Muzeum Brytyjskie


Jednym z bardzo istotnych elementów składających się na niezwykle zasobne pojęcie jakim jest turystyka są placówki muzealne. Muzea są rozmaite – nie brakuje wśród nich i takich, które doskonale znane są na całym świecie. Znakomitym przykładem w tym miejscu może być Muzeum Brytyjskie, które znajduje się w Londynie. Jest to placówka poświęcona sztuce starożytnej – spośród takowych właśnie, jest jedną z tych największych w skali międzynarodowej. Muzeum Brytyjskie poszczycić się może bardzo długimi tradycjami. Zostało ono bowiem powołane do życia w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych osiemnastego stulecia. Inicjatorem tego całego przedsięwzięcia był sir Hans Sloane. Z wykształcenia był on lekarzem, nie mniej jednak największymi jego pasjami były botanika oraz kolekcjonerstwo. W ramach ciekawostek nadmienić tutaj można, że uważa się go za człowieka, który odkrył jego czekoladę – to z jego właśnie inicjatywy trafiła ona do aptek londyńskich, gdzie sprzedawano ją w charakterze lekarstwa. Wracając jednak do Muzeum Brytyjskiego, to początkowo jego siedziba znajdowała się w innym miejscu aniżeli obecnie. Była to bowiem posiadłość znana jako Montague House – zresztą, było to niedaleko współczesnej siedziby. Dla zwiedzających placówka otworzyła swoje podwoje sześć lat po zatwierdzeniu decyzji o jej utworzeniu. Początkowo liczba odwiedzających ja osób wynosiła przeciętnie w skali roku około pięciu tysięcy, aczkolwiek z każdym kolejnym rokiem odnotowywano w tym zakresie systematyczny wzrost. Dzisiaj natomiast w przeciągu roku Muzeum Brytyjskie jest odwiedzane przez przeszło pięć milionów gości rocznie. Od chwili otwarcia aż po dzień dzisiejszy muzeum te działa prawie nieprzerwanie – prawie, bo podczas pierwszej oraz drugiej wojny światowej, ze zrozumiałych względów naturalnie, było zamknięte i nie funkcjonowało. Powyżej wspominany założyciel muzeum zażyczył sobie, aby za zwiedzanie ekspozycji nie pobierano żadnych opłat. Od tej zasady – na któro jednak – zrobiono wyjątek w latach siedemdziesiątych minionego stulecia. Na chwilę obecną natomiast sprawa opłat przedstawia się w taki sposób, że pobiera się je z tytułu specjalnych, czasowych wystaw, które nie są elementem o charakterze integralnym – przy czym i tak nie dotyczy to wszystkich ekspozycji. Jak więc się nietrudno domyślić, na utrzymanie tej placówki rząd brytyjski przeznacza każdego roku ogromne środki finansowe. Osiem lat temu muzeum Brytyjskie dopadł bardzo poważny kryzys finansowy, ale udało się na szczęście problemy te zażegnać. Znajduje się tutaj bardzo wiele słynnych eksponatów, pośród których wymienić można dla przykładu mumie z czasów starożytnego Egiptu, kamień z Rosetty, jeden ze szkiców autorstwa Leonarda da Vinci, listy z Amarna czy też brązy benińskie. Dojazd do placówki jest bardzo dobrze zorganizowany w Londynie, przy czym chyba najprościej i najszybciej jest dostać się tam metrem. Najstarszym pomieszczeniem, jakie w tej placówce się znajduje, jest pomieszczenie nazywane Biblioteką Króla.
