Superkopuła w Luizjanie- Stany Zjednoczone


Superkopuła jest największą tego typu budowlą na całym świecie. Znajduje się w Nowym Orleanie. Historia tego miasta zaczęła się w 1718 roku, kiedy pewien Francuz założył osadę na brzegu rzeki. Poszukiwał on, jak wielu ówczesnych podróżników złota, które rzekomo znajdowało się gdzieś w okolicy. Złota nigdy nie znaleziono, ale miasto rozkwitło. Obecnie można tam znaleźć parę najlepszych na świecie restauracji i barów jazzowych. Nowy Orlean kusi bogatym nocnym życiem. Otwarto ją oficjalnie 3 sierpnia 1975 roku. Jej budowa kosztowała wiele milionów dolarów. Szacuje się, że było to około 180 mln. Czym była? Pierwotnie był to stadion futbolu amerykańskiego. Czym jest obecnie? Obecnie jest to siedziba New Orleans Saints. W każdy Nowy Rok odbywają się tam zawody kręgli. Stadion ten pełni bardzo wiele funkcji. Jest również własnym terenem drużyny Uniwersytetu Tulana. Jest też obiektem, który jest miejscem zgromadzeń publicznych. Ściankami oddziela się mniejsze przestrzenie na koncerty, bale ostatkowe, mecze bokserskie, zawody koszykarskie, wystawy branżowe, konferencje i wiele innych, różnych imprez. Odbywają się tam też np. rewie na lodzie czy widowiska cyrkowe. Jest to bardzo ogromna budowla. Jej budowa trwała 4lata. Cały kompleks zajmuje powierzchnię około 21ha. Kopuła ma 27 kondygnacji. Wewnątrz znajduje się gigantyczna arena do gier, pokrywają ja pasy sztucznej trawy. Na widowni jest 70 tysięcy miejsc. Co ciekawe, kopuła ta nie ma żadnych okien. Znajduje się tam specjalna aparatura, która za pomocą komputera kontroluje warunki, jakie panują wewnątrz. W superkopule mieszcząsię4 sale balowe, 2 restauracje, 32 windy, lokal klubowy, mnóstwo sal konferencyjnych oraz niezliczona ilość barów koktajlowych i knajpek. Było wiele opinii, co do budowy tego obiektu. Więcej ludzi było przeciw budowie tak wielkiego gmachu. Ostatecznie jednak, kopułą ożywiła, wtedy bardzo zaniedbaną część Nowego Orleanu. Dzięki tej budowie miasto stało się bardzo popularnym miejscem, ogromnym ośrodkiem turystycznym. Takie połączenie, najnowocześniejszych udogodnień z wdziękiem Starego Świata okazało się potężnym magnesem, strzałem w dziesiątkę. Jednak samo miasto znane jest najbardziej ze swojej Dzielnicy Francuskiej. Można tam spacerować wąskimi uliczkami, które okalają stare domy. Odbywają się tam emocjonujące uroczystości ostatkowe. Co roku w lutym dzielnica ta wybucha ulicznymi popisami i balami. Ciekawostką jest fakt, że ponad 50 różnych towarzystw, odbywa pochody ulicami miasta. Wśród nich są postacie w fantastycznych, kolorowych kostiumach, królami i królowymi w koronach, perukach, maszerującymi orkiestrami. Zwyczaj ten sięga XIX wieku. Tak, więc, w Nowym orleanie znajdziemy wszystko. Jest to miasto, które budzi się w nocy. Można tam znaleźć ogrom rozrywek, zabaw. Co ciekawe, Nowy Orlean w swoim czasie był największym miastem Południa, ale w skutek spadku ludności, spadł na drugie miejsce, a w roku 1970 na piąte. Na pierwszym góruje Houston. Do Nowego Orleanu przybywa rocznie prawie milion gości, i to tylko na same konferencje służbowe.
