Tikal- Gwatemala


Tikal leży na półwyspie Jukatan w regionie odkrytym przez Hiszpana i stopniowo podbijanym przez Hiszpanie przez kolejne 30 lat. Majowie, przodkowie obecnie żyjących indiańskich plemion Majów, stworzyli cywilizację, która obejmowała olbrzymie tereny górskie i nizinne Ameryki Środkowej. Co ciekawe, ich życiem kierowali władcy- kapłani. Ich życie było zdominowane przez religie. Ciekawostką może być kalendarz majów, zwany Długim Wyliczeniem. Składa się on z cykli po 52 lata. Próbowano połączyć ten kalendarz z systemem europejskim, jednak próby te się nie powiodły. Tikal, położone w północnej nizinnej części terytorium majów było największym ośrodkiem tej cywilizacji. Jak wyglądało? W samym centrum Tikal znajdował się olbrzymi plac otoczony od wschodu i zachodu piramidami świątyń. Wiele rzecz wskazuje na to, że twierdza ta była użytkowana stale aż przez jedenaście stuleci. Prawdopodobnie 16 świątyń, które znajdują się w tym miejscu, stoi na ruinach niezliczonych wcześniejszych budowli, w tym paru grobowców. Centralny plac, na którym odbywały się różne ceremonie zajmował dużą część, a budynki były połączone ścieżkami biegnącymi po wałach ziemnych z innymi placami i gmachami. Co jeszcze się tam znajdowało? Tzw. Pałace tzn. jednokondygnacyjne kompleksy sal, otynkowane i ozdobione jak prawie wszystkie budynki Majów. Co ciekawe, budowle religijne były wysoko zbudowane. Po co? Taki sposób budowli nie tylko wywoływał atmosferę grozy ale też pozwalał obserwowanie uroczystości dużej liczbie osób. Nawet skromne domostwa, które znajdowały się daleko od centrum, wznoszono na glinianym podwyższeniu. Jak można się domyślać, służyło to przede wszystkim, jako zabezpieczenie w porze deszczowej. Sceny z życia Majów i sceny z uroczystość religijnych możemy oglądać na kamiennych i drewnianych rzeźbach. Drewniane, wykorzystywano do dekoracji belek w niektórych pałacach oraz do zdobienia drzwi świątyń stojących na piramidach. Co znajduje się w Tikal? Znajduje się tak 6 piramid schodkowych, których Stopinie prowadzą do komór na szczycie, zakończonych efektownymi „grzebieniami dachu”. Najwyższa piramida, która zwana jest piramidą Czwartą, ma 70m wysokości. Do czego służyły piramidy, czym były? Były grobowcami bogatych ludzi. Grzebano ich tam razem z drogocennymi przedmiotami oraz żywnością, która miała im być potrzeba w podróży na tamten świat. Czym jest tak naprawdę Tikal? Cóż, nie pasuje do niego określenie „miasto”. Był to raczej ważny ośrodek, gdzie odbywały się uroczystości religijne. W związku z tym, że życie mieszkańców było zdominowane przez ceremoniał religijny, większość ludzi chciała mieszkać w pobliżu. Majowie poświęcali mnóstwo czasu na budowę świątyń i grobowców. Stworzył wiele pięknych, budzących grozę budowli. Tym samym oddali cześć swoim bogom, dostojnikom, zmarłym. Tikal, to miejsce, które ma dziwną atmosferę. Jest owiane tajemnicą. Ma w sobie czar, jakiś urok. Niektórzy mogą tego nie zauważyć, pomyśleć, co pięknego może być w ogromnych, kamiennych piramidach. Jednak to wszystko ma swój przedziwny urok.
