Świat Walta Disneya- Stany Zjednoczone


Świat Walta Disneya leży na południowy zachód od Orlando w stanie Floryda. Walt Disney chyba każdemu jest znany. Czy to dorosłemu czy dziecku Słynny producent filmów animowanych stworzył atrakcje dla małych jak i dużych wielbicieli bajek. Jego świat znajduje się w czołówce atrakcji Orlando. Otwarto go w 1971 roku i od tej pory nie traci swej popularności, wręcz przeciwnie. Zajmuje ogromną powierzchnię, jest największym tego typu obiektem na świecie, a jego budowa kosztowała mnóstwo pieniędzy. Nie jest to niestety oryginalny Disneyland. Oryginalny znajduje się w Kalifornii. Otwarto do w 1955 roku. Był tam ogrom atrakcji. Mnóstwo efektów specjalnych. Goście mogli zobaczyć duchy, płynąć łodzią przez dżunglę, czy zwiedzać dno morskie w łodzi podwodnej. Oczywiście wesołe miasteczko, bez którego nie byłoby zabawy. Lecz nie było to zwykłe wesołe miasteczko. Miało niesamowitą scenerię. Disneyland dostarczał rozrywki całej rodzinie. Świat Walta Disneya w stanie Floryda jest większą i nowszą wersją popularnej krainy rozrywki. Znajduje się tam wiele identycznych atrakcji. Podobnie podzielono park na krainy: Fantazji, Przygód, Pogranicza i Jutra. Są to bardzo ciekawe krainy, które kuszą różnymi atrakcjami. Na przykład kraina Pogranicza jest światem legend i Dzikiego Zachodu. To tam zwiedza się domy nawiedzane przez duchy, płynie się w dół rzeki parowcami, można także obejrzeć westernową bijatykę w wykonaniu sztucznych niedźwiedzi. Jest tam także sala, w której, jak żywi, przemawiają prezydenci z przeszłości. W bajkowym świecie nie brakuje sklepów z upominkami, pamiątkami. Można tam spotkać bohaterów kreskówek. Na przykład ludzkich rozmiarów Myszkę Miki czy sympatycznego kaczora Donalda. Można też zobaczyć statek kosmiczny Ziemia i jednoszynowy pojazd, gdzie można zajrzeć w przeszłość. Punktem kulminacyjnym bajecznego świata jest zamek Kopciuszka. Posiada on wieże strzelnicze, a pod zamkiem znajdują się labirynty przejść, niewidoczny dla zwiedzających. Jest to labirynt dla Myszki miki i jej przyjaciół, którzy niespodziewanie pojawiają się w różnych miejscach. Oprócz Świata Disneya, wytwórnia Universal proponuje zwiedzanie swoich terenów. Ciekawym miejscem jest Świat Morza. Jest to największy park poświęcony życiu morza. Jedną z atrakcji parku, jest tresowany wieloryb drapieżny. Atrakcją jest również tzw. Spotkanie z rekinem. Przejeżdża się tunelem, w którym pływają straszne rekiny. Można tak też spotkać pingwiny. Drugim miejscem proponowanym przez wytwórnie jest park zoologiczny. Znajdują się tam aligatory, tresowane zwierzęta. Zobaczyć można również turniej rycerski. W centrum nauki w Orlando znajdziemy muzeum naukowe i planetarium, muzeum Elvisa Presleya oraz ogromną kolekcję muszli morskich. Świat Walta Disneya jest miejscem rozrywki nie tylko dla dzieci, ale również i dla dorosłych. Będąc tam można się przenieść w czasie, do krainy bajek. Tutaj ożył świat wyobraźni dla każdego, dla dzieci jak i dla dorosłych. Można zapomnieć o swoich problemach i przenieść się w świat gdzie wszystko jest cudowne, bajkowe. Jest to bardzo popularne miejsce.
