Na urlop do Hiszpanii

Na urlop do Hiszpanii


Hiszpania znajduje się w światowej czołówce, jeżeli chodzi o liczbę odwiedzających ją gości zagranicznych. Szacuje się, iż turystów odwiedzających w przeciągu roku ten kraj jest przeszło siedemdziesiąt milionów – to naprawdę rewelacyjny wynik. W związku z tym dochody z tego tytułu mają dla hiszpańskiej gospodarki niebagatelne znaczenie i są wynoszą one rocznie kilkadziesiąt miliardów euro. Dzięki temu możliwe jest finansowanie szeregu poważnych inwestycji – przede wszystkim z zakresu budownictwa drogowego, to tez sposób na wspieranie lokalnych zakładów przemysłowych. Tak ogromne zainteresowanie Hiszpanią ma bardzo wiele powodów. Przede wszystkim wspomnieć należy o uwarunkowaniach geograficznych oraz klimatycznych tego kraju. Hiszpania położona jest w południowo-zachodniej części kontynentu europejskiego – a mówiąc precyzyjniej, na Półwyspie Iberyjskim. Na starym kontynencie to jeden z najcieplejszych krajów. Ponadto pamiętać należy także i o tym, że bardzo popularne wśród turystów Wyspy Kanaryjskie oraz Baleary to także terytorium hiszpańskie. Naprawdę aż trudno dzisiaj uwierzyć, że jeszcze w sumie nie tak dawno temu, bo w pierwszej połowie minionego stulecia, Hiszpania zaliczana była do grona najbiedniejszych w całej Europie państw. Obecnie tutejsze wybrzeże śródziemnomorskie poszczycić się może znakomicie rozwiniętą infrastrukturą turystyczną. Spośród najbardziej znanych tutaj regionów wypoczynkowych wymienić można takie nazwy jak między innymi Costa de la Luz, Costa Montanesa czy Costa del Azaha – wspaniałych kurortów wypoczynkowych tutaj nie brakuje. Oprócz tego bardzo chętnie odwiedzane są takie miasta jak przede wszystkim Madryt, Barcelona, Sewilla, Walencja, Saragossa oraz Malaga. W samym tylko Madrycie na brak atrakcji nie ma co narzekać, żeby wspomnieć o takich zabytkowych miejscach oraz obiektach jak chociażby Puerta del Sol, Plaza Mayor, Pałac Królewski, Plaza de Cibeles czy Templo de Debod. Wymieniać można naprawdę długo. W Madrycie jest mnóstwo muzeów, galerii oraz innych instytucji kulturalnych. Niesamowicie interesująca jest również historia Hiszpanii – jej świadectwo stanowią rozliczne zabytki. Kraj ten znany jest także ze słynnego szlaku pielgrzymkowego prowadzącego do miasta o nazwie Santiago de Compostela. Szlak ten nazywany jest Drogą świętego Jakuba i jak powiada tradycja, znajdująca się w Santiago de Compostela została wybudowana właśnie na jego grobie. Tradycja pielgrzymowania do tego miasta sięga jeszcze dawnych czasów, a mianowicie okresu wczesnego średniowiecza. Symbolem pątników wyruszających Drogą świętego Jakuba jest muszla. W Hiszpanii znajduje się pięćdziesiąt obiektów figurujących na liście dziedzictwa światowego UNESCO – w tym także powyżej wspominany szlak pątniczy, a ponadto także między innymi palmowy gaj w Elx, Główne Archiwum Indii, Matka Boża z Guadelupe czy Wieża Herkulesa. Sporym zainteresowaniem cieszy się też korrida – widowiskowa walka z bykiem będąca nieodłącznym elementem hiszpańskiej kultury i budząca sporo kontrowersji.