ZABYTKI W POLSCE
Pałacyk, Muzeum Romantyzmu Położona na wschód od Ciechanowa Opinogóra od wieków stanowiła wła­sność książęcą. Tu w 1406 r. polujące­go w okolicznych lasach księcia mazo­wieckiego Janusza I Starego napadli i porwali Krzyżacy. Pół wieku później w Opinogórze zmarł książę Bolesław IV. Istniejący tu dwór książęcy zniszczony został podczas wojen szwedzkich. Od końca XVII w. starostwo opinogór-skie było w rękach Krasińskich. W 1811 r. dobra opinogórskie podaro­wane zostały przez Napoleona I Win­centemu Krasińskiemu, późniejszemu generałowi, dowódcy pułku szwoleże­rów gwardii. Od 1844 r. była tu siedzi­ba ordynacji Krasińskich. W Opinogórze spędził lata młodzieńcze syn generała, poeta Zygmunt Krasiński. Miejscowe realia znaleźć można w nie­których jego utworach (m.in. w Nie-bo-skiej komedii). W prezencie ślubnym otrzymał od ojca neogotycki zameczek ze strzelistą ostrołukową wieżą. Rezydencja Krasińskich składa się obe­cnie ze wspomnianego zameczku, ofi­cyny, dworku podcieniowego oraz par­ku krajobrazowego. Otoczony parkiem zameczek położony jest na wzniesie­niu. Zbudowany został w stylu gotyku romantycznego ok. 1828 r. wg proj. Henryka Marconiego. Podarowany zo­stał przez Wincentego Krasińskiego sy­nowi Zygmuntowi i jego żonie Elizie z Branickich z okazji ich ślubu w 1843 r. Przebudowany oraz gruntownie odno­wiony w 1884 r. wg proj. Jana Hussa. Zameczek był niszczony podczas obu wojen światowych. Odrestaurowany został w I. 1958-1960, od 1961 r. mie­ści się tu Muzeum Romantyzmu. Zameczek zbudowano z cegły na pla­nie prostokąta zbliżonego do kwadra­tu, jest otynkowany, zwrócony frontem ku południowi. Jednopiętrowy, pod­piwniczony, ze strzelistą, ostrołukową, czterokondygnacjową wieżą na planie ośmioboku, stojącą po lewej stronie wejścia. Wewnątrz dwa ciągi pomie­szczeń u układzie amfiladowym. Por­tyk w fasadzie południowej od strony tarasu ograniczonego ceglanym mu-j rem z blankowaniem. Z portyku wcho­dzi się do kwadratowego westybulu ośmiopolowym, krzyżowo-żebrowym sklepieniu z palmetową rozetą oraz fry­zem z ostrołukowych arkadek; z lewej ostrotukowe przejście do drugiego we­stybulu ze wspornikami sklepieniamotywach liści i owoców winorośli. Za westybulami po trzy sale w ciągu przykryte są sklepieniami kolebkowymi z ostrotukowymi lunetami, lub sklepie­niem parasolowym. Kondygnacje wie­ży rozdzielone są gzymsami wspartymi na ostrołukowych arkadkach. Na każ­dej kondygnacji na przemian ostrotu­kowe okna i blendy z żeliwnymi ażuro­wymi balustradami osłaniającymi bal­koniki. Okna i blendy trzeciej i czwartej kondygnacji ujęte są w profilowane obramienia z kwiatonami. Ponad okna­mi najwyższej kondygnacji naprzemian rozety i płyciny z herbami. Szczyt wie­ży zwieńczony jest pinaklami połączo­nymi żeliwną balustradą oraz iglicą z chorągiewką w formie skrzydeł z syl­wetkami kruków. Portyk z dwudziel­nym, ostrołukowym wejściem zwień­czony schodkowym szczytem i ozdo­biony herbami „Trąby" (Radziwiłłów)Wincentego Krasińskiego. Zbiory muzealne związane są z okre­sem romantyzmu i rodziną Krasiń­skich. Wśród mebli są dwie biblio­teczki empirowe z początku XIX w. i pianino wiedeńskie, tak zwana żyrafa. Na ścianach wiszą m.in.: portret Zygmunta Krasińskiego na­malowany na blasze przez Janua­rego Suchodolskiego oraz portret Elizy z Branickich Krasińskiej pędz­la K. Brzostowskiego. Pośród rzeźb jest gtowa gen. Wincen­tego Krasińskiego wy­konana w białym marmurze oraz figura cesarza Napoleona z pałacu w Krasnem. Ponadto namalowa­ne na jedwabiu drze­wo genealogiczne Krasińskich z 1 poł. XVIII stulecia, świeczniki i zegary, w tym marmurowy wykonany wg proj. słynnego rzeźbiarza włoskiego, Antoniego Canovy, porcela­nowy komplet kopenhaski oraz kolekcje fajek, guzików i wizytówek. Pałac otacza rozległy park krajobrazo­wy ukształtowany w stylu angielskim, wg proj. Waleriana Kronenberga, moc­no zdewastowany podczas obu wojen światowych. Park przecina schodząca ku trzem stawom dolina. Niedaleko za­mku staw, drzewostan przeważnie li­ściasty. Na pobliskiej polanie imponują­cy okaz modrzewia oraz kamienny stół z okrągłym blatem. Przyzachodniej ele­wacji pałacu fontanna z 1845 r. wyło­żona płytami z piaskowca. Neogotycki pomnik z piaskowca upamiętnia śmierć księcia mazowieckiego Bolesława IV w 1454 r. w Opinogórze. Jest tu także brązowy pomnik siedzącego w fotelu Zygmunta Krasińskiego. Opinogóra była siedzibą ordynacji do której należały cenne zbiory sztuki i bi­blioteka w Warszawie. Ostatniego ordynata Edwarda zamordowali Niemcy w obozie w Dachau. W są­siadującym z parkiem pałacowym kościele spoczywają m.in. ro­dzice Zygmunta - Maria z Ra­dziwiłłów (upamiętnia ją re­nesansowy nagrobek dłuta Luigiego Pampaloniego) i ge­nerał Wincenty Krasiński, a także sam wieszcz.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”