Tula- Meksyk


Tula jest oddalona o 80km od miasta Mexico. Czym jest to miejsce? Jest to miejsce tajemni ocznego, wojowniczego ludu Tolteków i ich boga, zwanego Upierzonym Wężem. Swoją stolicę założyli w Tuli. Została ona zniszczona przez wrogów Tolteków. Toltekowie panowali nad Meksykiem tylko 200 lat. Ciężko jest oddzielić fakty od mitów. Krąży wiele legend na temat ich umiejętności i osiągnięć. Upierzony Wąż miał największe znaczenie w Tuli. Jego wizerunek można spotkać w sztuce i architekturze stolicy Tolteków. Wódz zdobi kolumny, ściany piramid. Ciekawym obiektem w Tuli, jest ściana Wężów, która ma 40m długości. Co się na niej znajduje? Na ścianie tej można oglądać węże połykające szkielety. W samym centrum miasta stoi piramida. Tam podobno czczono boga gwiazdy polarnej. Co ciekawe, wiele obiektów zostało odrestaurowanych, choć wciąż trwają tam prace wykopaliskowe. Na szczycie piramidy, przy wejściu znajdują się dwie kolumny. Kolumny te nazywane są atlasami. Skąd ta nazwa? Pochodzi ona od sztuki klasycznej. Jest stosowana ogólnie do postaci ludzkiej, która podpiera część budynku. Pierwotnie atlasy podpierały dach świątyni, niestety nie zachował się on do dzisiejszych czasów. Zniknęło także sporo świątynnych rzeźb. Naprzeciw świątyni znajdowało się miejsce zgromadzeń. Niektóre z kolumn nadal stoją na miejscu. Znajdują się tam także boiska do gry w piłkę. Toltecy uprawiali grę w gumową piłkę na prostokątnym, otoczonym ścianami boisku. Prawdopodobnie miało to jakieś znaczenie religijne. W Tuli można zobaczyć takie ruiny dwóch boisk. Pozostałości po tym dziwnym narodzie, pozwalają sądzić, iż był to bardzo wojowniczy lud. Wierzyli oni w moc ofiar z ludzi składanych bogom w celu zjednania ich przychylności. Władca podobno próbował nawrócić Tolteków z tej drogi. Chciał położyć kres składania ludzi w ofierze. Ciekawostką jest, że podobno władca wprowadził do miasta jeszcze jedno plemię, zwane Nonoalca. Co właściwie stało się z tym miastem? Do końca nie wiadomo. Może zostało zniszczone w wyniku wojny domowej między konkurującymi ze sobą stronami a może zaatakowało je jakieś plemię z zewnątrz. Wiadomo jednak, że Tula została zniszczona nagle. Zniszczono wtedy ścianę wężów i spalono duże budowle w centrum miasta. Wiele budowli nadal spoczywa w ziemi. Archeolodzy chcą zbadać pozostałości. Może uda im się odkryć tajemnice, którą zawiera w sobie miasto. Może dowiemy się dzięki tym badaniom więcej o losach i życiu mieszkańców. Co ciekawe, sztuka Tolteków uważana jest przez niektórych za niedojrzałą. Sięga ona jednak aż 20 miast. Twierdzi się, że Toltecy przedstawiali głównie wojowników jednak często można zobaczyć w ich budowlach orła szarpiącego coś, co wielu ludziom przypomina ludzkie serce. Można też zobaczyć wielkie koty z dzwonkami przy obroży oraz wiele dziwnych zwierząt np. częściowo węże, częściowo ptaki, częściowo jaguary. Innymi charakterystycznymi dla budowli tego plemienia są dziwne, półleżące postaci z kamienia. Każda trzyma na brzuchu tacę, prawdopodobnie na dary.
