Miasto Zakazane – Chiny


Miasto Zakazane, czyli Gudong znajduje się w centrum Pekinu, zwiedzający wchodzą przez bramę zwaną Wumen. Miasto zakazane jest kolejną tajemniczą budowlą. Otoczone fosami i purpurowym murem jest niedostępne dla zwykłych ludzi, jest owiane tajemnicą. Czym było? Było środkiem cesarstwa chińskiego. W budowę miasta włożono mnóstwo ciężkiej pracy, zostało splądrowane, ale szybko zbudowano nowe, piękne pałace i świątynie. Zaprojektowano nawet jeziora i cudowne ogrody. Zakazane miasto ma kształt kwadratu. Jego osie biegną z północy na południe. Co znajduje się wewnątrz tego tajemniczego, zakazanego miasta? Plac zakazanego miasta miał wyrażać porządek, jedność i harmonię wszechświata. Chiny były odbiciem tego ładu pod panowaniem Syna Niebios, stąd niezwykłe nazwy komnat i bram. W głębi dziedzińca, na marmurowym tarasie znajduje się budynek zakazanego miasta, Pawilon Najwyższej Harmonii. To tutaj zasiadał cesarz podczas ważnych uroczystości. Otoczony był mnóstwem kadzideł, kłaniających się urzędników. Towarzyszyła mu podobno muzyka złotych dzwoneczków. Dalej, za tym 'urzędowym' pawilonem stoją jeszcze dwa. Są to pawilony obrzędowe. Pawilon Doskonałej Harmonii i Pawilon Chroniącej harmonii. Dalej na północ, znajdują się pokoje cesarza i jego świty. Znajdują się tam symetrycznie rozłożone pałace, bramy, strumienie i ogrody. Łącznie znajduje się tam dziewięć tysięcy pokoi. W budowę tego majestatycznego miasta włożono sporo pracy. To piękne miasto stało się złotą klatką cesarza i jego świty. Cesarz ukrywał się tam przed życiem toczącym się na zewnątrz jego klatki. Zwiedzający wchodzą przez bramę Wumen. Co to za brama? Jest to olbrzymia, południowa brama, inaczej zwana bramą zenitu. Za nią jest dziedziniec, przez który przepływa Złota rzeka. Po północnej stronie tajemniczego miasta znajdują się ogrody cesarza. Są to piękne ogrody, z ogromną ilością drzew, posągów, sadzawek, wodospadów. Do ogrodu wiedzie Brama Ziemskiego Spokoju. Nazwa nie jest przypadkiem, w ogrodzie tym można się poczuć jak w raju. Ciekawostką jest, że w pokojach wystawiono niektóre z najwspanialszych skarbów, jakie zgromadzili cesarze. Można na przykład zwiedzić imponującą kolekcję zegarów. Ciekawym faktem jest, że cesarz Jung- lo nadał Pekinowi jego obecną nazwę w XV wieku. Co znaczy ta nazwa? Po prostu 'północna stolica'. Oprócz zakazanego miasta jest wiele innych rzeczy, które można zwiedzić w Pekinie. Ciekawym miejscem jest plac Tiananmen, co znaczy Plac Bramy Niebiańskiego Spokoju. Pięknym miejscem jest też park Pejhaj. Niedaleko tego parku znajduje się pałac letni. Pekin to sławne miasto, jest drugim miejscem w rankingu ludności. Zakazane miasto. Już sama nazwa niezwykle intryguje. To miasto jest ciekawym miejscem. Można się tam, wyciszyć, schować przed światem tak jak kiedyś robił to cesarz zmęczony ciągłym zgiełkiem. Na północ od Zakazanego Miasta znajduje się piękny park z mostem zwanym Doskonała Mądrość. Warto, będąc W Chinach zobaczyć te wszystkie wspaniałe budowle. Podziwiać ich piękno i tajemniczość.
