Najpiękniejsze cuda świata
Muzeum Brytyjskie
Jednym z bardzo istotnych elementów składających się na niezwykle zasobne pojęcie jakim jest turystyka są placówki muzealne. Muzea są rozmaite – nie brakuje wśród nich i takich, które doskonale znane są na całym świecie. Znakomitym przykładem w tym miejscu może być Muzeum Brytyjskie, które znajduje się w Londynie. Jest to placówka poświęcona sztuce starożytnej – spośród takowych właśnie, jest jedną z tych największych w skali międzynarodowej. Muzeum Brytyjskie poszczycić się może bardzo długimi tradycjami. Zostało ono bowiem powołane do życia w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych osiemnastego stulecia. Inicjatorem tego całego przedsięwzięcia był sir Hans Sloane. Z wykształcenia był on lekarzem, nie mniej jednak największymi jego pasjami były botanika oraz kolekcjonerstwo. W ramach ciekawostek nadmienić tutaj można, że uważa się go za człowieka, który odkrył jego czekoladę – to z jego właśnie inicjatywy trafiła ona do aptek londyńskich, gdzie sprzedawano ją w charakterze lekarstwa. Wracając jednak do Muzeum Brytyjskiego, to początkowo jego siedziba znajdowała się w innym miejscu aniżeli obecnie. Była to bowiem posiadłość znana jako Montague House – zresztą, było to niedaleko współczesnej siedziby. Dla zwiedzających placówka otworzyła swoje podwoje sześć lat po zatwierdzeniu decyzji o jej utworzeniu. Początkowo liczba odwiedzających ja osób wynosiła przeciętnie w skali roku około pięciu tysięcy, aczkolwiek z każdym kolejnym rokiem odnotowywano w tym zakresie systematyczny wzrost. Dzisiaj natomiast w przeciągu roku Muzeum Brytyjskie jest odwiedzane przez przeszło pięć milionów gości rocznie. Od chwili otwarcia aż po dzień dzisiejszy muzeum te działa prawie nieprzerwanie – prawie, bo podczas pierwszej oraz drugiej wojny światowej, ze zrozumiałych względów naturalnie, było zamknięte i nie funkcjonowało. Powyżej wspominany założyciel muzeum zażyczył sobie, aby za zwiedzanie ekspozycji nie pobierano żadnych opłat. Od tej zasady – na któro jednak – zrobiono wyjątek w latach siedemdziesiątych minionego stulecia. Na chwilę obecną natomiast sprawa opłat przedstawia się w taki sposób, że pobiera się je z tytułu specjalnych, czasowych wystaw, które nie są elementem o charakterze integralnym – przy czym i tak nie dotyczy to wszystkich ekspozycji. Jak więc się nietrudno domyślić, na utrzymanie tej placówki rząd brytyjski przeznacza każdego roku ogromne środki finansowe. Osiem lat temu muzeum Brytyjskie dopadł bardzo poważny kryzys finansowy, ale udało się na szczęście problemy te zażegnać. Znajduje się tutaj bardzo wiele słynnych eksponatów, pośród których wymienić można dla przykładu mumie z czasów starożytnego Egiptu, kamień z Rosetty, jeden ze szkiców autorstwa Leonarda da Vinci, listy z Amarna czy też brązy benińskie. Dojazd do placówki jest bardzo dobrze zorganizowany w Londynie, przy czym chyba najprościej i najszybciej jest dostać się tam metrem. Najstarszym pomieszczeniem, jakie w tej placówce się znajduje, jest pomieszczenie nazywane Biblioteką Króla.
ZABYTKI W POLSCE
Opactwo Cystcrck, kościół św. św. Bartłomieja i Jadwigi Śląskiej
Zespół poklasztorny cysterek, obejmujący kościół i budynki klasztorne jest najwspanialszym obiektem Trzebnicy i zaliczany jest do zabytków najwyższej klasy.