ZABYTKI W POLSCE
Bazylika Matki Boskiej Anielskiej i klasztor Bernardynów Każdego roku od ponad 200 lat odby­wają się w Kalwarii Zebrzydowskiej re­ligijne obrzędy, może raczej ludowe misteria, a na pewno teatralne wido­wiska osadzone na tle rozległego par­ku krajobrazowego. To wybitne osią­gnięcie barokowej sztuki ogrodowej zostało w 1999 r. wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego UNESCO jako dziewiąty obiekt w naszym kraju. Pod koniec 1604 r. wojewoda krakow­ski Mikołaj Zebrzydowski przywiózł do swojej zamkowej siedziby (od 1590) w Lanckoronie księgę zawierającą opis Jerozolimy w czasach Chrystusa i wszystkich miejsc Męki Pańskiej. Au­tor-Christian Adrichomiusz, w rzeczy­wistości niderlandzki ksiądz Christian Adrioni Cruys - szczegółowo zbadał Ziemię Świętą i w 1584 r. opublikował dzieło o długim tytule zaczynającym się od słów: lerusalem sicut Christi tempore floruit..., zawierające także mapę Ziemi Świętej oraz szczegółowy plan Jerozolimy. Miało ono kilka wy­dań i było niezwykle popularne w ów­czesnej Europie. Adrichomiusz zachę­cał wszystkich do organizowania po­bożnych uroczystości i urządzania 1 w ogrodach lub na polach Dróg Męki Pańskiej z odpowiednimi kaplicami -stacjami. Już trzy lata wcześniej Ze­brzydowski ufundował na wzgórzu Ża­rek pod górą Żar, 8 km od zamku w Lanckoronie, kaplicę Świętego Krzy­ża według modelu jerozolimskiej kapli­cy Golgoty. Miała ona służyć rodzinie Zebrzydowskich do modlitw w czasie Wielkiego Postu. W chwili jej poświę­cenia, 4 października 1601 r., wpadł na pomysł postawienia jeszcze jednej kaplicy - Grobu Chrystusa Pana (Pana Jezusa), a także niewielkiego klasztoru z kościołem dla ojców bernardynów, aby opiekowali się budowlami. Prace rozpoczęły się w 1604 r. wg proj. jezu­ickiego architekta Jana Bernardoniego, twórcy m.in. bazyliki w Kaliszu (1595). Lektura opisu jerozolimskich miejsc świętych i zalecenia Adrichomiusza spowodowały, że Zebrzydowski posta­nowił ufundować całą Drogę Męki Pańskiej. Na terenie widocznym z okien pałacu w Lanckoronie, między nim i wzgórzem Żarek, dopatrzył się podobieństw do położenia Jerozolimy. Wzgórze (ok. 400 m wysokości) z już stojącą kaplicą przypominało Golgotę, przeciwległe (ok. 350 m) - Górę Oliw­ną, a rzeczka Skawinka -potok Cedron. A wszy­stko to leżało poniżej lanckorońskiego za­mku, usytuowanego na wysokości 500 m. Pomiary terenu prze­prowadził ks. Feliks Że­browski, matematyk i astronom, wycho­wawca syna Zebrzy­dowskich. Oznaczył też tyczkami, potem krzy­żami, miejsca przy­szłych kaplic. W porów­naniu z sytuacją w Je­rozolimie odległości między nimi były jed­nak większe. Kiedy po­wiedziano o tym Ze­brzydowskiemu, skwitował sprawę uśmiechem: za jeden krok Chrystu­sa, powinniśmy robić dziesięć. Mi­mo tych różnic zachowany został jerozolimski układ topograficzny, jak i historyczny. Już wtedy odpra­wiano tu nabożeństwa i prowa­dzono wiernych ścieżkami koło krzyży i budowanych obiektów. Ludzi gromadziło się tu coraz więcej, bowiem wieść o po­wstaniu „Nowej Jerozoli­my", jak wówczas nazywa­no to miejsce, rozeszła się bardzo szybko. Pielgrzymi odbywali tu w sposób za-= stępczy pielgrzymkę do Zie­mi Świętej. Głównym projektantem kaplic był Pa­weł Baudarth, flamandzki architekt i złotnik, który pracował także przy wznoszeniu klasztoru dla bernardy­nów. W tym czasie Zebrzydowski stał na czele buntu szlachty przeciw królowi Zygmuntowi III Wazie. Tzw. rokosz Zebrzydowskiego wybuchł w 1606 r., gdy na sejmie stronnictwo królewskie wystąpiło z projektem m.in. zniesienia liberum veto. Szlachta uznała to za zagrożenie „złotej wolno­ści", zwołała zjazdy do Stę­życy i Lublina, na których ogłosiła detronizację króla. W na­stępnym roku hetmani Żółkiewski i Chodkiewicz rozbili rokoszan pod Guzowem. Ten