ZABYTKI W POLSCE
Kościół Podniesienia Krzyża Świętego Jedyne w Polsce monumentalne dzieło Kiliana Ignaza Dientzenhofera powsta­ło w 1 poł. XVIII w. w pobliżu pola bi­twy pod Legnicą, jednej z najważniej­szych bitew w dziejach Europy, stoczo­nej z Tatarami przez rycerstwo śląskie w 1241 r. Już w XIII w. w miejscu, gdzie zginąć miał Henryk Pobożny, sta­nął skromny kościół Świętej Trójcy i Najświętszej Marii Panny (obecnie Muzeum Bitwy Le­gnickiej). Od XIV w. wieś była własnością i siedzibą benedyktynów. W 1535 r. książę legnicko-brzeski Fryderyk II, który prze­szedł na protestantyzm, zlikwidował ich klasztor, a wieś przeszła w ręce pry­watne. W 1703 r. opat be­nedyktynów w B0evnowie i Broumowie, Othmar Zinke, dowiedział się o zadłużeniu miejsco­wych dóbr i postanowił odzyskać dla zakonu utraconą niegdyś placówkę, poparciem cesarza Leopolda I bene-ktyni wykupili Legnickie Pole, przej-ując zarazem kościół Świętej Trójcy, óry jednak po czterech latach musie-zwrócić protestantom. Powstała ża­rn konieczność budowy nie tylko kla-oru, lecz także kościoła, który miał yćmić protestancką świątynię. Projekt benedyktyńskiego zespołu w Legnickim Polu sporządził działający w Czechach wybitny architekt Kilian inaz Dientzenhofer, syn Christopha, :or wielu budowli, wybitnych dzieł iźnego baroku. Dla zakonu benedyk­tynów wzniósł szereg budowli, między innymi nowy klasztor w Broumowie oraz kościół św. Mikołaja na Starym Mieście w Pradze. W 1723 r. rozpoczę­ła się budowa klasztoru, kompleksu tworzącego prostokąt z wewnętrznym dziedzińcem. 25 sierpnia 1727 r. w centrum założenia wmuro­wano kamień węgielny pod budowę kościoła. W 1730 r. je­go dwie wieże zwieńczono charakterystycznymi hełmami z miedzianej blachy, rozpoczy­nając zarazem prace przy wystroju i wyposażeniu wnętrza. W 1733 r. ko­ściół był gotów, natomiast klasztor kończono jeszcze przez kilka lat. 10 sierpnia 1738 r. odbyła się konsekracja całego założenia pod wezwaniem Po­dniesienia Krzyża Świętego i św. Ja­dwigi. Po sekularyzacji dóbr zakon­nych w Prusach w 1810 r. benedykty­ni zmuszeni byli opuścić Legnickie Po­le, a kościół stał się parafialnym. Kla­sztor w 1.1836-1838 został zaadapto­wany dla potrzeb ulokowanego w nim korpusu kadetów. Do tylnej elewacji, która stała się teraz główną fasadą korpusu, autor przebudowy Karl Frie­drich Schinkel dobudował dwa proste, koszarowe budynki, przekształcił też w duchu klasycystycznym szereg po­mieszczeń. Jednym z wychowanków korpusu kadetów był niemiecki feld­marszałek i polityk Paul von Benecken-dorf Hindenburg. Lata II wojny świato­wej cały zespół przetrwał szczęśliwie bez uszkodzeń. Prace konserwatorskie, prowadzone od lat siedemdziesiątych sprawiły, że kościół jaśnieje dziś peł- nym blaskiem wspaniałej barokowej architektury. Niezwykle malownicza jest fasada ko- ścioła, falista, z wysuniętą częścią środ- kową i ozdobionym rzeźbami naczół- kiem między wieżami, których hełmy wieńczą mitry książęce z krzyżami - na pamiątkę Henryka Pobożnego. Portal główny ma charakter bramy triumfal- nej, swoistego pomnika bitwy z Tatara- mi, odwołującego