Turystyka
Pilot wycieczek
Pilot wycieczek – bądź też, jak kto woli, rezydent turystyczny – to dla bardzo szerokiego grona osób jeden z najbardziej atrakcyjnych zawodów. Profesja ta posiada bardzo wiele zalet, dlatego też nie powinno dziwić, że zainteresowanie nią jest tak duże. Nie mniej jednak do jego uprawiania potrzebne są nie tylko niezbędne uprawnienia oraz kwalifikacje. Taka osoba musi posiadać dar przekazywania swojej wiedzy innym – powinna to robić w bardzo interesujący sposób. To jedna sprawa. Poza tym powinna także liczyć się z tym, że czas jej pracy będzie nienormowanym, ponieważ wykonywanie tego zawodu wiąże się z bardzo częstymi wyjazdami, na czym ucierpieć może życie osobiste. To jednakże ludzi wcale nie zniechęca. Pilot wycieczek ma do spełnienia szereg rozmaitych zadań, nie mniej jednak sprowadzają się one przede wszystkim do tego, aby w trakcie podróży i pobytu w miejscu docelowym zajmować się uczestnikami takiej wyprawy, a jednocześnie godnie reprezentować swoją firmę. Mówiąc zatem najogólniej, pilot wycieczek ma zadanie czuwać nad tym, aby program całego wyjazdu realizowany był bardzo sprawnie. Każdy uczestnik wycieczki ma prawo liczenia na pomoc takiego opiekuna. Co trzeba zrobić, aby zostać rezydentem turystycznym? Trzeba przejść odpowiednie kursy oraz szkolenia, a następnie zdać państwowy egzamin. Odnośnie tych kursów, to nie ma w tym zakresie pełnej dowolności. Odgórnie jest ściśle wyznaczona liczba godzin, które koniecznie trzeba zaliczyć. W ramach tych kursów odbyć się muszą również i praktyczne zajęcia – na wyjeździe. Rzecz jasna wszystko odbywa się pod okiem instruktorów. Szkolenie pilota przebiega wieloma etami, przy czym wspomnieć w tym miejscu należy o trzech najważniejszych jego aspektach. Tak więc taka osoba musi być świetnie zorientowana, jeżeli chodzi o turystyczną geografię nie tylko naszego kraju. To samo tyczy się również wiedzy dotyczącej historii – i to bardzo szeroko pojmowanej. Trzecia natomiast kwestia to taka, że pilot musi umiejętnie pracować z grupą i takie właśnie zajęcia również włączone są w program szkoleniowy. Wbrew pozorom, wcale to nie jest tak prosta sprawa, jak mogłoby się wydawać. Rzecz jasna kurs składa się z większej ilości poszczególnych elementów. Państwowy egzamin podzielony jest na dwie części, a mianowicie na teoretyczną oraz praktyczną. Jeżeli chodzi o część praktyczną, widoczne jest tutaj pewne zróżnicowanie. Chodzi mianowicie o to, że kandydaci na przewodników zarówno miejskich, jak i terenowych są egzaminowani przez jeden dzień, zaś w przypadku osób pragnących zostać przewodnikami górskimi są to dwa dni. Takie zróżnicowanie jest zrozumiałe ze względu na stopień trudności wykonywania zawodu chociażby. Ponadto piloci wycieczek są zobowiązani również do złożenia egzaminu językowego. Pamiętać przy tej okazji koniecznie należy, iż osoba posiadająca licencję pilota nie jest automatycznie także przewodnikiem. Uprawnienia przewodnika trzeba uzyskać na zupełnie odrębnych kursach, tak więc jednego z drugim nie należy mylić.
ZABYTKI W POLSCE
Zamek Gołuchów
Jest to jedyny w Polsce zamek, dla
którego wzorem były słynne renesan-
sowe zamki nad Loarą. Średniowiecz-
na siedziba rycerska otrzymała w XIX
w. malowniczy historyczny kostium,
jakby dla kontrastu z szarym pruskim
budownictwem tego czasu w Wielkopolsce. Położona jest 14 km od Kalisza
w kierunku Poznania, nad dopływem
Prosny - rzeczką Ciemną. Teren na
krańcu płaskiego wzgórza zwrócił
uwagę Leszczyńskich - właścicieli
Gołuchowa w I. 1507-1695 - i ok.
