Turystyka
Słoneczna Italia zaprasza
Włochy to kraj leżący na Półwyspie Apenińskim – w południowej części kontynentu europejskiego. Już od bardzo dawna zaliczany jest on do ścisłej, światowej czołówki, jeżeli chodzi o liczbę turystów przyjeżdżających tutaj każdego roku. Dla przykładu przed siedmioma laty liczba ta sięgnęła niemalże czterdziestu milionów. Wpływ na taki właśnie, a nie inny stan rzeczy ma bardzo wiele czynników. Zacząć należy od geograficznego położenia i klimatu. Nie na darmo mówi się często o tym państwie jako o słonecznej Italii – jest tu po prostu bardzo ciepło, ale tym właśnie charakteryzuje się południe Europy. Włochy otoczone są ponadto wieloma akwenami, takimi jak dla przykładu Morze Śródziemne oraz Morze Adriatyckie, gdzie znajduje się mnóstwo kurortów wypoczynkowych. Turystyczna infrastruktura jest zatem rozwinięta w tym kraju w bardzo wysokim stopniu. Tym bardziej, że Włosi mogą sobie pozwolić na solidne inwestowanie w nią – wszak to jedno z najbogatszych krajów na świecie. Nie żałują także pieniędzy na odpowiednie promowanie walorów turystycznych swojego kraju – w skali rocznej wydatki na ten właśnie cel swobodnie przekraczają dwieście milionów euro. Druga sprawa to historia. Oczywiście, w obecnym kształcie Włochy obecne są na mapach począwszy od lat sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia, nie mniej jednak tradycje tego kraju sięgają jeszcze epoki starożytnej. Przecież w tamtych czasach Rzym – obecnie stolica – to była potęga, o czym zresztą świadczą rozliczne zabytki, jakie można tam podziwiać. Starożytna kultura i historia rzymska do dzisiaj fascynują i interesują. Jest we Włoszech co zwiedzać. Sama tylko liczba obiektów znajdujących się na liście dziedzictwa światowego UNESCO przekracza pięćdziesiąt, a to przecież nie wszystkie zabytkowe miejsca oraz obiekty. Do najchętniej odwiedzanych przez turystów miast zaliczyć można Rzym, Neapol, Wenecję, Turyn, Mediolan, Padwę oraz Bolonię. Koniecznie przy tej okazji wspomnieć należy także o dwóch państwach-enklawach, jakie na terytorium Włoch się znajdują. Pierwsza nich to Watykan – jest to enklawa znajdująca się w Rzymie i będąca od wieków siedziba najwyższych władz Kościoła katolickiego. Papież określany jest także mianem biskupa Rzymu. Enklawa numer dwa z kolei to San Marino – śródlądowe państwo odwiedzane przez turystów w ogromnych ilościach. Nie brakuje tutaj bowiem turystycznych atrakcji z wieloma wspaniałymi zabytkami na czele. Wszystko to, o czym była mowa powyżej składa się na to, że Italia jest tak atrakcyjnym krajem zarówno do wypoczywania, jak i do zwiedzania. Turyści wysoce sobie cenią jeszcze jedną tutejszą rzecz, a mianowicie sztukę kulinarną. Co do tego, jak bardzo popularna na całym świecie jest kuchnia włoska nikogo specjalnie przekonywać nie trzeba – sztandarowe jej dania takie jak pizza czy spaghetti jadł zapewne każdy, i to niejednokrotnie. Poza tym w ramach ciekawostki można w tym miejscu dodać, iż Włosi zajmują pierwsze miejsce, jeżeli chodzi o światowych producentów win (nie jest to Francja, jak wiele osób powszechnie uważa – pod tym względem Francuzi zajmują drugą pozycję).
ZABYTKI W POLSCE
Zsspoł klasztorny Filipinów w Gostyniu
W Wielkopolsce, na przedmieściach Gostynia, ok. 1,5 km od centrum miasta, na tzw. Świętej Górze wznosi się barokowy zespół klasztorny Filipinów. Jest to jeden z najbardziej monumentalnych i najpiękniejszych zabytków barokowych w kraju, a nawet jeden z piękniejszych w Europie. Zbudowany został z inicjatywy filipina ks. Stanisława Grudowicza, profesora matematyki w Akademii Lubrańskiego i proboszcza w kościele św. Małgorzaty w Poznaniu. Fundatorem byt Adam Konarzewski, po jego śmierci (1676 r.) nad pracami czuwała jego żona, Anna z Opalińskich. Budowę kościoła rozpoczęto w 1675 r. na wzór wznoszonego wówczas w Wenecji wg proj. Baltazara Longheny kościoła Santa Maria delia Salute. Pracami kierowali architekci
włoscy: Jerzy Ca-
winnice oraz fragment budynku zwanego Ananasarnią (hodowla egzotycznych owoców). Obecnie w parku rośnie ok. 1000 gatunków drzew (kilkadziesiąt pomnikowych) i krzewów, także egzotycznych.
