Urlop w Tunezji


Jednym z najchętniej odwiedzanych przez naszych rodaków krajem jest Tunezja. Ta akurat oferta biur podroży cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Generalnie rzecz biorąc, kontynent afrykański jest z turystycznego punktu widzenia niesamowicie atrakcyjnym obszarem. Wracając natomiast do Tunezji, jest ona krajem arabskim. Nie mniej jednak warto w tym miejscu nadmienić, iż należy ona do grona najbardziej liberalnych krajów arabskich – z tego chociażby względu, że kobiety cieszą się tutaj bardzo rozbudowanymi prawami. W Tunezji kobiety czynnie uczestniczą w życiu politycznym oraz gospodarczym kraju, one także stanowią ponad połowę studentów tutejszych uczelni wyższych. Aborcja jest tutaj całkowicie legalna, zabiegi przeprowadzane są za darmo. To rzecz jasna tylko niektóre spośród przykładów. Zalegalizowana jest tutaj także prostytucja. Oczywiście, nie wszędzie taki postęp jest widoczny – zdecydowana większość południowej części kraju nadal słynie ze swojej konserwatywności. Tunezja stanowi atrakcyjne miejsce do wypoczynku ze względu na swoje geograficzne położenie – a zlokalizowana jest mianowicie nad Morzem Śródziemnym. Nie brakuje tutaj zatem rozlicznych kurortów wypoczynkowych, w tym także tych bardzo luksusowych. Stolicą tego państwa jest Tunis – jedno z miast najchętniej tutaj odwiedzanych przez turystów. Spośród innych ważniejszych miejscowości wymienić można również takie nazwy jak między innymi Susa, Kabis, Arjana czy Safakis. W Tunezji znajduje się bardzo wiele zabytkowych miejsc oraz obiektów, które naprawdę warto jest zobaczyć. Nie zaszkodzi w tym miejscu wspomniec o tym, iż kilka spośród nich figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO – a to już samo przez się czyni je wyjątkowo atrakcyjnymi. Takim miejscem jest między innymi Kartagina – to nazwa chyba doskonale wszystkim znana z lekcji historii w szkole chociażby. Także i wspominany powyżej Tunis znajduje się na tejże liście – a to ze względu na wspaniałe zabytki, jakie można tutaj podziwiać. Mówiąc natomiast nieco precyzyjnie, to stara część miasta – czyli medyna – wraz ze swymi zabudowaniami zabytkowymi objeta jest ochroną ze strony UNESCO. W Tunisie można dla przykładu podziwiać okazałe płace, jak chociażby Dar al-Monastiri, Dar al-Bej czy Dar Ben Abd Allah. Interesujących obiektów jest zdecydowanie więcej. Wśród naszych rodaków Tunezja stała się jednym z ulubionych celów zagranicznych wojaży na przestrzeni kilku ostatnich lat. Ponieważ jest to państwo leżące w Afryce, gdzie warunki klimatyczne są takie, a nie inne, turystów nie brakuje tutaj o żadnej porze roku. Tutaj po prostu zawsze jest ciepło. Podobnie, jak w przypadku wszystkich innych tego rodzaju miejsc, tak i tutaj najlepiej jest jeździć po sezonie. Raz, że temperatury nie są wówczas tak uciążliwe i dokuczliwe jak latem, a po drugie – po sezonie jest taniej. W związku z tym zastanawiając się nad urlopem w Tunezji właśnie, zdecydowanie najlepiej planować go sobie na miesiące jesienne albo zimowe. Wtedy też z wycieczkami nie ma problemu.