ZABYTKI W POLSCE
Zamek biskupów warmińskich Najwięcej zamków stawianych przez biskupów i kościelne kapituły powsta­ło w średniowieczu na terenie Warmii, a najwspanialszy i najlepiej zachowa­ny znajduje się w Lidzbarku. Rezyden­cja ta jest także związana z najwybit­niejszymi przedstawicielami nauki, kultury i polityki minionych wieków. Od 1233 r., w ciągu kilkudziesięciu lat Krzyżacy opanowali obszar zamie­szkały przez pogańskie plemiona j pruskie. Dziesięć lat później papież Innocenty IV utworzył tu cztery diecezje i wydał za­rządzenie, na mocy którego trzecia część ziem każdej diecezji stanowić miała uposażenie kościoła. W ten spo­sób środkowa część diecezji, zwanej od mieszkającego tu pruskiego plemie­nia Warmów - warmińską, przypadła biskupom. Obszar ten rozciągał się od Zalewu Wiślanego do źródeł rzeki Łyny i od Reszla do rzeki Pasłęki. Biskupie latyfundium otoczone było ziemiami krzyżackimi, a po pokoju toruń­skim w 1466 r. weszło w skład państwa polskiego.Choc stolicą diecezji był Frombork - siedziba katedry, to właśnie w Lidzbarku mieści­ła się najwyższa władza polityczna i ko­ścielna, także instytucje sądownicze, administracyjne i gospodarcze. W tak sprzyjających okolicznościach od XIII w. rozwijało się lidzbarskie miasto, które prawa miejskie otrzymało w 1308 r. i bardzo szybko, dzięki dzia­łalności kolejnych biskupów, stało się najważniejszym obok Braniewa ośrod­kiem miejskim na Warmii. Słynęło z targów Iniarskich i licznych warszta­tów, jak kuźnie, folusze, garbarnie i młyny. Od 1357 r. otaczano je fortyfi­kacjami (zachowały się relikty murów i gotycka wieża bramna), a dominantą miasta stał się od 2 poł. XIV w. kościół farny św. św. Piotra i Pawła. Około 1350 r., w widłach rzek Łyny i jej dopływu Symsarny, na miejscu zamku krzyżackiego biskup Jan z Miśni rozpo­czął budowę biskupiej rezydencji. Za­mki budowane przez biskupów, choć w rozplanowaniu podobne do krzyżac­kich, różniły się od nich większą swobodą w układzie pomieszczeń, a przede wszystkim większą dekora­cyjnością. Lidzbarski zamek stawiano z przerwami do ok. 1400 r. Zespół składa się z dwóch elementów: cztero-bocznego (48,5x48,5) zamku właści­wego i obszernego przedzamcza od południa. Wewnętrzny dziedziniec za­mku otoczono krużgankami, w naroż­niku północno-wschodnim, od strony największego zagrożenia, stanęła wie­ża kwadratowa dołem i ośmioboczna w partii górnej, bramę zlokalizowano od strony przedzamcza. Ozdobne, nadwieszone na arkadkach trzy naroż­ne wieżyczki powstały po pożarach w XV w., kiedy zamek odbudował bi­skup Łukasz Watzenrode. Piętrowe krużganki dziedzińca nadają siedzibie charakter pałacowy. Partero­we arkady tworzą przysadziste, grani­towe filary z trapezowatymi głowica­mi, natomiast na piętrze dominują lek­kie, smukłe kolumny o wklęsłych ba­zach i głowicach. Sprawia to wrażenie unoszenia się całej konstrukcji ku górze. Ściany krużganków pokryte są malowidłami, z których najstarsze po­chodzą z XIV w., np. scena figuralna Sąd Ostateczny. Dołem ściany przebie­ga malowana boazeria, a na sklepieniu widoczne są barwne pasy i liście koni­czyny. Z parteru krużganków prowadzą wejścia do piwnic przykrytych sklepie­niami krzyżowo-żebrowymi, wspartymi na filarach. Tu również znajdowały się inne parterowe pomieszczenia: zbro­jownia, spiżarnia, kuchnia. Najpiękniej­sze, reprezentacyjne sale są na pię­trze. Wejścia do nich opatrzono porta­lami, np. do refektarza prowadzi późnorenesansowy z herbami biskup­stwa i datą 1602 oraz gotycki, bogato profilowany. Pomieszczenia te przykry­te są rozbudowanymi sklepieniami gwiaździstymi z żebrami opartymi na rzeźbionych wspornikach. Całe skrzydło wschodnie zajmuje Wielki Refektarz. W końcu XIV w. zo­stał on podzielony na trzy pomieszcze­nia funkcjonujące do XVII w. Sklepienie w formie sześcioramiennych gwiazd z żebrem przebiegającym przez całą je­go długość pochodzi z ok. 1380 r. Dwa kamiennych wsporników zdobione są otywami zwierzęcymi - na