1560 r. starosta radziejowski, Rafał
Leszczyński postawił tu swoją siedzibę. Był to typowy renesansowy dwór reprezen-tacyjno-obronny - na planie prostokątnym, z czterema ośmiobocznymi basztami mieszczącymi alkierze na narożnikach i gankiem strzelniczym na najwyższej kondygnacji. Kiedy jednak w 1599 r. syn Rafała, Wacław objął Gołuchów, zaplanował taką przebudowę dworu, która mogła zaspokoić jego ambicje jako kanclerza wielkopolskiego koronnego, później starosty generalnego.
Już na początku XVII w. w Gołuchowie powstał zamek, przez dodanie do budowli dworskiej trzech skrzydeł, wewnętrznego dziedzińca oraz baszty w narożniku południowo-wschodnim. Jedno skrzydło otrzymało od strony dziedzińca arkadowy krużganek. Kolejni właściciele Gołuchowa nie byli tak hojni i zamek do poł. XIX w. popadł w ruinę. W 1853 r. zainteresował się nim Tytus Działyński z Kórnika i kupił gotuchowski majątek dla swojego syna, Jana. Znany od XIV w. magnacki was,
ród Dziatyńskich wydał wielu senatorów, a w XIX w. zasłynął z działalności naukowej, kulturalnej i niepodległościowej. Jan Działyński (1829-1880) był ostatnim potomkiem tego rodu, uczestniczył m.in. w powstaniu styczniowym, prezesował Towarzystwu Nauk Ścisłych w Paryżu i kontynuował ojcowską działalność wydawniczą w dziedzinie historii. Ożenił się z córką Adama Czartoryskiego, Izabelą (1830-1899), dla której wzorem była matka, Izabela Czartoryska z Puław. Przejmując Gołuchów, Działyńscy planowali odbudowę zrujnowanego zamku uważając to za swój patriotyczny obowiązek, bowiem Gołuchów był siedzibą antenatów polskiego króla, Stanisława Leszczyńskiego. Jednak na skutek prześladowań ze strony rządu pruskiego za udział Dzia-łyńskiego w powstaniu 1863 r. i jego pobytu na emigracji, właściwa odbudowa zaczęła się dopiero po 1872 r., kiedy prawną właścicielką zamku została jego żona. Była ona - jak matka
- kolekcjonerką dzieł dawnej sztuki i postanowiła właśnie w Gołuchowie stworzyć muzeum i jednocześnie „ziemski raj", jak określała przyszłą rezydencję. Na jej formie zaważyła więc przede wszystkim idea ucieczki w romantyczny świat nawiązujący do magnackiej siedziby z XVI w. Przebudową zamku zajął się architekt Zygmunt Gorgolewski, twórca m.in. teatru we Lwowie i pałacu w Oporowie koło Szamotuł. Wśród historyków sztuki rozważany jest udział w tych pracach Eugene Viollet-le-Duca - słynnego francuskiego architekta, konserwatora zabytków i twórcy jej naukowych podstaw. Jedną z jego zasad było utrzymanie obiektów zabytkowych w stylu właściwym dla epoki, w której powstały oraz dla kraju, w jakim się znajdują. Tymczasem zamek w Gołuchowie jest tego zaprzeczeniem, co oczywiście mogło być wynikiem upodobań właścicielki. Faktem jest natomiast, że oprócz Gorgolewskiego projektantem - przede wszystkim wystroju zamku - był uczeń i zięć Viollet-le-Duca - Maurycy August Ouradou. W ten sposób w I. 1872--1885 powstała rezydencja w stylu wczesnego renesansu francuskiego, będąca jednym z najciekawszych w Europie przykładów historyzmu w architekturze XIX w.