Prace przy budowie kościoła zostały przerwane na wiele lat w czasie trwania wojny północnej. Wznowiono je w 1718 r., a w 1726 r. do wykończenia świątyni i wzniesienia kopuły przystąpił słynny wówczas architekt włoski Po-mpeo Ferrari. Wreszcie w 1756 r. staraniem i kosztem wnuczki Adama Konarzewskiego, Weroniki Mycielskiej - kasztelanowej poznańskiej, zbudowano cztery wieżyczki i pokryto kopułę blachą miedzianą. Kościół pozostawał w posiadaniu filipinów nieprzerwanie do 1876 r., ponownie powrócili do świątyni dopiero w 1918 r. Kopuła wieńcząca centralną część kościoła spoczywa na ośmiu filarach, które wyznaczają ośmiobok o przekątnej 17 m. Jest to największa kopuła w Polsce - o najdłuższej średnicy i najwyżej się wznosząca, bo wysokość kościoła do szczytu kopuły wynosi aż 50 m. Od strony zachodniej widnieje herb Konarzewskich i inicjały fundatorki, Weroniki.
Wyposażenie wnętrza kościoła utrzymane jest również w jednolitym barokowym stylu. Rozświetlają je duże okna umieszczone nad filarami. Na belkowaniu kolumn przystawionych do filarów, biegnie balustrada. Na gzymsie zaś, ponad oknami bębna (podstawa koRuły) umieszczono figury aniołów z tarczami, na których wypisano osiem błogosławieństw z kazania na górze. W bogato złoconym ołtarzu głównym, wykonanym w I. 1723-1724 przez artystów
śląskich Ignacego Prowizora i Jana Sie-gwitza, znajduje się malowany na desce słynący łaskami obraz: Matka Boża Róża Duchowna i Królowa Wielkopolski z datą 1540 i sygnaturą malarza S.B. Tło obrazu stanowi panorama Gostynia. Jest to cenny zabytek malarstwa cechowego z 1 poł. XVI w. Obraz jest obiektem kultu Maryjnego i celem licznych pielgrzymek wiernych, często z odległych stron. Na srebrnej zasłonie obrazu wykonanej w I. 1724-1725 przez Walentego Widigera, złotnika z pobliskiego Kobylina znajduje się postać Najświętszej Marii Panny Niepokalanej. Po bokach cudownego obrazu figury św. Filipa Nereusza i św. Ignacego Loy-oli. Bogato dekorowane rokokowe tabernakulum wykonał w I. 1759-1764 Tomasz Plakwitz z Wrocławia. Dwa boczne ołtarze z 1724 r. znajdujące się w sąsiednich kaplicach również są dziełem Ignacego Prowizora i Jana Siegwit-za. Pierwszy z nich to ołtarz w kaplicy Matki Boskiej Bolesnej z cenną gotycką Pietą z XVI w. pośrodku. W obu ołtarzach znajdują się relikwie ze szczątkami męczenników rzymskich. W kaplicach otaczających wieńcem środkową nawę kościoła wznoszą się ołtarze z 1 pot. XVIII w., z obrazami malowanymi przez Henryka Arnolda z Drezna w I. 1821-1825. Wyjątek stanowi ołtarz Świętego Krzyża z cennym gotyckim krucyfiksem z XV w. i obrazem św. Floriana z początku XVII w. Uwagę zwracają bogato rzeźbione stalle, konfesjonały i ławki z XVIII w. Ściany i sklepienie prezbiterium, jak i przylegających do niego kaplic Matki
Boskiej Bolesnej i św. Filipa Nereusza pokrywają malowidła wykonane przez Mikołaja Bauma i Juliusza Fronka w I. 1864-1867. Przedstawiają one sceny z życia Najświętszej Marii Panny. Freski w kopule głównej wykonał w 1746 r. znany malarz śląski Jerzy Wilhelm Neunhertz.
Przedstawiają one sceny z życia św. Filipa Nereusza, założyciela zgromadzenia: Wyjście z domu i pożegnanie z rodziną, Nauczanie w kościele Dominika-
nów w Rzymie, Chrzest poganina i msza święta, Audiencja u papieża Grzegorza XIII w 1575 r., w czasie której otrzymał pozwolenie na założenie kongregacji (postać szwajcara z halabardą jest autoportretem malarza), Cudowne rozszerzenie się serca św. Filipa, Cuda czynione przez niego, Śmierć, wreszcie Chwata świętego. W udostępnionych do zwiedzania rozległych podziemiach znajduje się kilkadziesiąt trumien zakonników, fundatorów kościoła i ich rodzin. Obok kościoła, od strony południowej wznosi się czworobok budynków klasztornych zbudowanych w stylu barokowym w 1.1732-1748 przez Pompeo Ferrariego i Jana Adama Stiera. Na dziedzińcu klasztornym znajduje się oryginalna studzienka nakryta cebula-stym dachem gontowym. Zespół klasztorny otoczony jest murem z XVIII w. Przy murze przed ogrodem klasztornym stoi pomnik Edmunda Bojanow-skiego (1814-1871), działacza religijnego, charytatywnego i oświatowego, założyciela zgromadzenia Sióstr Służebniczek, odsłonięty w 1980 r. Jest dziełem Zygmunta Brachmańskiego. Ze skarpy doliny Kani położonej na zachód od kościoła roztacza się piękny widok na położone w dolinie miasto i okolice.
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”