ZABYTKI W POLSCE
Renesansowy ratusz Z zachowanych w Polsce renesanso­wych ratuszy najpiękniejszy jest po­znański m.in. dzięki rozbudowanej i bogato ozdobionej fasadzie. Ten oka­zały gmach powstał w epoce renesan­su, ale poprzedzał go ra­tusz gotycki z przet. XIII i XIV w., wymieniony w dokumentach miej­skich w 1310 r., do którego w XV w. dobu­dowano wieżę. Był to niewielki, jednopiętro­wy budynek na planie kwadratu, wewnątrz podzielony na cztery izby, z gankiem od frontu. Z tej gotyc­kiej budowli pozostały piwnice nakryte żebrowanym sklepie­niem ze zwornikami, na których znaj­dują się herbowe Iwy, zapewne królów czeskich - świadectwo krótkiego (1300-1305) panowania w Wielkopol­sce Wacława II. Na początku XVI w. ra­tusz został powiększony, lecz w 1536 r. zniszczył go - tak jak całe miasto -wielki pożar. Z budowli pozostały tylko mury, ale natychmiast przystąpiono do odbudowy. Poznań znajdował się wówczas w okresie pomyślnego roz­woju gospodarczego, toteż mieszkań­com nie wystarczał dotychczasowy bu­dynek i rada miejska postanowiła wznieść siedzibę znacznie okazal­szą. W tym czasie mieszkał w Poznaniu włoski murator Jan Battista Quadro (zm. 1591) pochodzący z Lugano i jemu właśnie powierzono odbudowę. W1.1550-1560 po­wstała ta najbar­dziej reprezenta­cyjna budowla miejska. Przede wszystkim gmach został znacznie po­szerzony i podwyż­szony o jedno piętro. Wieża, która niegdyś wyznaczała narożnik północno-zachodni, znalazła się w środku budowli, a głównym ak­centem stała się fasada o trzech kon­dygnacjach arkadowych krużganków. Tego rodzaju krużganki były dotych­czas nieodzownym elementem rene­sansowych dziedzińców zamkowych, tutaj znalazły się w fasadzie. Dla zróż­nicowania proporcji architekt podwoił liczbę arkad najwyższego piętra do dziesięciu, a między drugą i trzecią kondygnacją wprowa­dził fryz. Wszystkie ściany ratusza ożywione imitacją boniowania, zwieńczone zostały attykami - jednymi z pierwszych zwanych polskimi. W fasadzie składa się ona z wy­sokiej ściany przeznaczonej na malowidła przedstawiające królów polskich oraz z grzebie­nia zbudowanego z palmet. Dla podkreślenia „miejskości" budynku ponad ścianą z attyką Quadro wzniósł trzy smukłe wieżyczki; rysunek ścian i wież występuje w herbach wielu miast, w tym także Poznania. Zewnętrzny podział fasady ma swoje odbicie w rozwiązaniu wnętrza. Na piętro wiodą sy­metrycznie rozmieszczone schody, a bezpośrednio do krużganków przylega tzw. gór­na sień, zajmując całą szero­kość wschodniej fasady budyn­ku. Jest to najbardziej repre­zentacyjna sala ratusza i nale­ży do najpiękniejszych rene­sansowych wnętrz w Polsce. Pokryta została sklepieniem kolebkowym z lunetami, wspartym na dwóch filarach. Na sklepieniu znajduje się gę­sta dekoracja sztukatorska po­łączona z polichromią i sgraffi-tem, co przypomina rozwieszo­ny kobierzec. Widoczna jest symbolika nawiązująca do heraldyki, mitologii, chrześcijaństwa i kosmosu. W sześcio- i ośmiobocznych oraz krzy-1 żowych kasetonach umieszczone są herby Polski, Litwy, Sforzów i Habs­burgów (matki i żony Zygmunta Augu- ] sta), inicjały króla i herb Poznania. Obok pojawiają się pola przedstawia­jące: Herkulesa dźwigającego słupy, Samsona walczącego z lwem, bohate­ra starożytności Marka Kurcjusza na koniu oraz walkę Dawida z Goliatem. Te wizerunki znajdują się nad północ­ną częścią sali oddzieloną od połu­dniowej parą filarów. Sklepienie połu­dniowe pokrywają wyobrażenia as­tronomiczne: Słońce, Księżyc, planety (Jowisz, Saturn, Mars, Wenus, Merku­ry), a także egzotyczne i fantastyczne postacie zwierząt. W jednym z krzyżo­wych kasetonów przedstawiona zo­stała postać Chrystusa z monogra­mem i datą 1555 odnoszącą się do ro­ku zakończenia prac w tej sali. Między głęboko wykrojonymi kasetonami na sklepieniu i górnych częściach filarów przewija się ornamentacja roślinna, wśród której widoczne są ludzkie i zwierzęce głowy. Całą dekorację in­terpretuje się jako chęć ukazania ści­słego związku między sitami kosmicz­nymi a miastem, państwem i dynastią królewską. W zachodniej ścianie sali umieszczone są późnogotyckie odrz­wia pochodzące z okresu przebudowy ratusza w XVI w. Obok tej sali znajduje się izba zwana Królewską z kominkiem z pot. XVI w. oraz sala sądowa z pomnikiem Stani­sława Augusta, ściennymi wizerunka­mi książąt Przemyśla i Bolesława Po­bożnego (z 1783 r.) oraz napisami za­wierającymi przestrogi dla sędziów. Na piętrze mieści się sala zwana Złotą z figurami apostołów i pomieszczenia dawnej biblioteki miejskiej. Jan Battista Ouadro nie przebudował wieży ratusza, jedynie na czworobocz­nej podstawie gotyckiej umieścił rene­sansowy hełm. Wieża była wielokrot­nie niszczona w czasie wojen i huraga­nów. Gruntowną renowację przepro­wadzono w I. 1782-1784, kiedy zwieńczono ją hełmem klasycystycz-nym. Wtedy też zawisł na wieży orzeł wykonany z miedzi, malowany na bia­ło i zdobiony herbami Rzeczypospolitej oraz Stanisława Augusta Poniatowskie­go. Stąd od 1749 r., kiedy zatrudniono pierwszego trębacza, rozlega się po­znański hejnał. Natomiast znacznie wcześniej, bo od 1551 r. ze środkowej wieżyczki fasady głównej, na platfor­mie ponad zegarem, w każde południe wychodzą dwa blaszane koziołki. Są one jednym z symboli miasta i najpo­pularniejszym elementem ratusza.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”