Świątynia Minakszi- Indie


Świątynia Minakszi, inaczej rybie oczko, należy do najbardziej okazałych świątyń w Indiach. Dlaczego rybie oczko? Podobno księżniczka Minakszi miała oczy na kształt oczu ryby. Znajduje się w Maduraju, w południowo- indyjskim stanie Tamilnad. Zachwyca rzeźbami i bogatą historią. Jest miejscem pielgrzymek. Przyciąga pielgrzymów w dzień i w nocy. W świątyni znajduje się mnóstwo rzeźbionych kolumn, korytarzy i sal. Podobno, każdy filar w świątyni jest inny, a obejrzenie tysięcy płaskorzeźb, które się tak znajduję zajęłoby wiele miesięcy. Dziewięć gopur, czyli ogromnych bram pokrytych rzeźbami sięga aż 60 m. Cztery z nich okalają całą świątynie, natomiast reszta, która wyznacza wcześniejsze granice budynku, znajduje się w środku. Świątynia ta została założona podobno w XII wieku. Ta sala to obecnie muzeum. Przed nią gromadzą się handlarze ze swoimi kramikami. Sprzedają wszystko, począwszy od przypraw, skończywszy na wizerunkach boga Siwy. W tej cudownej budowli można zobaczyć naprawdę mnóstwo pielgrzymek, procesji czy obrzędów, które odbywają się przy muzyce. Znajduje się tam tzw. Zbiornik Złotej Lilii. Dostarcza on wody do rytualnego obmywania się nią. Zbiornik ten pokryty jest malowidłami. Co ciekawe nie przedstawiają one kobiet, bogów czy bogiń a 64 cuda, które bóg Siwa dokonał w Maduraju. Cała budowla może sprawiać przytłaczające wrażenie. Świątynia zbudowana jest według zasad indyjskich. Oś całego budynku biegnie ze wschodu na zachód. Ciekawostką jest to, że świątynie zaprojektowano tak, aby można było dokonać obrzędów zwanych 'pudża'. Na czym ten obrzęd polega? Polega na obchodzeniu bóstwa dookoła, zgodnie ze wskazówkami zegara. Trzeba też odbyć 'darsjanę', czyli w skupieniu wpatrywać się w bóstwo. Ciekawym faktem jest to, że co rok, w styczniu lub lutym obchodzi się uroczyście święto Teppam. To święto przyciąga mnóstwo ludzi. Na czym polega? Ze świątyni wynosi się wizerunki Minakszi i Sundareśwary i umieszcza się je na tratwach. Płyną one potem po wodach zbiornika Mariammam. Po co? Na wyspie, po środku jeziora znajduje się świątynia. W bardzo uroczyste dni, wizerunki bogów wozi się na złotych wozach wokół świątyni. Ciekawostką jest to, że jeśli wejdziemy na jedną z wysokich, południowych gopur, możemy zobaczyć roztaczający się w dole cudowny widok kolorowej świątyni. Jaka jest historia tej pięknej świątyni? Minakszi, księżniczka indyjska urodziła się z trzema piersiami. Prosiła ona o radę wielu mędrców. Stwierdzili oni, że pierś sama zniknie, gdy księżniczka poślubi mężczyznę, który będzie jej pisany. I tak też się stało, Minakszi spotkała boga Siwę. Historia ta wyjaśnia powstanie świątyń, w których znajdują się budowle, Minakszi i Sundareśwary, który po ślubie przyjął właśnie tak dziwnie brzmiące imię. Maduraj ma kilka innych świątyń. Ciekawym przykładem jest świątynia wykuta niczym olbrzymia rzeźba w skale. W jej pobliżu znajduje się również pałac jej twórcy. Odbywają się tam koncerty i pokazy tańca. Miasto ma także swoje muzeum gdzie wystawiane są wyroby rzemieślnicze.
