Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze

Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze


Na całym świecie działa bardzo wiele organizacji oraz stowarzyszeń, przedmiotem zainteresowania których jest szeroko rozumiana turystyka. Nasz kraj pod tym względem od reszty świata nie odbiega. U nas zdecydowanie najbardziej znana spośród takich organizacji jest Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Może się ono poszczycić wieloma osiągnięciami. W takiej formie, w jakiej znane jest obecnie, powstało przed siedemdziesięcioma laty. Był to efekt połączenia dwóch działających wcześniej organizacji, a mianowicie Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego oraz Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Nie mniej jednak do utworzenia PTTK przygotowywano się już wcześniej, albowiem na dwa lata przed oficjalnym powołaniem go do życia utworzona została specjalna komisja, której zadaniem było wyjaśnianie wszelakich wątpliwości oraz nieścisłości, jakie się z tym tematem wiązały. Na chwile obecną liczba zrzeszonych w Towarzystwie osób przekracza sześćdziesiąt jeden tysięcy. Na Tereni Polski posiada ono oddziały w liczbie dwustu sześćdziesięciu. Oddziałom tym podlega niespełna dwa i pół tysiąca kół. PTTK dysponuje także własnymi obiektami noclegowymi – w przeważającej większości są to oczywiście schroniska. Liczba tychże obiektów oscyluje aktualnie w okolicach dwustu – ich standard jest dość zróżnicowany, po to, aby był dostosowany do rozmaitych możliwości finansowych korzystających z nich osób. Jeżeli natomiast chodzi o to, jakie przełożenie ma to miejsca noclegowe, to jest ich niemalże dwadzieścia tysięcy. Warto także wiedzieć o tym, że PTTK prowadzi szesnaście placówek muzealnych, których charakter określić można jako regionalny. Są to takie placówki, gdzie jest możliwość poznania nie tylko historii opisywanej tutaj organizacji, ale ogólnie polskiej turystyki. Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze jest organizacją, która poszczycić się może posiadaniem swojej własnej kadry, są to między innymi przewodnicy turystyczni, górscy i tym podobni. Organizacja prowadzi bardzo aktywną działalność, która ma na celu jak najlepsze promowanie turystyki oraz krajoznawstwa. Idee te propagowane są przede wszystkim wśród młodych ludzi – dlatego właśnie tyle kół działa w szkołach. PTTK organizuje także wiele imprez turystycznych, jak dla przykładu marsze na orientację. Prowadzi także bardzo aktywną działalność na niwie wydawniczej. Wydaje rozmaite przewodniki turystyczne, foldery oraz mapy. Zachęca ludzi do poznawania własnego kraju, w myśl starej i znanej zasady – „cudze chwalicie, swego nie znacie”. Oprócz tego prowadzi bardzo wiele szkoleń. Członkowie PTTK mają ulgi na korzystanie z bazy noclegowej podlegającej pod Towarzystwo. Oczywiście, członkowstwo w tej organizacji wiąże się nie tylko z przywilejami, ale także obowiązkami – takim obowiązkiem jest miedzy innymi konieczność uiszczania rocznych składek. Jednym z aspektów działalności promowanym przez stowarzyszenie są odznaki turystyczne jak na przykład Kolarska Odznaka Turystyczna, Odznaka Krajoznawcza oraz Górska Odznaka Turystyczna.