ZABYTKI W POLSCE
Katedra św. św. Piotra i Pawła Jest to jedna z bardziej monumental­nych i najstarszych budowli sakralnych w Polsce. Historyczna tradycja pierwszej stolicy biskupiej, miejsca chrztu w 966 r. i gro­bów pierwszych polskich władców, najmocniej związana jest z katedrą św. św. Piotra i Pawła w Poznaniu. Odnale­zione w niej relikty - chociaż nie za­wsze jednoznaczne - podtrzymują tą tradycję. Około 965 r. na Ostrowiu Tumskim - wyspie oblanej wodami Warty i Cybiny, która zajęta była przez obronny gród i umocnione podgrodzie, na terenie tego ostatniego rozpoczęła się budowa chrześcijańskiego ośrodka spocząć żony władców oraz książę Mieszko II [zm. 1034 r.). W I. 1038-1039 krajem wstrząsnęły dwa wydarzenia: tzw. reakcja po­gańska i najazd czeskiego króla Brzetysława II. Katedra została zniszczona, ale z inicjatywy Ka­zimierza Odno­wiciela szybko przystąpiono do jej odbudowy i nowy kościół konsekrowano przed 1058 r. Była to także trójnawowa kultu. Najpierw, w zwiąż ku z chrztem Mieszka I, jego dworu i okolicznej ludności, postawiono zapewne kilka base­nów chrzcielnych -baptysteriów wyko­nanych z zaprawy wapiennej łączącej kamienne okrzeski. Baptysterium znale­zione ponad 3 m poniżej posadzki głównej nawy ka­tedry miało otwory po słupach pod­trzymujących drew­niane zadaszenie, ślady po drewnia­nych stopniach i ocembrowaniu. Po 968 r. (data ustanowienia tu biskupstwa) Fasada katedry św. św. Piotra i Pawta powstał wczesnoromański kościół, z którego zachowały się fragmenty ka­miennych fundamentów oraz podsta­wy filarów tworzących niegdyś arkady międzynawowe, ślady posadzki itd. Należy sądzić, że ten pierwszy kościół był trójnawowa bazyliką z absydą oraz wieżą, w której znajdowała się empo-ra. Na środku nawy głównej, na głębo­kości 2,30-2,70 m znaleziono relikty dwóch grobowców. Jedna tumba ma łukowe sklepienie, druga zarys ościeży, progu i resztki podłogi z desek. Odkry­cia te interpretuje się jako grobowce Mieszka I (zm. 992 r.) i Bolesława Chro­brego (zm. 1025 r.). Miały tu także bazylika romańska bez transeptu, za­pewne z trzema absydami. Znaleziono z niej dolne partie murów korpusu na­wowego i dwuwieżowej części zacho­dniej, dolne części filarów międzynawo-wych z bazami, wysoki do 5 m mur fa­sady zachodniej ze śladami czerwone­go tynku itd. Zasadnicza przebudowa tej katedry nastąpiła w okresie gotyc­kim i obecnie na podstawowy zrąb bu­dowli składa się kilka faz z XIII-XV w. Ze względu na to, że w 1945 r. kościół został poważnie uszkodzony bombami i spalony, w 1.1948-1956 większą jego część musiano zrekonstruować w for­mie nawiązującej do gotyku. Kościół jest trójnawowy, bazylikowy, otoczony wieńcem dwunastu kaplic wzdłuż obejścia i naw bocznych. Pre­zbiterium zakończone jest trójbocznie, a oświetlenie górne pochodzi z trzech wielobocznych wieżyczek-latarni za­wieszonych nad przęsłami nawy. Na zewnątrz budowli widoczne są orygi­nalne fragmenty gotyckie: ostrołukowy portal w fasadzie zachodniej z 1 poł. XIV w. (zrekonstruowany z ocalałych detali), nad nim okno z maswerkiem z tego samego czasu, przyziemie wie­ży północnej z późnogotycką, kamien­ną oprawą okna z początku XV w., późnogotyckie przypory przy zakrystii tzw. wikariuszowskiej, itd. W związku ze zniszczeniami w 1945 r. także wnę­trze ma wiele elementów zrekonstruo­wanych po wojnie (np. sklepienia). W trójprzęsłowym prezbiterium znaj­duje się ołtarz główny, który w 1952 r. sprowadzono z Góry Śląskiej. Jest to późnogotycki, rzeźbiony i polichromo­wany pentaptyk z Najświęt­sza Marią Panną z Dzieciąt­kiem w scenie środkowej i kwaterami wypeł­nionymi rzeźbami świętych na skrzy­dłach. Z kolei z Mi­licza pochodzi bo­gato rzeźbiona am­bona oraz chrzcielnica z 1720 r., zaś stalle z począt­ku XVI w. ze Zgorzelca. Kaplice boczne zaczęły powstawać w XIV w., kiedy budowano korpus na­wowy. Najstarsza, sprzed 