Najpiękniejsze cuda świata
Świat Walta Disneya- Stany Zjednoczone
Świat Walta Disneya leży na południowy zachód od Orlando w stanie Floryda. Walt Disney chyba każdemu jest znany. Czy to dorosłemu czy dziecku Słynny producent filmów animowanych stworzył atrakcje dla małych jak i dużych wielbicieli bajek. Jego świat znajduje się w czołówce atrakcji Orlando. Otwarto go w 1971 roku i od tej pory nie traci swej popularności, wręcz przeciwnie. Zajmuje ogromną powierzchnię, jest największym tego typu obiektem na świecie, a jego budowa kosztowała mnóstwo pieniędzy. Nie jest to niestety oryginalny Disneyland. Oryginalny znajduje się w Kalifornii. Otwarto do w 1955 roku. Był tam ogrom atrakcji. Mnóstwo efektów specjalnych. Goście mogli zobaczyć duchy, płynąć łodzią przez dżunglę, czy zwiedzać dno morskie w łodzi podwodnej. Oczywiście wesołe miasteczko, bez którego nie byłoby zabawy. Lecz nie było to zwykłe wesołe miasteczko. Miało niesamowitą scenerię. Disneyland dostarczał rozrywki całej rodzinie. Świat Walta Disneya w stanie Floryda jest większą i nowszą wersją popularnej krainy rozrywki. Znajduje się tam wiele identycznych atrakcji. Podobnie podzielono park na krainy: Fantazji, Przygód, Pogranicza i Jutra. Są to bardzo ciekawe krainy, które kuszą różnymi atrakcjami. Na przykład kraina Pogranicza jest światem legend i Dzikiego Zachodu. To tam zwiedza się domy nawiedzane przez duchy, płynie się w dół rzeki parowcami, można także obejrzeć westernową bijatykę w wykonaniu sztucznych niedźwiedzi. Jest tam także sala, w której, jak żywi, przemawiają prezydenci z przeszłości. W bajkowym świecie nie brakuje sklepów z upominkami, pamiątkami. Można tam spotkać bohaterów kreskówek. Na przykład ludzkich rozmiarów Myszkę Miki czy sympatycznego kaczora Donalda. Można też zobaczyć statek kosmiczny Ziemia i jednoszynowy pojazd, gdzie można zajrzeć w przeszłość. Punktem kulminacyjnym bajecznego świata jest zamek Kopciuszka. Posiada on wieże strzelnicze, a pod zamkiem znajdują się labirynty przejść, niewidoczny dla zwiedzających. Jest to labirynt dla Myszki miki i jej przyjaciół, którzy niespodziewanie pojawiają się w różnych miejscach. Oprócz Świata Disneya, wytwórnia Universal proponuje zwiedzanie swoich terenów. Ciekawym miejscem jest Świat Morza. Jest to największy park poświęcony życiu morza. Jedną z atrakcji parku, jest tresowany wieloryb drapieżny. Atrakcją jest również tzw. Spotkanie z rekinem. Przejeżdża się tunelem, w którym pływają straszne rekiny. Można tak też spotkać pingwiny. Drugim miejscem proponowanym przez wytwórnie jest park zoologiczny. Znajdują się tam aligatory, tresowane zwierzęta. Zobaczyć można również turniej rycerski. W centrum nauki w Orlando znajdziemy muzeum naukowe i planetarium, muzeum Elvisa Presleya oraz ogromną kolekcję muszli morskich. Świat Walta Disneya jest miejscem rozrywki nie tylko dla dzieci, ale również i dla dorosłych. Będąc tam można się przenieść w czasie, do krainy bajek. Tutaj ożył świat wyobraźni dla każdego, dla dzieci jak i dla dorosłych. Można zapomnieć o swoich problemach i przenieść się w świat gdzie wszystko jest cudowne, bajkowe. Jest to bardzo popularne miejsce.
