Najpiękniejsze cuda świata
Superkopuła w Luizjanie- Stany Zjednoczone
Superkopuła jest największą tego typu budowlą na całym świecie. Znajduje się w Nowym Orleanie. Historia tego miasta zaczęła się w 1718 roku, kiedy pewien Francuz założył osadę na brzegu rzeki. Poszukiwał on, jak wielu ówczesnych podróżników złota, które rzekomo znajdowało się gdzieś w okolicy. Złota nigdy nie znaleziono, ale miasto rozkwitło. Obecnie można tam znaleźć parę najlepszych na świecie restauracji i barów jazzowych. Nowy Orlean kusi bogatym nocnym życiem. Otwarto ją oficjalnie 3 sierpnia 1975 roku. Jej budowa kosztowała wiele milionów dolarów. Szacuje się, że było to około 180 mln. Czym była? Pierwotnie był to stadion futbolu amerykańskiego. Czym jest obecnie? Obecnie jest to siedziba New Orleans Saints. W każdy Nowy Rok odbywają się tam zawody kręgli. Stadion ten pełni bardzo wiele funkcji. Jest również własnym terenem drużyny Uniwersytetu Tulana. Jest też obiektem, który jest miejscem zgromadzeń publicznych. Ściankami oddziela się mniejsze przestrzenie na koncerty, bale ostatkowe, mecze bokserskie, zawody koszykarskie, wystawy branżowe, konferencje i wiele innych, różnych imprez. Odbywają się tam też np. rewie na lodzie czy widowiska cyrkowe. Jest to bardzo ogromna budowla. Jej budowa trwała 4lata. Cały kompleks zajmuje powierzchnię około 21ha. Kopuła ma 27 kondygnacji. Wewnątrz znajduje się gigantyczna arena do gier, pokrywają ja pasy sztucznej trawy. Na widowni jest 70 tysięcy miejsc. Co ciekawe, kopuła ta nie ma żadnych okien. Znajduje się tam specjalna aparatura, która za pomocą komputera kontroluje warunki, jakie panują wewnątrz. W superkopule mieszcząsię4 sale balowe, 2 restauracje, 32 windy, lokal klubowy, mnóstwo sal konferencyjnych oraz niezliczona ilość barów koktajlowych i knajpek. Było wiele opinii, co do budowy tego obiektu. Więcej ludzi było przeciw budowie tak wielkiego gmachu. Ostatecznie jednak, kopułą ożywiła, wtedy bardzo zaniedbaną część Nowego Orleanu. Dzięki tej budowie miasto stało się bardzo popularnym miejscem, ogromnym ośrodkiem turystycznym. Takie połączenie, najnowocześniejszych udogodnień z wdziękiem Starego Świata okazało się potężnym magnesem, strzałem w dziesiątkę. Jednak samo miasto znane jest najbardziej ze swojej Dzielnicy Francuskiej. Można tam spacerować wąskimi uliczkami, które okalają stare domy. Odbywają się tam emocjonujące uroczystości ostatkowe. Co roku w lutym dzielnica ta wybucha ulicznymi popisami i balami. Ciekawostką jest fakt, że ponad 50 różnych towarzystw, odbywa pochody ulicami miasta. Wśród nich są postacie w fantastycznych, kolorowych kostiumach, królami i królowymi w koronach, perukach, maszerującymi orkiestrami. Zwyczaj ten sięga XIX wieku. Tak, więc, w Nowym orleanie znajdziemy wszystko. Jest to miasto, które budzi się w nocy. Można tam znaleźć ogrom rozrywek, zabaw. Co ciekawe, Nowy Orlean w swoim czasie był największym miastem Południa, ale w skutek spadku ludności, spadł na drugie miejsce, a w roku 1970 na piąte. Na pierwszym góruje Houston. Do Nowego Orleanu przybywa rocznie prawie milion gości, i to tylko na same konferencje służbowe.