się zarazem do żywej w latach budowy pamięci walk z Turka- mi. Naczółek portalu, ozdobiony bogatą kolekcją orientalnej broni w formie pa- nopliów, dźwigają postaci w stylizowa- nych, tatarsko-tureckich kostiumach, a niektóre zastosowane w nim formy są reminiscencją maure­tańskich łuków. Prowa­dzące do wnętrza dwa skromne, ciasne przed­sionki ozdabiają jedy­nie malowidła przed­stawiające cesarzy -dobroczyńców zakonu: Leopolda I i jego syna Karola VI. Kontrast owej prostoty z bogac­twem wnętrza kościoła to zabieg celowy, nale­żący do estetycznych kanonów architektury baroku. Nawa główna zało­żona została na planie dwóch przenikających się elips, powiązanych z dwiema mniejszymi elipsami: pod emporą organową oraz po­między nawą a prezbi­terium, oddzielonym kulisowo ustawionymi grupami kolumn i za- mkniętym półkolistą absydą. Przykrycie nawy to ogromna czasza sklepienia żaglastego, tworząca wraz z dźwigającymi ją filarami rodzaj baldachimu nad centralną częścią świątyni. Mniejszymi sklepieniami ża- glastymi przykryte są oba przęsła pre- zbiterium. W ołtarzu głównym, koni- pozycyjnym zworniku kościelnego wnętrza, znajduje się obraz flamandz- kiego artysty Franza de Backera, przed- stawiający: Odnalezienie zwłok Henry- ka Pobożnego przez jego matkę, św. Jadwigę. Fresk nad ołtarzem przedsta- wia temat: Adoracja Matki Bożej, sąsie- dni zaś to Apoteoza św. Benedykta I zakonu benedyktynów. Namalował je, podobnie jak pozostałe malowidła, Cosmas Damian Asam z Monachium, Podstawowy sens wielkiego, złożonego malowidła na sklepieniu nawy głównej wyznacza napis w kartuszu AVe CrUX DoMInl tV spes VnlCA - „Witaj Krzyżu Pański nadziejo jedyna". Ukryty w nim chronogram wskazuje datę wykonania fresku - 1733. Scena centralna ukazuje kluczowe dla wezwania kościoła odna­lezienie i wywyższenie Krzyża Świętego przez cesarzową Helenę, na tle budow­li Jerozolimy. Obok widzimy rycerzy krzyżowych walczących z poganami i burzących pogańskie posągi oraz sce­nę hołdu, składanego Krzyżowi przez papieża, cesarzy i przedstawicieli wszy­stkich kontynentów. Cykl bocznych fre­sków przedstawia życie św. Benedykta i dzieje założonego przezeń zakonu, aż do wprowadzenia benedyktynów do nowego kościoła w Legnickim Polu. Malowidło ponad organami ukazuje opłakiwanie Henryka Pobożnego przez jego żonę Annę. Zespół kamiennych i drewnianych po­sągów świętych oraz rzeźbiarską oprawę ołtarzy i organów wykonał Karl Josef Hernle z Pragi. Ołtarze boczne poświęcone zostały św. Mał­gorzacie, św. Wojciechowi (obraz Wat-zlawa Laurentiusa Reinera przedsta­wia: Cud zesłania deszczu na Zielonej Górze), św. Benedyktowi i Matce Bożej Bolesnej. Ambonę wykonał w 1766 r. Johann Putzengruber z Austrii, tron i klęcznik opata oraz stalle w prezbite­rium z wyraźnymi cechami neoklasycy-zmu pochodzą z końca XVIII w. Warto też zwrócić uwagę na misternie kute żelazne kraty, zwłaszcza w bramce ba-lasków prezbiterium. Widnieją tam herby Broumowa , opactw benedyktyńskich, którym opactwo w Legnickim Polu zawdzięczało swe istnienie.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”