ZABYTKI W POLSCE
Czerwinsk Zespół Klasztorny Romański kościół w Czerwińsku jest jednym z najstarszych zabytków zacho­wanych na Mazowszu. Przypuszczalnie po raz pierwszy na naszych ziemiach, przy budowie kościoła klasztornego w Czerwińsku do uzupełnienia kamien­nych ciosów użyto cegieł. Było to w poł. XII w. Jednocześnie w kościele tym znajduje się imponująca galeria malarstwa ściennego - od romańskie- go przez barokowe po secesyjne i eklektyczne. Zespół klasztorny po­wstał na prawym, wysokim brzegu Wi­sły stanowiącym w tym miejscu natu­ralny cypel odcięty wąwozami, 9 km na wschód od Wyszogrodu. Wieś, znana w źródłach pisanych od 1065 r. jako uposażenie benedyktynów w Mogilnie, pod koniec XI w. była własnością bi­skupów płockich, którzy sprowadzili tu zakon kanoników regularnych laterań­skich. Głównym fundatorem ich opac­twa był biskup płocki Aleksander z Ma-lonne, zasłużony mecenas sztuki. Fun­dacja nastąpiła przed 1155 r., tego ro­ku bowiem dotyczy wiadomość z bulli papieskiej o przeorze Gwidonie i kano­nikach regularnych kościoła Najświęt­szej Marii Panny (obecnie Zwiastowa­nia Najświętszej Marii Panny) w Czer­wińsku. Przypuszcza się, że świątynia była pierwszym murowanym obiektem zespołu, zaś budynki klasztorne były wówczas drewniane. Obecny kościół jest więc romański, przebudowany w XIV-XV w. w stylu gotyckim, następnie wczesnorenesan­sowym w XVI w. i barokowym w XVII w., kiedy to wnętrza uzyskały obecny wystrój. Zbudowano go z cio­sów granitowych ułożonych regularny­mi warstwami. Wewnętrzne lico mu­rów jest ceglane, podobnie jak kon­strukcje łuków, natomiast dekoracje, ościeża itd. wykonano z piaskowca. Świątynia reprezentuje typ kościołów trójnawowych, czteroprzęsłowych, z trzema absydami od wschodu (zacho­wana południowa) i dwoma wieżami. Późnogotycka dzwonnica na skarpie przed kościołem powstała w 1497 r.; ma wysokość 33 m, plan kwadratowy i opatrzona jest podwójnymi oknami tzw. biforami. Z kruchty do nawy głównej wiedzie poprzedzony przedsionkiem portal z fragmentarycznie zachowaną deko­racją figuralną. Składa się on z trzech łuków konstrukcyjnych usytuowanych jeden za drugim. Archiwolty romań­skie wyprzedza zewnętrzna, dodana w 1913 r., potem widoczny jest łuk zdobiony falistą wicią winorośli, na­stępny ma wałek spiralny, a wewnę­trzny trójpasmową plecionkę palmeto­wą. Portal podtrzymują dwie kolumny z ornamentowanymi kapitelami. Na kapitelu północnym umieszczone są płaskorzeźby przedstawiające hero­sów ujarzmiających smoki, zaś na po­łudniowym ludzkie maski otoczone splotami roślinnymi; zdobione są tak­że bazy kolumn. Inne rzeźby portalo-we znajdują się w miejscowym lapida­rium m.in. fragment węgaru z archa­niołem Gabrielem, fragment nadproża z wnękami mieszczącymi niegdyś figu­ry dwunastu apostołów (zachowały się dwie), oraz detal tympanonu. Przy­puszcza się, że portal ten powstał ok. 1160 r., a sposób wykonania rzeźb su­geruje warsztat włoski lub francuski. Romańskie ciosowe portale zachowa­ły się także we wnętrzu kościoła. W nawie głównej występuje prze-mienność fila­rów i kolumn, tak charaktery­styczna dla ro­mańskich bu­dowli brabanc-kich (biskup Aleksander po­chodził z Braban­cji). Widoczne one Są W odkrywkach pozostawionych przez konserwatorów, bowiem ten sy­stem podpór został zamurowany przed 1633 r. Malarską galerię ścienną we wnętrzu kościoła rozpoczyna okres ro­mański w kaplicy południowej (Ukrzy­żowanego). Tu, na południową ścianę przeniesiono w 1951 r. ze ściany nad łu­kiem tęczowym kilka scen dotyczących Sądu Ostatecznego; zachowały się np. resztki medalionu z postacią anioła. Znacznie czytelniejsze są sceny odsło­nięte na ścianie wschodniej tej kaplicy. Składają się z pięciu stref, z których gór­na jest do połowy zatarta, ale widocz­ne są koliste medaliony ze scenami Stworzenia Świata. Także poniżej me­daliony