ZABYTKI W POLSCE
Zamek książęcy Pszczyński zamek wystrojem i przepy­chem dorównuje największym euro­pejskim rezydencjom. Reprezentacyjna trójskrzydłowa rezydencja, ma już tyl­ko pozorowane cechy obronne. Pierw­szy zamek wzniesiony w XI lub XII w. otoczony był wałem ziemnym i głębo­ką fosą. Przylegał do niego gród będą­cy strażnicą i targowiskiem. W 1433 r., czyli za czasów księżnej He­leny Korybutówny, istniał już zamek gotycki, który oparł się najazdowi hu-sytów. Przez następne stulecia, aż po XX w. zamek pszczyński spełniał rolę siedziby myśliwskiej, a bogate w zwie­rzynę lasy słynęły z organizowanych w nich polowań, zastrzeżonych dla koronowanych głów i szlachty. Następ­ne istotne zmiany w architekturze i funkcji zamku wiązać należy z ponad dwustuletnim panowaniem rodziny Promnitzów (1548-1765), a dotyczyły one stopniowego unowo­cześniania. Twierdza przekształciła się w renesansową rezydencję, a następ­nie - w I. 1734-1768 Christian Jahne z Żar nadał budowli kształt barokowy. Właścicielami rezydencji była wówczas rodzina książęca Anhaltów von Kóthen, która utrzymywała własną kapelę i teatr. Obecny XIX-wieczny charakter w stylu historyzmu zamek pszczyński zawdzięcza znanemu francuskiemu architektowi Aleksandrowi Hipolitowi Destailleur. Przebudowa trwała w I. 1870- 1876. Do dawnego założenia trójskrzydłowego dobudowano część środkową z westybulem i salą lustrza­ną. Pozostawiono elementy pierwotne­go zamku; gotyckie mury w piwni­cach i przyziemiu, basztę i niektóre pomieszczenia rokokowe oraz barokową klatkę schodową. Właścicie­lem zamku i dóbr pszczyńskich był już wtedy książę Henryk XI Hochberg von Pless. Hrabiowski ród Hoch-bergów z zamku Książ na Dolnym Śląsku był właścicielem Pszczyny od 1846 do 1945 r. Wśród właścicieli za­mku była piękna an­gielska księżna Daisy (Stokrotka). Świadkiem na jej ślubie z księciem von Pless był książę Walii, późniejszy król Edward VII. Nazwa zamek używa­na jest ze względu na obronną prze­szłość budowli, a cechy obronne są obecnie tylko pozorowane. Kamienne tarasy kształtem przypominają nieco bastiony a ponad okazałymi mansar­dowymi dachami nad każdym skrzy­dłem wznosi się podwyższenie symbo­lizujące wieżę obronną. Wnętrza zamkowe imponują przepy­chem. Przez sklepioną sień od strony parku zajeżdżały powozy zatrzymujące się przy szklanych drzwiach prowadzą­cych do okazałych schodów. Westybul i paradne schody wzorowane były na wersalskich. Pośrodku wisi wielka zło­cona lampa a nad schodami umie­szczono siedemnastowieczny gobelin, który książę Anhalt otrzymał od swej kuzynki carycy Katarzyny II. Najwięk­sza i najbardziej okazała jest Sala Lu­strzana, jedno z najlepiej zachowa­nych XIX-wiecznych wnętrz w Polsce. Swoją nazwę zawdzięcza dwóm olbrzymim kryształowym lustrom o po­wierzchni 14 m2 każde. Na sklepieniu plafon z iluzjonistyczną przestrzenią nieba, a pod złotym gzymsem obrazy przedstawiające alegorie pór roku i miesięcy. Ze sklepienia zwisają kry­ształowe świeczniki. W części partero­wej czarna boazeria z obramieniami w kolorze różu indyjskiego. Dwukon­dygnacyjna sala ma znakomitą akusty­kę. Dawni właściciele używali jej jako jadalni, dziś odbywają się tu koncerty. Imponujące są prywatne apartamenty książęcej pary. Dębowe boazerie, olbrzymie zwierciadła i żyrandole, miękkie dywany, kanapy, fotele i sze-zlongi robią wrażenie wytwornej przy-tulności. W salonie księżnej Daisy, którego ściany pokryte są ręcznie tka­nym jedwabiem, wiszą dwa jej portre­ty. W wielu pomieszczeniach wiszą tro­fea myśliwskie, poroża i skóry zwierząt a na ścianach korytarzy broń biała i palna. Zamek wraz z całym okazałym wypo­sażeniem przetrwał nie tylko dwie wojny światowe, ale również przejście Armii Czerwonej. Od 1946 r. zamek jest siedzibą Pań­stwowego Muzeum Zamkowego, prezentującego zwiedzającym zabyt­kowe wnętrza, wśród których szcze­gólnym przepychem odznacza się ro­ kokowa sala lustrza­na o wspaniałej aku­styce. Walory tego wnętrza wykorzystuje się do organizowania koncertów muzyki ka­meralnej. Tu odbywa się coroczny festiwal „Wieczory u Teleman-na". Muzeum