Turystyka kwalifikowana

Turystyka kwalifikowana


Jednym z wielu rodzajów turystyki jest turystyka kwalifikowana. Takim właśnie mianem określanych jest kilka typów turystyki, takich jak żeglarska, piesza nizinna i górska, motorowa, narciarska, kajakowa, kolarska i tym podobne. Jak więc zatem widać, chodzi tutaj o wyjazd w bardzo konkretnym celu. Osoby uprawiające ten rodzaj turystyki muszą posiadać pewne indywidualne kwalifikacje – są to zarówno predyspozycje psychiczne, jak i fizyczne. Bez względu na to czy w grę wchodzi wyjazd na kajaki, czy też wspinaczka górska, trzeba być naprawdę w bardzo dobrej kondycji fizycznej – i nie wystarczy nad nią popracować na tydzień czy dwa przed wyjazdem. Zresztą, ludzie, którzy turystykę kwalifikowaną uprawiają traktują ją nie tylko jako relaks i wypoczynek, ale również sposób na życie. Jest to ich pasja i hobby. Sama nazwa turystki kwalifikowanej wzięła się także stąd, że w różnych organizacjach turystycznych ich członkowie zdobywają stosowne odznaki – przy zdobywaniu kolejnych stopień trudności jest coraz większy. Biorąc to wszystko pod uwagę, nie należy się dziwić, iż spośród wszystkich rodzajów turystyki to właśnie turystyka kwalifikowana uznawana jest za najbardziej wyspecjalizowaną. Koniecznie też trzeba pamiętać o tym, że ważna jest tutaj nie tylko forma psychiczna oraz fizyczna. W grę wchodzi tutaj także specjalistyczny sprzęt i trzeba umieć perfekcyjnie się nim posługiwać. Ponadto taki profesjonalny sprzęt do najtańszych rzeczy jednak nie należy, w związku z czym jeżeli ktoś jest zainteresowany uprawianiem turystyki kwalifikowanej, musi liczyć się z faktem, że w związku z tym czekają go całkiem pokaźne wydatki. Turystykę kwalifikowaną z powodzeniem uprawiać można zarówno indywidualnie, jak i w grupach – te z kolei mogą być grupami zorganizowanymi lub niezorganizowanymi. Bardzo też często przy okazji tego rodzaju wyjazdów towarzyszy im mocno zaakcentowany element współzawodnictwa. Wracając natomiast jeszcze do terminu turystyki kwalifikowanej, to został on ukuty na początku lat pięćdziesiątych minionego stulecia. W dzisiejszych czasach turystyka kwalifikowana cieszy się bardzo dużą popularnością – nadmienić przy okazji nie zaszkodzi, iż zainteresowanie nią rośnie. Z tego też właśnie powodu tego rodzaju wyjazdy coraz częściej uzupełniają ofertę biur turystycznych. Mało tego, powstają także agencje turystyczne – i działa ich na rynku całkiem już sporo – wyspecjalizowane właśnie w turystyce kwalifikowanej. Podobnie jak i każdy inny rodzaj turystyki, tak i ten wymaga rozbudowanej odpowiedniej infrastruktury. To akurat nie jest problemem – miejsca predysponowane do poszczególnych tych form turystycznych są w odpowiedni sposób przygotowane na podejmowanie gości. Jest to też poniekąd uniwersalny rodzaj turystyki, albowiem z powodzeniem uprawiać go można zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Aktualnie – biorąc pod uwagę dostępne środki i możliwości – to także dla wielu osób nie stanowi kłopotu, chociaż naturalnie na zagraniczne wojaże potrzebne są większe pieniądze.