ZABYTKI W POLSCE
Zamek książęcy
Pszczyński zamek wystrojem i przepychem dorównuje największym europejskim rezydencjom. Reprezentacyjna trójskrzydłowa rezydencja, ma już tylko pozorowane cechy obronne. Pierwszy zamek wzniesiony w XI lub XII w. otoczony był wałem ziemnym i głęboką fosą. Przylegał do niego gród będący strażnicą i targowiskiem. W 1433 r., czyli za czasów księżnej Heleny Korybutówny, istniał już zamek gotycki, który oparł się najazdowi hu-sytów. Przez następne stulecia, aż po XX w. zamek pszczyński spełniał rolę siedziby myśliwskiej, a bogate w zwierzynę lasy słynęły z organizowanych w nich polowań, zastrzeżonych dla koronowanych głów i szlachty. Następne istotne zmiany w architekturze i funkcji zamku wiązać należy z ponad dwustuletnim panowaniem rodziny Promnitzów (1548-1765), a dotyczyły one stopniowego unowocześniania. Twierdza przekształciła się w renesansową rezydencję, a następnie - w I. 1734-1768 Christian Jahne z Żar nadał budowli kształt barokowy. Właścicielami rezydencji była wówczas rodzina książęca Anhaltów von Kóthen, która utrzymywała własną kapelę i teatr. Obecny XIX-wieczny charakter w stylu historyzmu zamek pszczyński zawdzięcza znanemu francuskiemu architektowi Aleksandrowi Hipolitowi Destailleur. Przebudowa trwała w I. 1870- 1876. Do dawnego założenia trójskrzydłowego dobudowano część środkową z westybulem i salą lustrzaną. Pozostawiono elementy pierwotnego zamku; gotyckie mury w piwnicach i przyziemiu, basztę i niektóre pomieszczenia rokokowe
oraz barokową klatkę schodową. Właścicielem zamku i dóbr pszczyńskich był już wtedy książę Henryk XI Hochberg von Pless. Hrabiowski ród Hoch-bergów z zamku Książ na Dolnym Śląsku był właścicielem Pszczyny od 1846 do 1945 r. Wśród właścicieli zamku była piękna angielska księżna Daisy (Stokrotka). Świadkiem na jej ślubie z księciem von Pless był książę Walii, późniejszy król Edward VII.
Nazwa zamek używana jest ze względu na obronną przeszłość budowli, a cechy obronne są obecnie tylko pozorowane. Kamienne tarasy kształtem przypominają nieco bastiony a ponad okazałymi mansardowymi dachami nad każdym skrzydłem wznosi się podwyższenie symbolizujące wieżę obronną. Wnętrza zamkowe imponują przepychem. Przez sklepioną sień od strony parku zajeżdżały powozy zatrzymujące się przy szklanych drzwiach prowadzących do okazałych schodów. Westybul i paradne schody wzorowane były na wersalskich. Pośrodku wisi wielka złocona lampa a nad schodami umieszczono siedemnastowieczny gobelin, który książę Anhalt otrzymał od swej kuzynki carycy Katarzyny II. Największa i najbardziej okazała jest Sala Lustrzana, jedno z najlepiej zachowanych XIX-wiecznych wnętrz w Polsce. Swoją nazwę zawdzięcza dwóm olbrzymim kryształowym lustrom o powierzchni 14 m2 każde. Na sklepieniu plafon z iluzjonistyczną przestrzenią nieba, a pod złotym gzymsem obrazy przedstawiające alegorie pór roku i miesięcy. Ze sklepienia zwisają kryształowe świeczniki. W części parterowej czarna boazeria z obramieniami w kolorze różu indyjskiego. Dwukondygnacyjna sala ma znakomitą akustykę. Dawni właściciele używali jej jako jadalni, dziś odbywają się tu koncerty. Imponujące są prywatne apartamenty książęcej pary. Dębowe boazerie, olbrzymie zwierciadła i żyrandole, miękkie dywany, kanapy, fotele i sze-zlongi robią wrażenie wytwornej przy-tulności. W salonie księżnej Daisy, którego ściany pokryte są ręcznie tkanym jedwabiem, wiszą dwa jej portrety. W wielu pomieszczeniach wiszą trofea myśliwskie, poroża i skóry zwierząt a na ścianach korytarzy broń biała i palna.
Zamek wraz z całym okazałym wyposażeniem przetrwał nie tylko dwie wojny światowe, ale również przejście Armii Czerwonej.