ZABYTKI W POLSCE
Kościół pocysterski Najświętszej Marii Panny Pocysterski zespół klasztorny w Lądzie zaliczany jest do najpiękniejszych tego rodzaju zespołów architektonicznych w Polsce. Od ok. VII w. był tu ośrodek grodowy (plemienny, a następnie pań­stwowy), a od końca XII do 1 poł. XIX w. siedziba klasztoru cystersów. Zakonnicy zostali osadzeni w Lądzie w 1145 r. przez księcia Mieszka III Starego. Przybyli z pobliskiego Łekna. Pierwszy kościół powstać musiał na •przeł. XII i XIII w. W 1255 r. w koście­le klasztornym sakrę biskupią otrzy­mał biskup poznański Boguchwał. W 1278 r. w tutejszym klasztorze do­szło do ugody pomiędzy księciem sie­radzkim Leszkiem a księciem kujaw­skim Ziemowitem. Wnętrze obecnego kościoła zachwyca monumentalnością, bogactwem wy­posażenia i dekoracji. Barokową świą­tynię wznoszono w dwóch fazach w I. 1651-1735 z wykorzystaniem starszych murów. Józef Szymon Bellot-ti i Jerzy Catenatti wybudowali tran-sept oraz prezbiterium ujęte w 2 wie­że. Wnętrze ozdobiono sztukateriami. Budowę kontynuował od 1728 r. osia­dły w Polsce Włoch Pompeo Ferrari. Zamiast tradycyjnej nawy zaprojekto- wał imponujące wnętrze świątyni na planie owalnym zwieńczone wielką wysmukłą kopułą. Jej wnętrze ozdobił freskami Georg Wilhelm Neunhertz ze Śląska. Rozbudowa klasztoru i kościo­ła została ukończona w 1743 r., kiedy to miała miejsce ponowna konsekra­cja nowo powstałego obiektu. W 1819 r. opactwo uległo kasacie. Świątynią i klasztorem opiekowali się przez krótki czas kapucyni, a następnie salezjanie, którzy pieczołowicie odre­staurowali kościół i pozostałe gmachy klasztorne. Z czasów średniowiecza zachowało się niewielkie oratorium św. Jakuba, którego ściany pokrywa cenna poli­chromia, gdzie obok przypowieści Pannach Mądrych i Głupich umie­szczono najstarszy polski herbarz szla­checki. Obecny kościół klasztorny to obiekt złożony. Wschodnia, starsza część (z XVII w.) z głębokim prezbiterium transeptem ma plan krzyża. Na skrzy­żowaniu znajduje się płaska kopuła. Od wschodu do boków prezbiterium przy­legają dwie wysokie wieże, zwień­czone ażurowymi hełmami. Jednolita nawa dobudowana przez Pompeo Fer-rariego zwieńczona jest ośmiookienną, cylindryczną kopułą z latarnią. W prezbiterium sklepienia kolebkowe z lunetami pokryte są bogatą dekora­cją stiukową - akanty, kartusze, wień­ce kwiatowe, wieńce z liści, owoce, muszle itp. Na środkowych polach znajdują się namalowane sceny: Zmartwychwstanie i Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny, w czterech lunetach przedstawiono sceny Męki Pańskiej. W południowym ramieniu transeptu przedstawiono sceny z życia św. Bernarda z Clairvaux. W ramieniu północnym widnieje scena: Przypo­wieść o Pannach Mądrych i Głupich oraz towarzyszące jej sceny śmierci dobrej (mnicha) i złej (profana). Malo­widła te wykonał cysters F.L. Raedtke. W kopule prezbiterium przedstawiono Obcowanie Świętych. Apoteozę Ko­ścioła, polichromię w wielkiej kopule, wykonał Georg Wilhelm Neunhertz z Wrocławia. Rozpoznać tam można postacie świętych: Hieronima, Grzego­rza Wielkiego, Bonawentury, Bernar­da, Tomasza, Augustyna i Am­brożego. We wnętrzu zwracają uwagę ołtarze. Dwukondygnacyjny drewniany ołtarz główny po­wstał przed rokiem 1745. W górnej jego części znajdu­je się XIX-wieczny obraz Trójcy Świętej, ozdobiony figurami św. Wojciecha, Stani­sława, Jana Chrzci­ciela, Bernarda i Mi­kołaja. Za nim znajduje się starszy ołtarz, na­malowany na