ZABYTKI W POLSCE
Śląski Wawel Rezydencja zamkowa w Brzegu nie bez racji zwana jest Śląskim Wawelem. Choć widać tu pewne nawiązania do warsztatów saksońskich, to jednak przebudowa zamku królewskiego na Wawelu w I. 1502-1536, dokonana m.in. przez mistrzów z Włoch, była podstawową inspiracją dla twórców renesansowej siedziby w Brzegu. Swo­ją wagę miały także rodzinne koneksje śląskich Piastów linii legnicko-brzeskiej z Jagiellonami. W XIII w. stał tu dwór książęcy wzmian­kowany w 1235 r., następnie przebudo­wany ok. 1296 r. na zamek z wysoką wieżą. Była to od początku rezydencja piastowska, najpierw linii wrocławskiej, a od 1311 r. - brzeskiej i legnickiej. Równocześnie z rozbudową zamku, w pobliżu niego rozwijała się osada zwana wówczas Wysokim Brzegiem, bowiem rozłożona była na nadodrzań-skiej wysoczyźnie, dziś na skutek erozji i działalności ludzkiej znacznie mniej stromej. W 1248 r. targowa osada otrzymała prawa miejskie, pod koniec XIII w. została ufortyfikowana. W na­stępnym stuleciu Ludwik I Brzeski (1359-1398) przebudował zamek w 1379 r., wznosząc od strony miasta kaplicę Św. Jadwigi oraz nowy budynek mieszkalny. Jego gotyckie mury tkwią w skrzydle południowym obecnego za­mku. Są to m.in. fragmenty kwadrato­wej Wieży Lwów, która w XIII w. była przypuszczalnie wieżą ostatniej obrony, izba straży w budynku bramnym o skle­pieniu kolebkowym i wspornikach w formie ludzkich głów. Jednak największa przebudowa nastą­piła w XVI w. za panowania Frydery­ka II (1521-1547), ożenionego z sio­strą Zygmunta Starego, Elżbietą, i ich syna, Jerzego II (1547-1587), zwane­go nie bez przyczyny Wspaniałym. W latach trzydziestych XVI w. powsta­ły skrzydła: południowe i wschodnie, jednak uległy one pożarowi (1538) i częściowemu zawaleniu (1541). Oko­ło 1544 r. do Brzegu przybyli artyści włoscy, zwani Komaskami (od jeziora i miasta Como). Byli wśród nich bracia Jakub i Franciszek Parrowie (Parrio); Franciszek uznawany jest za głównego projektanta renesansowej rezydencji. Jej wygląd można odtworzyć na pod­stawie zachowanych fragmentów oraz opisów z XVII—XVIII w. Zamek miał for­mę czworoboku otaczającego dziedzi­niec. Jednopiętrowe było tylko skrzy­dło północne, pozostałe liczyły po czte­ry kondygnacje. Znajdowało się w nich mieszkanie księcia, sala przyjęć, jadal­nia, a w skrzydle wschodnim - zacho­wany książęcy gabinet, kancelaria oraz archiwum; od strony północnej stanę­ły pomieszczenia gospodarce (piekar­nia, apteka, kuchnia). Na dziedziniec prowadzi brama umie­szczona w budynku przylegającym do kaplicy św. Jadwigi. Jego fasada jest niezwykłym przykładem renesanso­wej rzeźby przypominającej wawel­ską kaplicę Zygmuntowską. Dekora­cja ta powstała po 1550 r. przy udzia­le kamieniarza Wolfa Scholza, mura­rzy Antonio Marosiego i Krzysztofa Hirscha oraz rzeźbiarzy m.in. Jakuba Wertera i Kaspra Khunego (Cuneo). Fasada podzielona jest na trzy kondy­gnacje oblicowane żółto-szarym pia­skowcem ze Złotoryi. W dwuosiowym przyziemiu znajduje się brama wja­zdowa o sklepieniu kolebkowo-krzy-żowym, obok przebito furtę dla pie­szych. Dwie wyższe kondygnacje ma­ją po trzy osie i tu elewacja staje się symetryczna. Rozdzielające ją korync-kie pilastry pokrywa bogata dekora­cja rzeźbiarska o motywach figural­nych (m.in. postać Lukrecji, delfiny, ptaki), groteskowych i arabeskowych (przeplatające się linie, wstęgi i wici). Ponad przejazdem wznoszą się natu­ralnej wielkości posągi księcia Je­rzego I i jego