Turystyka LGBT

Turystyka LGBT


Współczesna turystyka posiada rozmaite oblicza – oferta w tym zakresie skierowana jest do rozmaitych grup społecznych. Za bardzo dobry przykład w tym miejscu posłużyć może turystyka LGBT określana również mianem gejowskiej. Jest to jeden z rodzajów turystyki komercyjnej i odznacza się on niszowym charakterem. Skierowana jest ona dla osób o homoseksualnej oraz biseksualnej orientacji seksualnej. Przybiera ona mniej oraz bardziej dyskretną postać. Chociaż bowiem w dzisiejszych czasach wiele osób decyduje się otwarcie przyznać do swojej orientacji odmiennej aniżeli heteroseksualna, to jednak wciąż nie jest to pozytywnie postrzegane przez społeczny pryzmat. Z tego też względu spora grupa ludzi nie chce się ujawniać – do nich także adresowane są propozycje z zakresu turystyki LGBT. Jak się okazuje, zapotrzebowanie na tego rodzaju usługi jest całkiem spore, dlatego też na rynku powstaje coraz więcej firm zajmujących się organizowaniem tego rodzaju wyjazdów. Jest to dla nich naprawdę dochodowy interes. Nie tylko jednak biura turystyczne zaczynają specjalizować się w takich wyjazdach. Pociąga to za sobą – i jest to w tym miejscu jak najbardziej uzasadnionym zjawiskiem – rozwój kurortów oraz ośrodków wypoczynkowych specjalizujących się w tej właśnie turystyce. Do tego dorzucić trzeba jeszcze hotele, sauny, kluby i tym podobne. Nie można zatem powiedzieć, że szeroko pojmowana branża turystyczna nie lubi homoseksualistów – wręcz przeciwnie, lubi bardzo, ponieważ nieźle na nich zarabia. Ponadto wśród osób korzystających z tego rodzaju usług cieszą się one popularnością z kilku powodów. Przede wszystkim w firmach oraz w miejscach związanych z turystyką gejowską zatrudniane są takie osoby, które do homoseksualistów mają pozytywne nastawienie, co jest nie bez znaczenia, jeżeli chodzi o jakość oraz poziom obsługi. Ponadto – o czym mowa była już powyżej – infrastruktura związana z turystyką LGBT jest bardzo dobrze rozbudowana i stale się rozwija, na dodatek bardzo dynamicznie. No i wreszcie trzecia podstawowa kwestia, a mianowicie taka, że w takcie takich wyjazdów można poznać inne osoby o takiej samej orientacji seksualnej. W naszym kraju ten sektor turystyczny jest wciąż rozwinięty w bardzo słabym stopniu. Działa w Polsce zaledwie kilka tego rodzaju biur turystycznych. Poniekąd taki stan rzeczy dziwić nie powinien, ponieważ w opinii zagranicznych gości (ale zresztą nie tylko) w naszym kraju homofonia jest wszechobecna. Co więcej, ludzie w wielu krajach są przekonani, że w Polsce za homoseksualną orientację trafia się za kratki. W skali międzynarodowej spośród miejsc, gdzie homoseksualiści wyjeżdżają najchętniej wymieni można między innymi wyspy Mykonos oraz Lesbos należące do Grecji, Karaiby czy Madryt. Turyści nastawieni są przede wszystkim na wypoczynek oraz na odwiedzanie zabytkowych, interesujących miejsc oraz obiektów. Większym powodzeniem wśród nich cieszą się oferty te bardziej luksusowe, co w praktyce oznacza, że ludzie ci za wyjazd wola zapłacić więcej.
