, pisarzy i poetów. D. Merlinil zrealizował salę w sposób bardzo! oszczędny: kompozycja architektonicz-l na jest prosta, a jedynym elementem I dekoracyjnym są stiuki o zabarwieniul białym i czerwonym. W 1795 r. ukoń-l czono monumentalną, choć o małych! rozmiarach salę zwaną Rotundą. Jest! to środkowe pomieszczenie pałacu,| uprzednio znajdowała się tu grota] z fontanną. Pokryte stiukami ściany zo-i stały podzielone półkolumnami, w ko­pule znalazły się freski J.B. Plerscha ilu­ Sala zwana Rotundą w pałacu Na Wyspie strujące pory dnia. Głównym akcentem są ustawione w niszach posągi pol­skich królów: Kazimierza Wielkiego, Zygmunta Starego, Stefana Batorego i Jana III Sobieskiego, zaś nad czwor­giem wejść - popiersia cesarzy rzym­skich; rzeźby wykonali: A. Le Brun, J. Monaldi i F. Pinck. Łaciński napis na fryzie pod kopułą - na pożytek światu jako wzór - wyjaśnia ideę jaką kiero­wał się król stawiając swoją letnią re­zydencję. Na jej piętrze znajdowały się, także urządzone w stylu klasycystycz-nym, apartamenty Stanisława Augusta i pokoje kamerdynera Franciszka Ryxa. Warto dodać, że pałac był ogrzewany - piece grzewcze były w małych piw­niczkach, m.in. pod Salą Balową. Jednak sam pałac nie mógł pomieścić całego dworu ani zaspokoić jego po­trzeb. Wcześniej od pałacu D. Merlini zaprojektował tzw. Biały Do­mek: piętrowy budynek, dla którego wzorem były wczesno-klasycystyczne wille, zwieńczo­ny balustradową attyką. Znaj­duje się tu m.in. mieszkalny apartament z Sypialnią deko­rowaną motywami chińskimi (ściany malowane w ptaki przez Jana Ścisłe), chińskie ta­pety są w Pokoju Bawialnym, gdzie J.B. Plersch namalował chiński pejzaż, Sala Jadalna ze ścianami pokrytymi malowidła­mi groteskowymi tego artysty w 1777 r. oraz z antycznym (II w.) posągiem Wenus. Do najważniejszych budowli nie mieszkalnych należy Oran­żeria, zwana Starą Pomarań­czarnia. Budynek ten powstał przez dobudowanie do oranże­rii dwóch skrzydeł w I. 1786-1788 projektowanych przez D. Merliniego. W skrzydle wschodnim umieszczony zo­stał teatr na ok. 200 osób ­należy dziś do nielicznych przykładów teatrów dworskich z XVIII w. Zbudo­wane z drewna wnętrze wypełniają malowidła rokokowo-klasycystyczne J.B. Plerscha: ponad lożami ich imita­cje z publicznością, na plafonie Apollin powożący kwadrygą i medaliony z wi­zerunkiem Sofoklesa, Szekspira, Molie­ra i Racine a, nad sceną herb króla w herbie Rzeczypospolitej. Między lo­żami stanęło osiem posągów kobie­cych z kandelabrami w rękach - dzie­ło A. Le Bruna. Jednak pierwszy teatr, zwany Komedialnią lub Małym, umie­szczony był w Nowej Kordegardzie -budowli z I. 1779-1780 (przeznaczo­nej wówczas na popularną grę Trou-Madame), przekształconej w 1782 r. Naprzeciwko pałacu od 1785 r. znajdo­wała się teatralna scena na wyspie. W 1788 r. powstał ziemny Amfiteatr pod namiotowym dachem, a w 1.1790— -1791 J.CH. Kamsetzer zrealizował mu­rowaną widownię wzorowaną na an­tycznej, jej koronę T. Righi zwieńczył rzeźbami dramaturgów, zaś na scenie stałą scenografią są sztuczne ruiny. W 1767 r. król zakupił tzw. Belweder-wówczas pałacyk z lat trzydziestych XVIII w., w którym znalazły się mieszka­nia dla służby, a w oficynie północnej królewska manufaktura fajansów (Bel­weder został przebudowany w 1822 r. dla wielkiego księcia Konstantego przez arch. Jakuba Kubickiego). Od 1775 do 1783 r. stawiany był przez D. Merlinie­go Pałac Myślewicki z przeznaczeniem dla ks. Józefa Poniatowskiego. Repre­zentuje on wczesny klasycyzm - do kwadratowego korpusu z fasadą opa­trzoną wysoką niszą dobudowane są dwa ćwierćkoliste skrzydła. Wewnątrz znajdują się malowidła J.B. Plerscha i Antoniego Herliczki (widoki Rzymu i Wenecji oraz starożytnych ruin). Kuch­nia i mieszkania dla służby znajdowały się w Wielkiej Oficynie z 1.1778-1788 w pobliżu pałacu Na Wyspie, z którym łączył ją drewniany korytarz; oficynę zbudował D. Merlini (od 1822 r. mieści­ła się tu Szkoła Podchorążych Piechoty). Dla pałacowej wartowni, przy drodze od bramy J.CH. Kamsetzer postawił w 1792 r. tzw. Starą Kordegardę, nato­miast na zjeździe ze skarpy od 1780 r. stoi most (ul. Agrykoli) projektowa­ny przez D. Merliniego z pomnikiem Jana III (projekt A. Le Brun, wykonanie F. Pinck). Obiekty powstałe w czasach Stanisława Augusta łączy jedna cecha: widoczny osobisty udział króla w ich tworzeniu. Z tego względu często mówi się o stylu Stanisława Augusta jako odmianie kla­sycyzmu, ograniczonego co prawda tyl­ko do warszawskiego Zamku Królew­skiego i Łazienek, czyli kręgu królew­skiego mecenatu, choć często naślado­wanego w innych późniejszych realiza- cjach. Wpływ króla widoczny jest także w formowaniu parku. Po pobycie Sta­nisława Augusta w Anglii, łazienkowski park w I. 1775-1779 przybrał właśnie cechy angielskie z asymetrycznymi zało­żeniami, nieregularnymi stawami i ma­lowniczymi widokami. Główna oś kom­pozycyjna przebiega przez pałac Na Wyspie, od północy zamyka ją most z pomnikiem Jana III, od południa ka­skada z mostem i Amfiteatr. Przestrzeń parku zorganizowana została za pomo­cą rozmieszczonej swobodnie architek­tury, stawów i kanałów wodnych, płyn­nie zakomponowanych alejek, z których otwierają się zmienne widoki. W XIX w., oprócz przebudowy Belwe­deru i Wielkiej Oficyny, powstała drew­niana Świątynia Diany oraz Świątynia Egipska (1822, proj. Jakub Kubicki). W 1824 r. do zabudowań cieplarni z 1790 r. Piotr Aigner dobudował Obserwatorium Astronomiczne, we wschodniej części parku w I. 1826— -1828 powstały stajnie i wozownie] (proj. J. Kubicki), zaś w południowej! tzw. Koszary Inwalidów. Jeszczej w 1861 r. zbudowano Nową Oranżerię! dla hodowli roślin, także tropikalnych! a w 1926 r. zachodnia część parku] otrzymała pomnik Fryderyka Chopina! dłuta Wadawa Szymanowskiego.

Jedyne takie tapety vescom poznań pozwolą Ci na doskonałe urządzenie


Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”