Przebudowa objęła południową część mieszkalną, gdzie pozostały krużganki pierwszego piętra z XVII w., dwór obronny został zburzony oprócz baszt, z których północno-zachodnią zamieniono na taras widokowy. Zbudowane zostało skrzydło zachodnie z bramą i mostem kamiennym przerzuconym przez fosę. Powstała więc ceglana budowla z piaskowcowym detalem, trzema skrzydłami, pięcioma basztami oraz sześcioboczną wieżą (pierwotny wykusz latrynowy). Z najstarszego dworu zachowano też piwnice, które nakryto tarasem. Wszystkie części zamku otrzymały dachy czterospadowe lub wykonane w formie ostrosłupowych hełmów z lukarnami. Dekoracja zamku polegała głównie na wmontowaniu licznych oryginalnych detali, np. gotyckich i renesansowych kominków, portali, obramień okiennych, konsoli, nawet fragmentów ornamentowanych fryzów. Detale te kupowano m.in. we Włoszech i Francji i połączono je z imitacjami lub kopiami. Zamkowe wnętrza wypełnione zostały zbiorami Izabeli Dziatyń-skiej. Rozmieszczono je w salach o nazwach odnoszących się do ich rodzaju: Królewskiej, Polskiej, Gdańskiej, Muzealnej, Waz Antycznych itp. Znalazły się tu dzieła sztuki antycznej, jak słynna kolekcja waz z VIII —V w. p.n.e., wyroby rzemiosła artystycznego i renesansowe militaria (w tym orientalne) z XVI—XVIII w., wyroby złotnicze, tkaniny (np. gobeliny brukselskie z XVII w.), dzieła malarskie -portrety polskie z XVII—XVIII w. i obrazy zachodnioeuropejskie. Zbiory te zostały wywiezione do Niemiec w czasie drugiej wojny, część odzyskano, następnie uzupełniono i wyeksponowano zachowując myśl przewodnią twórczyni kolekcji (od 1952 r. zamek jest oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu).
Inną ideą Izabeli Działyńskiej był taki sposób wystroju zamkowych wnętrz.
aby sprawiały one wrażenie zamieszkałych. Według niej zamek powinien być tylko siedzibą monarchów i w związku z tym poleciła wybudować na terenie parku mieszkalny pałac dla siebie. Powstał on z przebudowania dawnej gorzelni w I. 1872--1876 wg proj. Maurycego Ouradou i również nawiązuje do francuskiego renesansu. W 1893 r. inny francuski architekt, Tauroche, rozbudował go w kierunku wschodnim i nadbudował piętro. Obecnie ma skomplikowaną trójkondygnacyjną bryłę z loggią, oszkloną galerią, tarasem i dwoma wieżami o różnej wysokości; połączony jest krytym przejściem z dawną kuchnią mieszczącą się w ośmiobocz-nej przybudówce. We wnętrzu pałacu rozmieszczono bogate dekoracje architektoniczne, malowane i rzeźbione drzwi opatrzone portalami, kasetonowe stropy, polichromie, marmurowe kominki (obecnie w pałacu mieści się Ośrodek Kultury Leśnej). Ten sam architekt projektował także budowę nowej oficyny, zwanej Kasą, gdzie znajdowały się biura, pokój odźwiernego, mieszkanie administratora i pokoje gościnne (obecnie dyrekcja Ośrodka
Kultury Leśnej). W parku, między zamkiem i pałacem wznosi się grobowe mauzoleum Dziatyńskich, pierwotnie barokowa kaplica z 1679 r., przebudowana w stylu neorenesansowym w 1899 r. Wtedy też w część nawową wbudowano kryptę, gdzie znajduje się grobowiec Izabeli Działyńskiej nakryty płytą z czarnego marmuru. Na wschód od zamku powstał murowany zespół folwarczny ze stajnią cugową (1854 r., proj. Marcin Cybulski), owczarnią (1849), kuźnią (1874), oborą (koniec XIX w.), dworkiem dzierżawcy (1887) i tzw. Starym Dworem z lat sześćdziesiątych XIX w. Część gospodarcza znajdowała się także na północ od zamku, na tzw. Dyblu, gdzie hodowano kury. Była to utworzona przez Działyńską romantyczna ferma, z której pozostała m.in. obora z 1885 r. (obecnie Muzeum Leśnictwa) oraz kurnik z 1877 r. (obecnie mieszkania). Wszystkie te elementy architektoniczne łączy olbrzymi (160 ha) park krajobrazowy, przekształcony w I. 1854—1895 z niewielkiego ogrodu włoskiego z XVIII w. Park powstał po obu stronach rzeczki Ciemnej wg proj. małżeństwa Dziatyńskich jako arboretum.
Osią rozplanowania jest dolina rzeki z malowniczymi stawami. Aleje, w tym lipowa nasadzona w 1857 r., łączą poszczególne części, w pasie ogrodów użytkowych znajdują się pozostałości muru, gdzie niegdyś były oszklone winnice.
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”