ścianie. Po obu stronach prezbite­rium stoją bogato rzeź­bione stalle z malowidła­mi świętych, zwieńczone kartuszami herbowymi. Bogato rzeźbione i polichromowane barokowe stalle z drewna dębowego, ozdobione lipowymi rzeźbami, wyko­nane zostały (ok. 1680 r.) przez zakon­nika cysterskiego brata Bartłomieja Adriana. Nad stallami znajdują się obrazy wykonane przez Adama Swa-cha: Wizja św. Bernarda, Męczeństwo cystersów irlandzkich, Chór zakonny w opactwie w Heisterbach oraz Modli­twa wieczorna mnichów. W północnym ramieniu transeptu umieszczono drewniany ołtarz św. Urszuli, powstały ok. 1700 r. Relikwie św. Urszuli i 11 tys. dziewic zostały sprowadzone do Lądu ok. 1263 r. z Ko­lonii. Na lewo od ołtarza jest nagrobek itoniego Łukomskiego - jednego z najwybitniejszych opatów lądzkich z ok. 1760 r.. Przy ścianie wschodniej ijduje się ołtarz Matki Boskiej Cze­chowskiej. W południowym ramie-u transeptu umieszczono ołtarz iwiętego Krzyża, którego autorstwo przypisywane jest Pompeo Ferrariemu. Ołtarz na wschodniej ścianie poświę­cony jest św. Franciszkowi z Asyżu. Ambona z postaciami Ewangelistów W centralnej części kościoła znajdują się dwa ołtarze architektoniczne z poł. XVIII w., wykonane prawdopodobnie wg proj. Pompeo Ferrariego. Jeden jest obecnie poświęcony św. Bernardowi, a drugi św. Janowi Bosko - założycielo­wi Salezjanów. Przy wschodnich filarach nawy stoją niewielkie bliźniacze ołtarze poświęcone św. Barbarze i św. Antonie­mu (pierwotnie św. Józefowi). Obok we wnękach umieszczono dwa konfesjona­ły z figurami wielkich pokutników - pro­roka Dawida (z harfą) i króla Bolesława Śmiałego. Zabudowania klasztorne przylegające do kościoła od południa mają kształt trapezu. Pośrodku znajduje się wiry­darz z przylegającymi krużgankami. W ich najstarszej, wschodniej części zachowały się sklepienia krzyżowo-że-browe z rzeźbionymi wspornikami i zwornikami. Krużganki otwierają się do wirydarza zamkniętymi półkoliście oknami. W mury krużganków zostały wbudowane różne płyty nagrobne i ta­blice pamiątkowe. W trakcie renowacji pod dotychczasową malaturą odkryto fragmenty starej polichromii. Na ścia­nach krużganków wiszą obrazy autor­stwa Adama Swacha, przedstawiające sceny z życia cystersów, śmierć św. Bernarda i historię klasztoru. Z kruż­ganka wschodniego prowadzi wejście do oratorium i kapitularza. Oratorium, dawna kaplica św. Jakuba Apostoła jest jednym z najcenniejszych zabytków tego typu na ziemiach pol­skich. Powstała w I. ok. 1352-1372. Przykryta sklepieniem krzyżowym, jest bogato zdobiona polichromią poświę­coną pamięci fundatorów oraz dobro­dziejów klasztoru, których symbolizują umieszczone wokół całej kaplicy tarcze herbowe. Freski na sklepieniu przed­stawiają Sąd Ostateczny. Kapitularz pochodzi z 2 poł. XIV w. Nakryty jest sklepieniem gwiaździ­stym, wspartym na jednej kolumnie środkowej. Na ścianach zawieszone są alegoryczne obrazy z XVIII w. Pod ścia­nami stoją ławy z wizerunkami 41 świętych oraz stiukowy ołtarz. Na pierwszym piętrze pd. skrzydła kla­sztoru znajduje się sala opacka z ma­lowidłami Adama Swacha. Na suficie artysta przedstawił: Alegorię siedmiu grzechów głównych i Pochód wiernych za Chrystusem. Znajduje się tam rów­nież autoportret malarza (w lewym dolnym rogu plafonu). Dookoła sali biegnie fryz z portretami Mieszka III Starego i 39 opatów klasztoru lądzkie-go. Freski te zostały namalowane w 1722 r.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”