żony, Barbary Branden­burskiej, między nimi giermkowie podtrzymują kartusz z łączonymi her­bami Piastów legnicko-brzeskich i elektorów brandenburskich. Powyżej rzeźb umieszczono napisy fundacyjne i datę 1553. Fryz między pierwszym i drugim piętrem przedzielony jest gzymsem tworzącym sześć pól, w których znajdują się popiersia pol­skich (12) i śląskich (12) Piastów, oznaczone napisami - od Piasta, Zie­mowita, Mieszka I w górnej części fry­zu, do Henryka Brodatego, Ludwi­ka I i Fryderyka II w dolnej. Te dwa­dzieścia cztery wizerunki wykonane zostały na podstawie drzeworytów zamieszczonych w „Kronice Polaków" Macieja Miechowity, wydanej w 1521 r. w Krakowie. W narożach najwyższego gzymsu dwa kamienne rzygacze przed­stawione są w formie smoczych głów, a całość wieńczy balustrada z 1935 r., której jedynym oryginalnym fragmen­tem jest kartusz z jagiellońskim orłem Zygmunta Augusta otoczonym herbami dziesięciu dzielnic królestwa polskiego i wężem Sforzów. Od strony dziedzińca przed przejazdem bramnym znajduje się portal niegdyś połączony z krużgankami, dekorowany wieńcem z liści dębowych, a para pila-strów panopliami, zaś przy łukach -kartuszami z herbami księstwa legnic-ko-brzeskiego i marchii brandenbur­skiej; jest tu także napis fundacyjny i data 1555. Krużganki, które niegdyś otaczały cały dziedziniec, zrekonstruo­wano w 1979 r. z trzech stron. Orygi­nalne zachowały się tylko w narożniku wschodnim; wykonał je ten sam zespół artystów, co wieżę bramną. Półkoliste arkady wsparte na kolumnach jońskich zdobione są medalionami z głowami męskimi i kobiecymi; słabo widoczne są resztki polichromii. jest na pięć sal, w których mieściły się: gabinet księcia z sąsiednim mniejszym pomieszczeniem, archiwum, kancelaria, sala sądowa i kancelaria są­du. Wszystkie sale nakrywają sklepienia zwierciadlane z lunetami, większość z nich dekorowana jest stiukami o mo­tywach rozet, festonów i roślin, w kan­celarii stiukowe żebra łączy zwornik z datą 1547. Pomieszczenie koło gabi­netu księcia ozdobione jest malowidła­mi z I. 1581-1584. Jest to oryginalne drzewo genealogiczne: z portretów księcia Jerzego i jego żony Barbary wy­rastają gałęzie z wizerunkami ich dzieci i wnuków. Twórcą tego drzewa był przypuszczalnie Baltazar Latomus. W salach tych zwracają także uwagę portale pokryte dekoracją z motywami roślin i zwierząt. Renesansowe portale znajdują się także na piętrach zamko­wych skrzydeł od strony dziedzińca. Kaplica św. Jadwigi reprezentuje styl późnogotycki, mimo przebudowy ok. 1567 r. przez Jerzego II z przeznacze­niem na mauzoleum Piastów brzeskich, oraz mimo innych przebudowań i zni­szczeń w XVIII w. W podziemiach ko­ścioła spoczęło ponad 40 przedstawi­cieli dynastii brzeskiej. W XVII w. cho­wano ich w dekorowanych sarkofagach z cyny, z których cenniejsze eksponowa­ne są w zamkowym muzeum. Kościół jest budowlą jednonawową, ze sklepie­niem krzyżowo-żebrowym i zwornikami z przedstawieniami Chrystusa oraz ślą­skich orłów. W ścianie południowo--wschodniej znajduje się klasycystyczne wejście, ponad nim okno, a najwyżej pochodząca z ok. 1370 r. gotycka rzeź­ba św. Jadwigi stojącej na głowie Iwa. Gotycki jest również krucyfiks i rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, pozostałe wyposażenie powstało w renesansie (np. płaskorzeźby ewangelistów), baro­ku (np. rzeźba św. Anny) i klasycyzmie (m.in. ołtarz główny i ambona z ok. 1785 r.).



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”