ZABYTKI W POLSCE
Zamek biskupów warmińskich
Najwięcej zamków stawianych przez biskupów i kościelne kapituły powstało w średniowieczu na terenie Warmii, a najwspanialszy i najlepiej zachowany znajduje się w Lidzbarku. Rezydencja ta jest także związana z najwybitniejszymi przedstawicielami nauki, kultury i polityki minionych wieków. Od 1233 r., w ciągu kilkudziesięciu lat Krzyżacy opanowali obszar zamieszkały przez pogańskie plemiona j pruskie. Dziesięć lat później papież Innocenty IV utworzył tu cztery diecezje i wydał zarządzenie, na mocy którego trzecia część ziem każdej diecezji stanowić miała uposażenie kościoła. W ten sposób środkowa część diecezji, zwanej od mieszkającego tu pruskiego plemienia Warmów - warmińską, przypadła biskupom. Obszar ten rozciągał się od Zalewu Wiślanego do źródeł rzeki Łyny i od Reszla do rzeki Pasłęki. Biskupie latyfundium otoczone było ziemiami krzyżackimi, a po pokoju toruńskim w 1466 r. weszło w skład państwa polskiego.Choc
stolicą diecezji był Frombork - siedziba katedry, to właśnie w Lidzbarku mieściła się najwyższa władza polityczna i kościelna, także instytucje sądownicze, administracyjne i gospodarcze. W tak sprzyjających okolicznościach od XIII w. rozwijało się lidzbarskie miasto, które prawa miejskie otrzymało w 1308 r. i bardzo szybko, dzięki działalności kolejnych biskupów, stało się najważniejszym obok Braniewa ośrodkiem miejskim na Warmii. Słynęło z targów Iniarskich i licznych warsztatów, jak kuźnie, folusze, garbarnie i młyny. Od 1357 r. otaczano je fortyfikacjami (zachowały się relikty murów i gotycka wieża bramna), a dominantą miasta stał się od 2 poł. XIV w. kościół farny św. św. Piotra i Pawła. Około 1350 r., w widłach rzek Łyny i jej dopływu Symsarny, na miejscu zamku krzyżackiego biskup Jan z Miśni rozpoczął budowę biskupiej rezydencji. Zamki budowane przez biskupów, choć w rozplanowaniu podobne do krzyżackich, różniły się od nich większą swobodą w układzie pomieszczeń,
a przede wszystkim większą dekoracyjnością. Lidzbarski zamek stawiano z przerwami do ok. 1400 r. Zespół składa się z dwóch elementów: cztero-bocznego (48,5x48,5) zamku właściwego i obszernego przedzamcza od południa. Wewnętrzny dziedziniec zamku otoczono krużgankami, w narożniku północno-wschodnim, od strony największego zagrożenia, stanęła wieża kwadratowa dołem i ośmioboczna w partii górnej, bramę zlokalizowano od strony przedzamcza. Ozdobne, nadwieszone na arkadkach trzy narożne wieżyczki powstały po pożarach w XV w., kiedy zamek odbudował biskup Łukasz Watzenrode. Piętrowe krużganki dziedzińca nadają siedzibie charakter pałacowy. Parterowe arkady tworzą przysadziste, granitowe filary z trapezowatymi głowicami, natomiast na piętrze dominują lekkie, smukłe kolumny o wklęsłych bazach i głowicach. Sprawia to wrażenie unoszenia się całej konstrukcji ku górze. Ściany krużganków pokryte są malowidłami, z których najstarsze pochodzą z XIV w., np. scena figuralna
Sąd Ostateczny. Dołem ściany przebiega malowana boazeria, a na sklepieniu widoczne są barwne pasy i liście koniczyny. Z parteru krużganków prowadzą wejścia do piwnic przykrytych sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, wspartymi na filarach. Tu również znajdowały się inne parterowe pomieszczenia: zbrojownia, spiżarnia, kuchnia. Najpiękniejsze, reprezentacyjne sale są na piętrze. Wejścia do nich opatrzono portalami, np. do refektarza prowadzi późnorenesansowy z herbami biskupstwa i datą 1602 oraz gotycki, bogato profilowany. Pomieszczenia te przykryte są rozbudowanymi sklepieniami gwiaździstymi z żebrami opartymi na rzeźbionych wspornikach. Całe skrzydło wschodnie zajmuje Wielki Refektarz. W końcu XIV w. został on podzielony na trzy pomieszczenia funkcjonujące do XVII w. Sklepienie w formie sześcioramiennych gwiazd z żebrem przebiegającym przez całą jego długość pochodzi z ok. 1380 r. Dwa kamiennych wsporników zdobione są otywami zwierzęcymi - na jednym znajduje się przedstawienie Iwa z lwiątkiem i feniksem. Refektarz pokrywają malowidła. Pola sklepień wypełnia wić roślinna, ściany mają dekorację szachownicową, wśród której pojawiają się sceny figuralne, np. przedstawienie Koronacja Marii na ścianie południowej z ok. 1380 r. W końcu XVII w. powstał heraldyczny fryz z wykazem biskupów warmińskich i ich herbami. Z refektarza prowadzi przejście do pomieszczenia wieży, gdzie prawdopodobnie znajdowała się kaplica domowa biskupa Watzenrode, pokryta ok. 1500 r. malowidłami, np. Adoracja Boga, Mojżesz, Ofiara Abrahama. Za refektarzem, w skrzydle północnym umieszczona jest Sala Audiencyjna, służąca też jako biblioteka, przylegająca do pomieszczeń zajmowanych przez biskupa. Wśród nich tzw. Letnia Izba zyskała malowidła na sklepieniu w I. 1589-1599.