1293 r., znaj­duje się przy wieży południowej. Była to kaplica grobowa Przemyśla II i jego żony Rychezy, obecnie nosi wezwanie św. Stanisława biskupa. Kaplica ta -zwana Królewską - zniszczona została w 1371 r. (upadek hełmu wieży), odbu­dowano ją w 1383 r., ponownie zni­szczył ją hełm wieży w 1790 r. i obecnie ma neoklasycystyczne wnętrze utworzo­ne w XIX w. Z kolei kaplica Świętego Krzyża ufundowana została w 1481 r. przez biskupa Uriela Górkę przy nawie północnej. Powstała ona przez połącze­nie dwóch kaplic z początku XV w. i związana jest z rodem Górków. Tu znaj­dują się ich nagrobki m.in. renesanso­wy, piętrowy Andrzeja, kasztelana po­znańskiego (zm. 1551) i jego żony Bar­bary, wykonany w 1574 r. przez Hiero­nima Canavesiego z piaskowca i czer­wonego marmuru, z posągami biskupa Uriela i Łukasza Górków oraz płasko­rzeźbami sześciorga dzieci pochowane­go małżeństwa. Warto zwrócić uwagę na późnobarokowy ołtarz z 1787 r. wy­konany przez Bernarda Smolka z rzeźba­mi m.in. Matki Boskiej i Jana Ewangeli­sty oraz późnogotyckim krucyfiksem z 1522 r., którego krzyż wykonano ze złoconej srebrnej blachy. Ołtarz ozdobio­ny jest dziesięcioma medalionami ze scenami Męki Pańskiej oraz licznymi pla­kietkami wotywnymi z XVII-XIX w. Około 1405 r. na osi ko­ścioła w obejściu prezbi­terium powstała kaplica Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Była ona prze­budowana w XVI w., a w 1834 r. została prze­znaczona na mauzo­leum Mieszka I i Bole­sława Chrobrego. Inicja­torem tej budowy był hr. Edward Raczyński. We­dług jego wskazówek Franciszek Maria Lanci wykonał wnętrze w sty­lu romantycznego histo-ryzmu, w nawiązaniu do architektury bizantyjskiej, romańskiej i gotyckiej. Owalna forma kaplicy nakryta jest kopułą wspieraną przez przyścienne arkady, w których znalazły się trzy okna, empory i konchowe nisze. Ścia­ny pokryte zostały bogatą dekoracją rzeźbiarską, sztukatorską, malarską, a przede wszystkim złoceniami, zaś u nasady kopuły umieszczono fryz z herbami najzna­mienitszych rodów i biskupstw. Sama kopuła symbolizująca niebo pokryta została malowidłami i ozdobiona po­piersiem Pankratora w otoczeniu he-rubinów i polskich świętych. Ołtarz znajduje się w arkadowej wnęce, opatrzony jest w mozaikowy obraz Matki Boskiej wykonany we Włoszech w 1838 r. według Assunty Tycjana. Ale głównym akcentem kaplicy są posągi Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Obie rzeźby wykonał z brązu Chrystian Daniel Rauch z Berlina w 1840 r. Usta­wione zostały na cokole z piaskowca projektowanym przez Oskara Sosnow­skiego. Ten sam artysta wykonał pia­skowcowy sarkofag obu władców za­projektowany przez Franciszka Lanciego - neogotycki z inskrypcją i płaskorzeź­bami. Nad nim znajduje się obraz Edwarda Brzozowskiego Bolesław Chro­bry i Otto III u grobu św. Wojciecha. W ciągu kaplic, w północnej części obejścia prezbiterium umieszczone są dwie zakrystie: prałacka i wikariu-szowska. Pierwsza z początku XV w., była wielokrotnie przebudowywana, a wyposażenie pochodzi głównie z XVII—XVIM w. (np. barokowe portrety biskupów, rokokowy konfesjonał z 1782 r.). Druga, mniejsza zakrystia powstała w poł. XVII w. z połączenia archiwum i kaplicy Wszystkich Świę­tych, a jej wyposażenie w XVIII—XIX w. Warto zwrócić uwagę na znajdujące się w katedrze nagrobki będące arcy­dziełami sztuki rzeźbiarskiej, np. rene­sansowy, architektoniczny biskupa Be­nedykta Izdbieńskiego (zm. 1553) wy­konany przez wybitnego rzeźbiarza polskiego renesansu Jana Michałowi­cza z Urzędowa, wspomniany nagro­bek Górków czy biskupa Jana Lubrań-skiego (zm. 1520) w kaplicy św. Jana Kantego, przypisywany warsztatowi Bartłomieja Berecciego. Fragmenty starszych nagrobków (od XIII w.) moż­na oglądać w lapidarium znajdującym się w krypcie pod zachodnią częścią prezbiterium.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”