wojenny epizod nie zakłócił prac budowlanych i w 1.1605--1611 stanęła większość kaplic Dro­gi Krzyżowej, a w 1609 r. zakończono budowę kościoła. Jednocześnie Ze­brzydowski do obiektów poświęco­nych Drodze Krzyżowej zaczął do­dawać kaplice ku czci Matki Boskiej oraz budowle pod wezwaniem innych świętych. Po śmierci Mikołaja w 1620 r. jego dzieło kontynuował syn, Jan, wznosząc kolejne kaplice. To samo ro­bił wnuk Mikołaja - Michał Zebrzy­dowski, a na koniec Magdalena, żona spadkobiercy Zebrzydowskich - Karo­la Czartoryskiego. W ten sposób w ciągu XVII, a także XVIII i XIX w., na obszarze ok. 300 ha powstało ponad 40 kaplic. Połączone zostały alejami zlokalizowanymi w gę­stym lesie, później wykarczowanym i zmienionym na uprawne pola. Prze­bieg alei urozmaicają schody, mosty i bramy, wiążąc wszystko w świa­domie zakomponowany, niezwykle malowniczy krajobraz, którego tło sta­nowią wzgórza Beskidu Średniego. Dzieło to musiało imponować zanim je­szcze zostało ukończone. Już w 1617 r. w traktacie o najważniejszych mia­stach świata pt. CMtates Orbis Terra-rum J. Braun ukazał panoramiczny widok Kalwarii ujęty z „lotu ptaka", na którym oprócz czytelnej topografii widoczna jest cała istniejąca wtedy zabudowa. Tak wówczas, jak i dzisiaj dominantą założenia jest kościół Matki Bożej Anielskiej i klasztor Bernardynów, ukończone w 1609 r. Budynek świąty­ni otrzymał formę wczesnobarokową i imponuje doskonałymi proporcjami. W 1641 r. rodzina Paszkowskich ofia­rowała zakonowi obraz: Matka Boża z Dzieciątkiem - z jej oczu miały pły­nąć łzy. Obraz uznany został przez władze kościelne za łaskami słynący i w 1667 r. umieszczono go w specjal­nie dobudowanej do kościoła kaplicy, zdobionej bogatą, późnobarokową dekoracją stiukową. Klasztor rozbudo­wywany był w ciągu XVII w. Ze wzglę­du na osoby zasadniczych projektan­tów - najpierw Włocha Jana Bernar-doniego, potem Niderlandczyka Paw­ła Baudartha - spotkały się tu arty­styczne cechy architektury rzymskiej i niderlandzkiej. Powstała budowla prostokątnym założeniu z wewnę- trznym dziedzińcem i czterema pawi- łonami na narożach, a kościół wtopio- ny został w klasztorne skrzydło. Z ko- lei na wybudowanych za życia Miko- łaja Zebrzydowskiego kaplicach odci- snął się styl niderlandzkiego maniery- zmu Pawła Baudartha. Główne ich ce- chy - to wykorzystanie światłocieni nieomal fantastyczne plany, np. elip- tyczne, po raz pierwszy zastosowane w Polsce (Dom Kajfasza), pięciokątne (Ogrójec, Dom Annasza), krzyża grec- kiego (Ratusz Piłata), w formie serca (kaplica Serca Marii) czy róży (Dom Matki Bożej). To komplikowanie roz- wiązań architektonicznych miało na celu wywołanie odpowiedniego wra­żenia u pątników i pogłębianie ich re­ligijnych doznań. Pawilony te mają poza tym bogatą dekorację maniery-styczną i barokową. Na takim tle od końca XVII w. rozgry­wają się w Kalwarii wielkopostne mi­steria, początkowo tylko z Chrystusem i dwunastoma apostołami, potem wzbogacone innymi postaciami. Zwy­czaj ten zamarł w latach trzydziestych XX W., odnowił go Ojciec Augustyn Chadam w 1947 r., wprowadzając wiele nowych scen i osób (o misteriach zob. nr 4, okł. s. IV). Także z XVII w. po- chodzi tradycja procesji ku czci Matki Boskiej, urządzanej 13 (pogrzeb Matki Boskiej) i 15 sierpnia (Wniebowzięcie); odbywa się też ułożone przez o. Cha- dama misterium Zaśnięcia Matki Bożej, Powstały dwie tzw. dróżki pątnicze: Chrystusowa i Maryjna, które często krzyżują się ze sobą. W uzasadnieniu wpisu Kalwarii Zebrzy- dowskiej na Listę Światowego Dzie- dzictwa UNESCO czytamy, że m.in. jest to miejsce do dziś bardzo ważne pod względem duchowym, będące jedno- cześnie przykładem architektury ma- nierystycznej osadzonej w naturalnym otoczeniu.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”