Skrzydło zachodnie również ma pomieszczenia zdobione polichromią, np. w pokoju kredensowym pojawiają się malowidła krajobrazowe wykonane w XVIII w., zaś w Małym Refektarzu przede wszystkim klasycy-styczne, ale także gotyckie np. na sklepieniu. W różnym czasie dekorowany był także Kapitularz w skrzydle południowym, np. scena Ukrzyżowania pochodzi z końca XIV w., postacie biskupów z I. 1427-1454, a szablonowa dekoracja sklepienia z ok. 1500 r. Natomiast rokokowy wystrój kaplicy w tym samym skrzydle powstał w pot. XVIII w. i został doskonale dopasowany do gotyckiego wnętrza. Złożony jest m.in. z ołtarza, ambony, chóru muzycznego, bogato dekorowanego prospektu organowego oraz boazerii o podziałach architektonicznych, drewnianych zworników z herbami,
malowidłami scen ze Starego Testamentu i aniołków (malarz Józef Korzeniowski, XVIII w.).
Obszerne przedzamcze oddzielała od zamku fosa. Założone zostało na planie prostokątnym, zabudowane i otoczone obronnymi murami w XIV-XV w. Z gotyckiej zabudowy zachował się spichrz (XIV w.) w części zachodniej i cylindryczna baszta (poł. XV w.) pełniąca funkcję bastei w narożniku południowo-wschodnim. Pierwotna brama znajdowała się pośrodku budynku południowego, w XVI w. przeniesiono ją do narożnika południowo-zachodnie-go. Wyróżnia się wschodnie skrzydło przebudowane w 1745 r. przez biskupa Adama Grabowskiego w formie pałacu.
Właściciele lidzbarskiego zamku zasłużeni byli nie tylko w stałym upiększaniu swojej siedziby, ale także wyrastali ponad ówczesną przeciętność jako politycy, mecenasi nauki i kultury. Łukasz Watzenrode (1489-1512), Jan Danty-szek (1537-1548), Stanisław Hozjusz (1551-1579), Marcin Kromer (1579--1589), Wacław Leszczyński (1644--1659), Krzysztof Szembek (1724--1740) czy ostatni biskup warmiński Ignacy Krasicki (1767-1795) - to najwybitniejsi właściciele zamku. Warto dodać, że dzięki biskupowi Watzenrode z Lidzbarkiem związał swoją działalność jego siostrzeniec, Mikołaj Kopernik, zaś wszyscy biskupi sprowadzali do Lidzbarka najlepszych artystów, gromadzili bezcenne zbiory (np. biblioteczne) i skupiali wokół siebie wielu intelektualistów.
Lidzbarski zamek pozostawał siedzibą biskupów warmińskich do 1795 r., czyli jeszcze 23 lata po wcieleniu Warmii do państwa pruskiego (1772 r.). Później zespół zamkowy służył jako koszary, lazaret, magazyn, a w I. 1859--1932, po adaptacji i remoncie, został przeznaczony na Dom Opieki Fundacji św. Józefa. Prace konserwatorskie rozpoczęto w latach dwudziestych XX w., w 1933 r. ulokowano tu muzeum Warmińskiego Towarzystwa Historycznego. Po ostatniej wojnie zamek remontowano od 1954 r. W I. 1958-1963 mieściło się tu Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze", od 1964 r. - Muzeum Warmińskie. Oprócz zamkowych wnętrz eksponowane są stałe wystawy m.in. „Wielcy mieszkańcy zamku Lidzbarskiego", „Sztuka średniowieczna Warmii i Prus Krzyżackich", „Militaria zamkowe", „Malarstwo religijne na Warmii w XVII i XVIII w.".
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”