ZABYTKI W POLSCE
Kaplica św. Gertrudy Przyciąga uwagę niezwykłym wyglą­dem, który zawdzięcza przede wszyst­kim strzelistemu, ostrosłupowemu da­chowi. Gotycka kaplica cmentarna św. Gertrudy pochodzi z 1 poł. XV w. Przy­puszcza się, że wzniesiona została z ini­cjatywy króla Danii, Szwecji i Norwegii Eryka I, po jego powrocie z pielgrzymki do Ziemi Świętej w 1424 r. - bo też jej centralne założenie nawiązuje ideowo do rotundy Anastasis Grobu Świętego w Jerozolimie. Kontakty duńskiego mo­narchy z Darłowem były bardzo żywe, a po detronizacji w 1449 r. mieszkał on przez dziesięć lat w tutejszym zamku. Zbudowana kaplica z cegły ustawiona została na planie dwunastoboku o bo­kach nierównej długości (na przemian dłuższych i krótszych), z dwuuskokowy-mi przyporami w narożach. Wewnątrz: sześcioboczna część środkowa, nakryta sklepieniem gwiaździstym, otwiera się do niższego od niej obejścia ostrołuko-wymi arkadami o ośmiobocznych fila­rach. Pierwotnie obejście nakryte było osobnym dachem, co uwidoczniało i wyodrębniało część centralną. Wysoki dach, tak charakterystyczny dla zabyt­ku, położono dopiero po pożarze w 1624 r., przydając obiektowi malowniczości, ale też zasadniczo zmieniając jego kształt. Skromne wyposażenie ka­plicy stanowią empory z rzeźbionymi i malowanymi parapetami, pochodzące z 2 poł. XVII w. i z 1764 r. oraz ławy z 1593 r. i z poł. XVII w. Na empo-rach widzimy wi­zerunki czterech Ewangelistów, a w miejscu, gdzie zasiadał niegdyś członkowie cechu szewców freski przedstawiające anioły trzy­mające buty. Po wojnie kaplica pełniła różnorodne funkcje niesakralne i dopie­ro w 1999 r. została przekazana parafii ewangelicko-augsburskiej. Kościół św. Michała Archanioła Jest to jeden z najstarszych kościołów drewnianych, pochodzący z 2 poł. XV w., a na pewno najlepiej zachowa­ny, łącznie z detalami. Ta niewielka bu­dowla składa się z kwadratowej nawy, prostokątnego prezbiterium, otaczają­cych je sobót (podcieni) i wieży (obe­cna pochodzi z XVII w.); dachy pokry­te są gontem. Kościół św. Michała Archanioła wyróż­nia się artystycznym wykończepiem ciesielskim, a przede wszystkim zacho­waną dekoracją malarską wnętrza. Pojawia się ona na deskach stropo­wych, ścianach, na belce tęczowej, ba­lustradzie chóru muzycznego i prze­chodzi na meble - ambonę oraz ławy kolatorskie. Malowidła te wykonano ok. 1500 r. w technice zwanej patrono-wą, czyli za pomocą nakładanych na siebie szablonów, wycinanych przypu­szczalnie z pergaminu. Ustalono, że ta unikatowa w skali światowej dekora­cja prezentuje 77 motywów powtarza­jących się w układach pasmowych. Wśród nich pojawiają się skopiowane z tkanin ornamenty późnogotyckie i re­nesansowe. Są to: św. Jerzy ze smo­kiem, sceny polowań z myśliwymi i je­leniami, jeźdźcy, halabardnicy, gołębie, gryfy, orzeł heraldyczny na tarczy her­bowej oraz liczne ornamenty roślinne, geometryczne i architektoniczne. Skalę kolorystyczną tworzą podstawowe barwy: biel, błękit, zieleń, czerwień, żółć i czerń. Przez upodobnienie deko­racji do kobierca, wnętrze świątyni przypomina wielki namiot, zszyty z wielu barwnych płatów. Ta malarska dekoracja miała przez swoją jednorod­ność zadanie skupiania uwagi wier­nych na zawartych w niej treściach. Malarski charakter wystroju wzmac­niają wycinane koronkowo deski m.in. u stropu nawy, belki tęczowej czy pa­rapetu chóru muzycznego. Niezwykłe jest także wyposażenie, w którym uwagę zwraca tryptyk ołtarza głów­nego z początku XVI w. Część środko­wą zajmuje malowana scena przedsta­wiająca Matkę Boską w otoczeniu Mi­chała Archanioła i św. Katarzyny. Postacie innych świętych umieszczono w skrzydłach bocznych. Na belce tę­czowej ustawiono gotycki krucyfiks z ekspresyjną figurą Chrystusa oraz to­warzyszące mu postaci św. Jana i Mat­ki Boskiej Bolesnej; figury zostały wy­cięte z desek i pomalowane. Gotyckie są także posągi Matki Bożej i Świętych Dziewic w ołtarzach bocznych, figura św. Mikołaja w szafie tryptykowej z ok. 1440 r., tabernakulum, ambona, po­krywa chrzcielnicy i ława. Już po ostat­niej wojnie, w 1949 r. odkryto użytą do załatania dachu deskę, która okaza­ła się fragmentem nastawy ołtarzo­wej. Powstała ona na początku XIV lub nawet w 2 poł. XIII w., a widocz­ne są na niej malowane postacie św. Katarzyny i św. Agnieszki. Teoretyczna rekonstrukcja dowodzi, że malowidło pierwotnie przedstawiało pochód świętych orantek zwróconych twarza­mi ku przedstawionej na środku tronu­jącej Matki Boskiej z Dzieciątkiem na ręku. Po konserwacji deska ta umie­szczona została na mensie ołtarza i jest to najstarszy dowód potwierdzający istnienie w tym czasie malarstwa szta­lugowego.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”