Od 1946 r. zamek jest siedzibą Państwowego Muzeum Zamkowego,
prezentującego zwiedzającym zabytkowe wnętrza, wśród których szczególnym przepychem odznacza się ro
kokowa sala lustrzana o wspaniałej akustyce. Walory tego wnętrza wykorzystuje się do organizowania koncertów muzyki kameralnej. Tu odbywa się coroczny festiwal „Wieczory u Teleman-na". Muzeum zwiedza rokrocznie ok. 130 tys. turystów, którzy podziwiają pieczołowicie odrestaurowane wnętrza wraz z oryginalnym wyposażeniem z początku XX w. Placówka ta za przeprowadzone prace konserwatorskie i restauracyjne otrzymała prestiżową nagrodę w konkursie Europa Nostra 1995. Na jej przyznanie niebagatelny wpływ miał również fakt, iż w zbiorach Muzeum zachowało się 70% historycznego wyposażenia zamku. Park Zamkowy rozciąga się na przestrzeni 48 ha, wzdłuż biegu rzeki Pszczynki i uważany jest za najpiękniejszy na Śląsku. Powstał w 2 poł. XVIII w., obecny jego kształt krajobrazowy typu angielskiego pochodzi z drugiej połowy ubiegłego stulecia. W skład założenia wchodzą parki: Pałacowy, Dworcowy i Zwierzyniec. W parku Zamkowym wśród rozlewisk rzeki oraz bogatego starodrzewia i krzewów wkomponowano elementy architektury, takie jak: dwór Ludwi-kówka z 1820 r., herbaciarnia na wyspie, brama chińska, piwnica lodowa, kapliczki i mosty łukowe. Znajdują się tam także groby dwóch rodzin książęcych.
W parku Dworcowym znajduje się zajmujący 2 hektary skansen Wsi Pszczyńskiej. Zgromadzono tu najcenniejsze zabytki drewnianej architektury ludowej, pochodzące z okolicznych wsi. We wnętrzach poszczególnych obiektów zobaczyć można charakterystyczne dla regionu pszczyńskiego wyposażenie. Z parku wychodzą aleje prowadzące do skupisk leśnych i budowli znajdujących się już poza granicami miasta, w tym do XVIII-wieczne-go pałacyku Bażantarnia i zameczku myśliwskiego w Promnicach z XIX w. Wśród zachowanego starodrzewia występują dęby szypułkowe, platan klonolistny, kasztanowce, cisy, sosny czarne, lipy drobnolistne, jesiony wyniosłe, buki zwyczajne i czerwone, graby, modrzewie, klony, świerki srebrzyste, wierzby i tulipanowce. Wśród krzewów na uwagę zasługują skupiska różaneczników. Nakryta dachem mansardowym, dwupiętrowa Oficyna Zamkowa zamyka wschodni dziedziniec pałacu. Wzniesiona została na przeł. XVII i XVIII w., w miejscu pierwotnego muru obronnego, jako stajnie i mieszkania dla służby. W XIX w. gruntownie przekształcona i nadbudowana. Piętrowe stajnie zbudowano z cegły, na rzucie wydłużonego prostokąta z okrągłą basztą w narożniku południowo-zachodnim, nakrytą dachem stożkowym; od strony zachodniej przylegają do dawnej ujeżdżalni, tworząc jednolitą zabudowę. Neoromańska Powozownia wzniesiona w XIX w., przylega od strony południowej do stajni, tworząc z nią układ litery „L". Piętrowy budynek postawiono na rzucie prostokąta. Pięcioosiowe elewacje (wschodnia i zachodnia) posiadają wrota w kamiennych portalach, które prowadzą do wnętrza na przestrzał. Hala nakryta jest drewnianym stropem, wspartym na żeliwnych kolumnach; w rogu znajdują się żelazne, kręcone schody wiodące na piętro, którego stropy wsparte są na drewnianych słupach z zastrzałami. W południowo-wschodniej części budynku mieści się piętrowa siodlarnia, z żelaznymi schodami na piętro, wyłożona drewnianą boazerią. Ludwikówka - klasycystyczny dworek zbudowany na południowych obrzeżach parku ok. 1820 r., przez nadwornego architekta Anhaltów, Wilhelma Puscha. Nazwę otrzymał na cześć młodego księcia Ludwika Anhalt von Kóthen. Kameralna sylwetka dworku kontrastuje z wielkopańską rezydencją książąt pszczyńskich. Jest to budowla murowana, otynkowana, parterowa, podpiwniczona, zbudowana na rzucie prostokąta; elewacja frontowa dzie-więcioosiowa, ze znacznie wysuniętym przed lico parterowym portykiem, złożonym z czterech kolumn, podtrzymujących trójkątny przyczółek z żeliwnym kartuszem herbowym. Zespół ten został umiejętnie wkomponowany w łagodne zbocze i zieleń parku. Sama Pszczyna jest uroczym i zadbanym, pełnym zieleni miastem. Przy Rynku stoi zabytkowy ratusz i kościół ewangelicki a obok katolicki. Na niektórych kamieniczkach zachowały się godła cechowe. W niskim, krytym gontem domu mieści się Muzeum Prasy Śląskiej oraz izba Telemanna z kolekcją dawnych instrumentów muzycznych.
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”