ZABYTKI W POLSCE
Opactwo Cystcrck, kościół św. św. Bartłomieja i Jadwigi Śląskiej Zespół poklasztorny cysterek, obejmu­jący kościół i budynki klasztorne jest najwspanialszym obiektem Trzebnicy i zaliczany jest do zabytków najwyż­szej klasy. Księżna Jadwiga von Andechs-Meran, żona Henryka Brodatego, kanonizowa­na przez papieża Klemensa IV w 1267 r., jako patronka Śląska od przeszło sied­miu stuleci otoczona jest żywym kultem przez wszystkie narody wpisane w hi­storię tej ziemi: Polaków, Niemców, Cze­chów. Do jej grobu w Trzebnicy, w ko­ściele, który za jej sprawą powstał, wciąż przybywają pielgrzymki. W 1202 r. książę Henryk Brodaty na prośbę żony postanowił w Trzebnicy klasztor - pierwszy klasztor żeński na Śląsku. Akt fundacyjny wysta­wiony został 28 czerwca 1203 r. Mniszki sprowadzone z Bam-bergu, początkowo reguły benedyktyńskiej, rychło przeniesione zostały do reguły cysterskiej, w rezultacie więc powstało w Trzeb­nicy opactwo cy­sterek. Pierwszą przeoryszą była Petrissa, dawna nauczycielka Ja­dwigi z Kitzingen, drugą Gertruda, cór-j ka Henryka i Jadwigi. Kościół zaczęte budować już w 1204 r., w 1214 | w gotowej krypcie pod prezbiteriun pochowano księcia Konrada Kędzie rzawego (w 1238 r. spoczął tu Henn Brodaty), w 1219 r. nastąpiło poświę cenie świątyni, a przynajmniej jej czę ści prezbiterialnej. W 1224 r. ukończą no dach i wieżę. Po śmierci księżnej Ja dwigi 14 października 1243 r. pocho wano ją w kaplicy św. Piotra pn południowym ramieniu prezbite­rium, po kanonizacji przenie siono ciało do przeciwleg kaplicy św. Jana, a na miejsi kaplicy św. Piotra zbudowano dużą kaplicę gotycką, w której św. Ja­dwiga spoczęła ostatecznie w 1269 r. W 1475 r. wojska króla czeskiego Ma­cieja Korwina spustoszyły klasztor tak, że musiał być wznoszony niemal od nowa, a akt z 1478 r. mówi wręcz o nowym kościele. Znaczne zniszcze­nia przyniosła też wojna trzydziesto­letnia. Na przełom XVII i XVIII w. przy­pada generalna przebudowa i rozbu­dowa gmachu klasztoru, a na lata rzą­dów ksieni Bernardy Paczyńskiej (1747-1789) odnowa i wystrój wnę­trza kościoła w stylu barokowym. W 1755 r. z powodu starości zburzo­no wieżę i w I. 1780-1785 postawio­no nową, wysokości 68 m. Po sekularyzacji dóbr zakonnych w Prusach kościół stał się parafialnym, a w klasztorze ulokowano najpierw wojskowy lazaret, a w I. 1817-1824 fabrykę sukna, istniejącą do 1857 r. W 1870 r. kawalerowie maltańscy wy­kupili południową część klasztoru z przeznaczeniem na szpital, którego w końcu nie urządzili. W 1889 r. część północną, a potem całość objęły sio­stry boromeuszki z Nysy. Kościół św. Bartłomieja i św. Jadwi­gi to trójnawowa bazylika z transep-tem i kwadratowym prezbiterium, za­mkniętym półkolistą absydą, nakryta sklepieniami krzyżowymi. Wejście główne prowadzi obecnie przez wieżę, obok której zachował się piękny portal romański z I. 1218-1230. Grupa figu­ralna w tympanonie przedstawia króla Dawida, grającego na kitarze (rodzaj liry) przed królową Betsabą, matką Rzut kościoła Cysterek: 1. Portal romański 2. Portal romański 3. Zejście do krypty 4. Kaplica św. Jadwigi 5. Grobowiec św. Jadwigi Salomona, za którą stoi służebna. Dru­gi portal romański, z ok. 1250 r., wtórnie przeniesiony i wmurowany w ścianę transeptu, ma w tympa­nonie rzeźbę, przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem, adorowaną przez parę aniołów. W najstarszej aęści ko­ścioła, romańskiej