tworzą opowieść o Grzechu Pierworodnym (np. scena Wygnanie z Raju). Trzy następne strefy tworzą pro­stokątne pola. Strefa trzecia - to cykl Dziejów Noego, m.in. przedstawiona jest Budowa Arki, druga - to dzieje Abrahama i Izaaka, zaś na dolnej widać różne sceny biblijne, np. Ukrzyżowanie św. Piotra, Męczeństwo św. Szczepana. Na tej samej ścianie znajdują się jeszcze duże postacie świętych, z których roz­poznani zostali św. Marcin z Tours i św. Katarzyna Aleksandryjska. Konserwato­rzy określili, że malowidła te powstały w 1 poł. XII w., a wykonano je na war­stwie pobiały metodą al fresco („na mo­kro") i al secco Cna sucho"). Posługiwa­no się różnymi barwami - czerwienią, ugrem, brązem, zielenią i czernią. Ze względu na prymitywny płaski i kontu­rowy styl, uważa się, że te realistyczne sceny mógł stworzyć jakiś zakonny ilu-minator. Romańskie malowidła z XV w. zostały przykryte gotyckimi w części dolnej; w 1953 r. przeniesiono je na ścianę pół­nocną. Najlepiej widoczna jest Pieta wykonana ok. 1430 r. w technice fre-skowo-temperowej. Ślady gotyckich polichromii pojawiają się też w kaplicy północnej, gdzie znajdują się: Matka Boska z Dzieciątkiem i dwóch proro­ków, Św. Zofia z córkami oraz Św. An­na Samotrzeć. Scena ta umieszczona została w prostokątnych ramach wypeł­nionych arkadami. Są tu także nieczytel­ne napisy wykonane minuskułą. Przy­puszcza się, że malowidło powstało w 2 poł. XV w. Młodsze, późnogotyckie z początku XVI w. widoczne jest w pół­nocnej części absydy głównej - jest to scena wjazdu Chrystusa do Jerozolimy (widoczna głowa na tle palm). Lepiej zachowały się malowidła renesansowe z poł. XVI w. w absydzie głównej - pół-postacie dwunastu apostołów, a na sklepieniu i między oknami wici z wą­sami i liśćmi. Następne polichromie po­chodzą z poł. XVII w. i reprezentują styl późnorenesansowy oraz barokowy. Znajdują się one w kaplicy południo­wej, na ścianie wypełniającej arkadę; są to sceny Męki Pańskiej. Ten przegląd malarstwa ściennego kończy dzieło Władysława Drapiewskiego i Czesława Idźkiewicza z 1913 r., pokrywające figu­rami i motywami roślinnymi sklepienia prezbiterium i kruchty; wykonano je w stylu secesyjnym i eklektycznym. Warto jeszcze zwrócić uwagę na wyko­nany w Krakowie ołtarz główny z ok. 1630 r. o charakterze architektonicz­nym z kolumnami korynckimi i obra­zem: Matka Boska z Dzieciątkiem z po­czątku XVII w., uznanym za cudowny w 1647 r. Na belce tęczowej z począt­ku XVI w. widoczne są barokowe figu­ry Chrystusa Ukrzyżowanego oraz Naj Budynki klasztorne mają zręby gotyckie z XIV-XV w. Były one przebudowywa­ne w okresie wczesnego renesansu (1524-1538) i baroku (1622-1634), a następnie po zniszczeniach obu ostat­nich wojen. Zabudowę tworzą trzy przylegające do kościoła skrzydła usy­tuowane wokół czworobocznego wiry-darza. Zawierają one wiele elementów gotyckich (sklepienia, malowidła), rene­sansowych (sklepienia, portale, nadpro­ża) i barokowych (malowidła, kartusze herbowe). Piękna jest sala (obecnie ka­plica) w skrzydle południowym ze skle­pieniem żebrowym o układzie gwiaź­dzistym, pochodząca z początku XVI w. W tej sali, na ścianie północnej znajdu­je się malowidło z końca XV w. przed­stawiające św. Krzysztofa. Do klasztoru przylega od wschodu XVIII-wieczny ogród podzielony na kwatery, z liczny­mi okazami starodrzewia. Po kasacie zakonu kanoników w 1819 r. kościół pełnił funkcje parafialne, a w klasztorze zamieszkały siostry norbertanki z Płoc­ka. W 1923 r. sprowadzeni tu zostali księża salezjanie. W klasztorze salezjanie prowadzą mu­zeum misyjne i muzeum parafialne. W tym ostatnim znajdują się zabytko­we rzeźby i obrazy sakralne (m.in. obraz św. Doroty z XV w.), fragmenty architektoniczne, tkaniny, księgi, okucia kowalskie, a także pamiątki.

wszystko o szczecinie


Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”