Księżna Jadwiga von Andechs-Meran, żona Henryka Brodatego, kanonizowana przez papieża Klemensa IV w 1267 r., jako patronka Śląska od przeszło siedmiu stuleci otoczona jest żywym kultem przez wszystkie narody wpisane w historię tej ziemi: Polaków, Niemców, Czechów. Do jej grobu w Trzebnicy, w kościele, który za jej sprawą powstał, wciąż przybywają pielgrzymki. W 1202 r. książę Henryk Brodaty na prośbę żony postanowił w Trzebnicy klasztor - pierwszy klasztor żeński na Śląsku. Akt fundacyjny wystawiony został 28 czerwca 1203 r. Mniszki sprowadzone z Bam-bergu, początkowo reguły benedyktyńskiej, rychło przeniesione zostały do reguły cysterskiej, w rezultacie więc powstało w Trzebnicy opactwo cysterek. Pierwszą przeoryszą była Petrissa, dawna nauczycielka Jadwigi z Kitzingen, drugą Gertruda, cór-j ka Henryka i Jadwigi. Kościół zaczęte budować już w 1204 r., w 1214 | w gotowej krypcie pod prezbiteriun pochowano księcia Konrada Kędzie rzawego (w 1238 r. spoczął tu Henn Brodaty), w 1219 r. nastąpiło poświę cenie świątyni, a przynajmniej jej czę ści prezbiterialnej. W 1224 r. ukończą no dach i wieżę. Po śmierci księżnej Ja dwigi 14 października 1243 r. pocho wano ją w kaplicy św. Piotra pn południowym ramieniu prezbiterium, po kanonizacji przenie siono ciało do przeciwleg kaplicy św. Jana, a na miejsi
kaplicy św. Piotra zbudowano dużą kaplicę gotycką, w której św. Jadwiga spoczęła ostatecznie w 1269 r. W 1475 r. wojska króla czeskiego Macieja Korwina spustoszyły klasztor tak, że musiał być wznoszony niemal od nowa, a akt z 1478 r. mówi wręcz o nowym kościele. Znaczne zniszczenia przyniosła też wojna trzydziestoletnia. Na przełom XVII i XVIII w. przypada generalna przebudowa i rozbudowa gmachu klasztoru, a na lata rządów ksieni Bernardy Paczyńskiej (1747-1789) odnowa i wystrój wnętrza kościoła w stylu barokowym. W 1755 r. z powodu starości zburzono wieżę i w I. 1780-1785 postawiono nową, wysokości 68 m. Po sekularyzacji dóbr zakonnych w Prusach kościół stał się parafialnym, a w klasztorze ulokowano najpierw wojskowy lazaret, a w I. 1817-1824 fabrykę sukna, istniejącą do 1857 r. W 1870 r. kawalerowie maltańscy wykupili południową część klasztoru z przeznaczeniem na szpital, którego w końcu nie urządzili. W 1889 r. część północną, a potem całość objęły siostry boromeuszki z Nysy. Kościół św. Bartłomieja i św. Jadwigi to trójnawowa bazylika z transep-tem i kwadratowym prezbiterium, zamkniętym półkolistą absydą, nakryta sklepieniami krzyżowymi. Wejście główne prowadzi obecnie przez wieżę, obok której zachował się piękny portal romański z I. 1218-1230. Grupa figuralna w tympanonie przedstawia króla Dawida, grającego na kitarze (rodzaj liry) przed królową Betsabą, matką
Rzut kościoła Cysterek: 1. Portal romański 2. Portal romański 3. Zejście do krypty 4. Kaplica św. Jadwigi 5. Grobowiec św. Jadwigi