zwie­dza rokrocznie ok. 130 tys. turystów, którzy podziwiają pieczołowicie odre­staurowane wnętrza wraz z oryginalnym wyposażeniem z po­czątku XX w. Placów­ka ta za przeprowa­dzone prace konserwatorskie i restau­racyjne otrzymała prestiżową nagrodę w konkursie Europa Nostra 1995. Na jej przyznanie niebagatelny wpływ miał również fakt, iż w zbiorach Mu­zeum zachowało się 70% historyczne­go wyposażenia zamku. Park Zamkowy rozciąga się na prze­strzeni 48 ha, wzdłuż biegu rzeki Pszczynki i uważany jest za najpięk­niejszy na Śląsku. Powstał w 2 poł. XVIII w., obecny jego kształt krajobra­zowy typu angielskiego pochodzi z drugiej połowy ubiegłego stulecia. W skład założenia wchodzą parki: Pałacowy, Dworcowy i Zwierzyniec. W parku Zamkowym wśród rozlewisk rzeki oraz bogatego starodrzewia i krzewów wkomponowano elementy architektury, takie jak: dwór Ludwi-kówka z 1820 r., herbaciarnia na wy­spie, brama chińska, piwnica lodowa, kapliczki i mosty łukowe. Znajdują się tam także groby dwóch rodzin ksią­żęcych. W parku Dworcowym znajduje się zajmujący 2 hektary skansen Wsi Pszczyńskiej. Zgromadzono tu najcen­niejsze zabytki drewnianej architektu­ry ludowej, pochodzące z okolicznych wsi. We wnętrzach poszczególnych obiektów zobaczyć można charaktery­styczne dla regionu pszczyńskiego wy­posażenie. Z parku wychodzą aleje prowadzące do skupisk leśnych i bu­dowli znajdujących się już poza grani­cami miasta, w tym do XVIII-wieczne-go pałacyku Bażantarnia i zameczku myśliwskiego w Promnicach z XIX w. Wśród zachowanego starodrzewia występują dęby szypułkowe, platan klonolistny, kasztanowce, cisy, sosny czarne, lipy drobnolistne, jesiony wy­niosłe, buki zwyczajne i czerwone, graby, modrzewie, klony, świerki sre­brzyste, wierzby i tulipanowce. Wśród krzewów na uwagę zasługują skupi­ska różaneczników. Nakryta dachem mansardowym, dwu­piętrowa Oficyna Zamkowa zamyka wschodni dziedziniec pałacu. Wznie­siona została na przeł. XVII i XVIII w., w miejscu pierwotnego muru obronne­go, jako stajnie i mieszkania dla służby. W XIX w. gruntownie przekształcona i nadbudowana. Piętrowe stajnie zbu­dowano z cegły, na rzucie wydłużone­go prostokąta z okrągłą basztą w na­rożniku południowo-zachodnim, nakry­tą dachem stożkowym; od strony za­chodniej przylegają do dawnej ujeż­dżalni, tworząc jednolitą zabudowę. Neoromańska Powozownia wzniesio­na w XIX w., przylega od strony połu­dniowej do stajni, tworząc z nią układ litery „L". Piętrowy budynek postawio­no na rzucie prostokąta. Pięcioosiowe elewacje (wschodnia i zachodnia) po­siadają wrota w kamiennych porta­lach, które prowadzą do wnętrza na przestrzał. Hala nakryta jest drewnia­nym stropem, wspartym na żeliwnych kolumnach; w rogu znajdują się żela­zne, kręcone schody wiodące na pię­tro, którego stropy wsparte są na drewnianych słupach z zastrzałami. W południowo-wschodniej części bu­dynku mieści się piętrowa siodlarnia, z żelaznymi schodami na piętro, wyło­żona drewnianą boazerią. Ludwikówka - klasycystyczny dworek zbudowany na południowych obrze­żach parku ok. 1820 r., przez nadwor­nego architekta Anhaltów, Wilhelma Puscha. Nazwę otrzymał na cześć mło­dego księcia Ludwika Anhalt von Kóthen. Kameralna sylwetka dworku kontrastuje z wielkopańską rezydencją książąt pszczyńskich. Jest to budowla murowana, otynkowana, parterowa, podpiwniczona, zbudowana na rzucie prostokąta; elewacja frontowa dzie-więcioosiowa, ze znacznie wysunię­tym przed lico parterowym portykiem, złożonym z czterech kolumn, podtrzy­mujących trójkątny przyczółek z żeliw­nym kartuszem herbowym. Zespół ten został umiejętnie wkomponowany w łagodne zbocze i zieleń parku. Sama Pszczyna jest uroczym i zadba­nym, pełnym zieleni miastem. Przy Rynku stoi zabytkowy ratusz i kościół ewangelicki a obok katolicki. Na nie­których kamieniczkach zachowały się godła cechowe. W niskim, krytym gon­tem domu mieści się Muzeum Prasy Śląskiej oraz izba Telemanna z kolekcją dawnych instrumentów muzycznych.

www.oferty-na-wakacje.pl - najlepsze oferty na wakacje w Polsce!


Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”