jednym znajduje się przedstawienie Iwa z lwiątkiem i feniksem. Refektarz pokrywają malowi­dła. Pola sklepień wypełnia wić roślinna, ściany mają dekora­cję szachownicową, wśród której pojawiają się sceny figuralne, np. przedstawienie Koronacja Marii na ścianie południowej z ok. 1380 r. W końcu XVII w. powstał heraldyczny fryz z wykazem bi­skupów warmińskich i ich herba­mi. Z refektarza prowadzi przej­ście do pomieszczenia wieży, gdzie prawdopodobnie znajdo­wała się kaplica domowa bisku­pa Watzenrode, pokryta ok. 1500 r. malowidłami, np. Adoracja Boga, Moj­żesz, Ofiara Abrahama. Za refekta­rzem, w skrzydle północnym umie­szczona jest Sala Audiencyjna, służą­ca też jako biblioteka, przylegająca do pomieszczeń zajmowanych przez biskupa. Wśród nich tzw. Letnia Izba zyskała malowidła na sklepieniu w I. 1589-1599. Skrzydło zachodnie również ma po­mieszczenia zdobione polichromią, np. w pokoju kredensowym poja­wiają się malowidła krajobrazowe wy­konane w XVIII w., zaś w Małym Re­fektarzu przede wszystkim klasycy-styczne, ale także gotyckie np. na skle­pieniu. W różnym czasie dekorowany był także Kapitularz w skrzydle połu­dniowym, np. scena Ukrzyżowania pochodzi z końca XIV w., postacie bi­skupów z I. 1427-1454, a szablono­wa dekoracja sklepienia z ok. 1500 r. Natomiast rokokowy wystrój kaplicy w tym samym skrzydle powstał w pot. XVIII w. i został doskonale dopasowa­ny do gotyckiego wnętrza. Złożony jest m.in. z ołtarza, ambony, chóru muzycznego, bogato dekorowanego prospektu organowego oraz boazerii o podziałach architektonicznych, drewnianych zworników z herbami, malowidłami scen ze Starego Testa­mentu i aniołków (malarz Józef Korze­niowski, XVIII w.). Obszerne przedzamcze oddzielała od zamku fosa. Założone zostało na planie prostokątnym, zabudowane i otoczone obronnymi murami w XIV-XV w. Z go­tyckiej zabudowy zachował się spichrz (XIV w.) w części zachodniej i cylin­dryczna baszta (poł. XV w.) pełniąca funkcję bastei w narożniku południo­wo-wschodnim. Pierwotna brama znaj­dowała się pośrodku budynku połu­dniowego, w XVI w. przeniesiono ją do narożnika południowo-zachodnie-go. Wyróżnia się wschodnie skrzydło przebudowane w 1745 r. przez bisku­pa Adama Grabowskiego w formie pałacu. Właściciele lidzbarskiego zamku zasłu­żeni byli nie tylko w stałym upiększaniu swojej siedziby, ale także wyrastali po­nad ówczesną przeciętność jako polity­cy, mecenasi nauki i kultury. Łukasz Watzenrode (1489-1512), Jan Danty-szek (1537-1548), Stanisław Hozjusz (1551-1579), Marcin Kromer (1579--1589), Wacław Leszczyński (1644--1659), Krzysztof Szembek (1724--1740) czy ostatni biskup warmiński Ignacy Krasicki (1767-1795) - to naj­wybitniejsi właściciele zamku. Warto dodać, że dzięki biskupowi Watzenro­de z Lidzbarkiem związał swoją działal­ność jego siostrzeniec, Mikołaj Koper­nik, zaś wszyscy biskupi sprowadzali do Lidzbarka najlepszych artystów, gro­madzili bezcenne zbiory (np. bibliotecz­ne) i skupiali wokół siebie wielu inte­lektualistów. Lidzbarski zamek pozostawał siedzibą biskupów warmińskich do 1795 r., czyli jeszcze 23 lata po wcieleniu War­mii do państwa pruskiego (1772 r.). Później zespół zamkowy służył jako ko­szary, lazaret, magazyn, a w I. 1859--1932, po adaptacji i remoncie, został przeznaczony na Dom Opieki Fundacji św. Józefa. Prace konserwatorskie roz­poczęto w latach dwudziestych XX w., w 1933 r. ulokowano tu muzeum War­mińskiego Towarzystwa Historyczne­go. Po ostatniej wojnie zamek remon­towano od 1954 r. W I. 1958-1963 mieściło się tu Stowarzyszenie Spo­łeczno-Kulturalne „Pojezierze", od 1964 r. - Muzeum Warmińskie. Oprócz zamkowych wnętrz ekspono­wane są stałe wystawy m.in. „Wielcy mieszkańcy zamku Lidzbarskiego", „Sztuka średniowieczna Warmii i Prus Krzyżackich", „Militaria zamkowe", „Malarstwo religijne na Warmii w XVII i XVIII w.".

Zobacz oferty na weekend czerwcowy Tylko aktualne z całej Polski!


Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”