Salomona, za którą stoi służebna. Drugi portal romański, z ok. 1250 r., wtórnie przeniesiony i wmurowany w ścianę transeptu, ma w tympanonie rzeźbę, przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem, adorowaną przez parę aniołów. W najstarszej aęści kościoła, romańskiej krypcie pod prezbiterium, znajduje się płyta nagrobna pochowanego tu w 1403 r. księcia Konrada II Oleśnickiego oraz źródełko z wodą o leaniaych ponoć właściwościach. Małe lapidarium fragmentów romańskich rzeźb i kamieniarki znajduje się w kruchcie pod wieżą. Z barokowego wystroju wnętrza kościoła najcenniejszy jest ołtarz główny, dzieło Franza Josepha Mangoldta, pracującego w Trzebnicy w I. 1739--1745. Obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny namalował Philip Christian Bentum z Niderlandów. U stóp ołtarza znajduje się marmurowa, podwójna tumba grobowa z ok. 1685 r., kryjąca przeniesione tu wówczas szczątki Henryka Brodatego oraz sprowadzone z Czech zwłoki zmarłego w 1296 r. wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada von Feuchtwangena, który był ponoć towarzyszem broni księcia Henryka. Wśród bocznych ołtarzy warto zwrócić uwagę na ołtarz św. Bartłomieja (pierwszy filar prawej nawy) z obrazem męczeństwa świętego, pędzla najwybitniejszego malarza śląskiego baroku, Michaela Willmanna. Ambona autorstwa Mangoldta ma w zwieńczeniu baldachimu imponującą figurę Chrystusa-Sędziego na kuli ziemskiej.
Do kaplicy św. Jadwigi prowadzi dwustronny gotycki portal z ok. 1290 r., mający w tympanonie od strony kościoła scenę Ukrzyżowania z Marią i św. Janem, a od wewnątrz Chrystusa koronującego Najświętszą Marię Pannę, z klęczącymi aniołami po bokach. Wystrój gotyckiej kaplicy jest barokowy. Pośrodku wznosi się imponujący grobowiec św. Jadwigi, wykonany z krzeszowickiego marmuru i alabastru w I. 1679-1680. Pod baldachimem wspartym na czternastu kolumnach spoczywa w półleżącej pozycji posąg świętej, z insygniami książęcymi i modelem kościoła. Wysoki cokół otacza dziesięć figur, wśród nich Henryk Brodaty, trzymający model kościoła. Na postumentach w narożach balustrady stoją figury św. Bernarda, św. Benedykta, św. Humbeliny i św. Scholastyki. Na balustradzie przed sarkofagiem dodano na początku XVIII w. epitafium z portretowym medalionem ostatniej z rodu Piastów księżnej legnicko--brzeskiej Karoliny, zmartej w 1707 r. i pochowanej w podziemiu kaplicy. Ołtarz główny kaplicy z obrazem św. Jadwigi pochodzi z 1653 r., w jego tabernakulum znajdują się relikwie głowy świętej. Ołtarze boczne poświęcono św. Annie, św. Józefowi (zna- ] komite rzeźby patriarchy Sa-muela i króla Dawida), św. Ber-nardowi i św. Benedyktowi (w dwóch ostatnich obrazy Willmanna). Ambona z 1685 r. zwana była polską, gdyż je- i szcze na początku XX w. głoszono z niej kazania w języku polskim do przybywających | pielgrzymów.
W kaplicy św. Jana, do której j wchodzimy przez barokowy portal z końca XVII w., znajdu-kenotafium - symboliczny nagrobek św. Jadwigi, na pamiątkę faktu, że spoczywały tu jakiś czas jej zwłoki.
Leżąca postać księżnej z białego wapienia wykonana została najpewniej po 1270 r„ cokół jest późniejszy. Czworoboczny gmach klasztoru, jeden z największych w Polsce (116x x88 m), pochodzi w obecnym kształcie z I. 1697-1726. Wnętrza zostały niestety zniszczone podczas dziewiętnastowiecznych przebudów i adaptacji. Ocalał natomiast wspaniały portal północny, ukończony w 1724 r., prowadzący niegdyś do apartamentów ksie-ni. Przy mniej bogatym głównym, zachodnim portalu stoją posągi fundatora klasztoru Henryka Brodatego i jego syna Henryka Pobożnego.
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”