krypcie pod prezbi­terium, znajduje się płyta nagrobna pochowanego tu w 1403 r. księcia Kon­rada II Oleśnickiego oraz źródełko z wodą o leaniaych ponoć właściwo­ściach. Małe lapidarium fragmentów romańskich rzeźb i kamieniarki znajdu­je się w kruchcie pod wieżą. Z barokowego wystroju wnętrza ko­ścioła najcenniejszy jest ołtarz głów­ny, dzieło Franza Josepha Mangoldta, pracującego w Trzebnicy w I. 1739--1745. Obraz przedstawiający Wnie­bowzięcie Najświętszej Marii Panny namalował Philip Christian Bentum z Niderlandów. U stóp ołtarza znajdu­je się marmurowa, podwójna tumba grobowa z ok. 1685 r., kryjąca prze­niesione tu wówczas szczątki Henryka Brodatego oraz sprowadzone z Czech zwłoki zmarłego w 1296 r. wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada von Feuchtwangena, który był ponoć to­warzyszem broni księcia Henryka. Wśród bocznych ołtarzy warto zwrócić uwagę na ołtarz św. Bartło­mieja (pierwszy filar prawej nawy) z obrazem męczeństwa świętego, pędzla najwybitniejszego malarza ślą­skiego baroku, Michaela Willmanna. Ambona autorstwa Mangoldta ma w zwieńczeniu baldachimu imponują­cą figurę Chrystusa-Sędziego na kuli ziemskiej. Do kaplicy św. Jadwigi prowadzi dwustronny gotycki portal z ok. 1290 r., mający w tympanonie od stro­ny kościoła scenę Ukrzyżowania z Ma­rią i św. Janem, a od wewnątrz Chry­stusa koronującego Najświętszą Marię Pannę, z klęczącymi aniołami po bo­kach. Wystrój gotyckiej kaplicy jest ba­rokowy. Pośrodku wznosi się imponu­jący grobowiec św. Jadwigi, wykonany z krzeszowickiego marmuru i alabastru w I. 1679-1680. Pod baldachimem wspartym na czternastu kolumnach spoczywa w półleżącej pozycji posąg świętej, z insygniami książęcymi i mo­delem kościoła. Wysoki cokół otacza dziesięć figur, wśród nich Henryk Bro­daty, trzymający model kościoła. Na postumentach w narożach balustrady stoją figury św. Bernarda, św. Bene­dykta, św. Humbeliny i św. Scholasty­ki. Na balustradzie przed sarkofagiem dodano na początku XVIII w. epitafium z portretowym me­dalionem ostatniej z rodu Piastów księżnej legnicko--brzeskiej Karoliny, zmartej w 1707 r. i pochowanej w podziemiu kaplicy. Ołtarz główny kaplicy z obrazem św. Jadwigi pochodzi z 1653 r., w jego tabernakulum znajdują się relikwie głowy świętej. Ołtarze boczne poświęcono św. Annie, św. Józefowi (zna- ] komite rzeźby patriarchy Sa-muela i króla Dawida), św. Ber-nardowi i św. Benedyktowi (w dwóch ostatnich obrazy Willmanna). Ambona z 1685 r. zwana była polską, gdyż je- i szcze na początku XX w. gło­szono z niej kazania w języku polskim do przybywających | pielgrzymów. W kaplicy św. Jana, do której j wchodzimy przez barokowy portal z końca XVII w., znajdu-kenotafium - symboliczny na­grobek św. Jadwigi, na pamiątkę faktu, że spoczywały tu jakiś czas jej zwłoki. Leżąca postać księżnej z białego wapie­nia wykonana została najpewniej po 1270 r„ cokół jest późniejszy. Czworoboczny gmach klasztoru, je­den z największych w Polsce (116x x88 m), pochodzi w obecnym kształ­cie z I. 1697-1726. Wnętrza zostały niestety zniszczone podczas dziewięt­nastowiecznych przebudów i adaptacji. Ocalał natomiast wspaniały portal pół­nocny, ukończony w 1724 r., prowa­dzący niegdyś do apartamentów ksie-ni. Przy mniej bogatym głównym, za­chodnim portalu stoją posągi fundato­ra klasztoru Henryka Brodatego i jego syna Henryka Pobożnego.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”