Najpiękniejsze cuda świata
Urlop w Tunezji
Jednym z najchętniej odwiedzanych przez naszych rodaków krajem jest Tunezja. Ta akurat oferta biur podroży cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Generalnie rzecz biorąc, kontynent afrykański jest z turystycznego punktu widzenia niesamowicie atrakcyjnym obszarem. Wracając natomiast do Tunezji, jest ona krajem arabskim. Nie mniej jednak warto w tym miejscu nadmienić, iż należy ona do grona najbardziej liberalnych krajów arabskich – z tego chociażby względu, że kobiety cieszą się tutaj bardzo rozbudowanymi prawami. W Tunezji kobiety czynnie uczestniczą w życiu politycznym oraz gospodarczym kraju, one także stanowią ponad połowę studentów tutejszych uczelni wyższych. Aborcja jest tutaj całkowicie legalna, zabiegi przeprowadzane są za darmo. To rzecz jasna tylko niektóre spośród przykładów. Zalegalizowana jest tutaj także prostytucja. Oczywiście, nie wszędzie taki postęp jest widoczny – zdecydowana większość południowej części kraju nadal słynie ze swojej konserwatywności. Tunezja stanowi atrakcyjne miejsce do wypoczynku ze względu na swoje geograficzne położenie – a zlokalizowana jest mianowicie nad Morzem Śródziemnym. Nie brakuje tutaj zatem rozlicznych kurortów wypoczynkowych, w tym także tych bardzo luksusowych. Stolicą tego państwa jest Tunis – jedno z miast najchętniej tutaj odwiedzanych przez turystów. Spośród innych ważniejszych miejscowości wymienić można również takie nazwy jak między innymi Susa, Kabis, Arjana czy Safakis. W Tunezji znajduje się bardzo wiele zabytkowych miejsc oraz obiektów, które naprawdę warto jest zobaczyć. Nie zaszkodzi w tym miejscu wspomniec o tym, iż kilka spośród nich figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO – a to już samo przez się czyni je wyjątkowo atrakcyjnymi. Takim miejscem jest między innymi Kartagina – to nazwa chyba doskonale wszystkim znana z lekcji historii w szkole chociażby. Także i wspominany powyżej Tunis znajduje się na tejże liście – a to ze względu na wspaniałe zabytki, jakie można tutaj podziwiać. Mówiąc natomiast nieco precyzyjnie, to stara część miasta – czyli medyna – wraz ze swymi zabudowaniami zabytkowymi objeta jest ochroną ze strony UNESCO. W Tunisie można dla przykładu podziwiać okazałe płace, jak chociażby Dar al-Monastiri, Dar al-Bej czy Dar Ben Abd Allah. Interesujących obiektów jest zdecydowanie więcej. Wśród naszych rodaków Tunezja stała się jednym z ulubionych celów zagranicznych wojaży na przestrzeni kilku ostatnich lat. Ponieważ jest to państwo leżące w Afryce, gdzie warunki klimatyczne są takie, a nie inne, turystów nie brakuje tutaj o żadnej porze roku. Tutaj po prostu zawsze jest ciepło. Podobnie, jak w przypadku wszystkich innych tego rodzaju miejsc, tak i tutaj najlepiej jest jeździć po sezonie. Raz, że temperatury nie są wówczas tak uciążliwe i dokuczliwe jak latem, a po drugie – po sezonie jest taniej. W związku z tym zastanawiając się nad urlopem w Tunezji właśnie, zdecydowanie najlepiej planować go sobie na miesiące jesienne albo zimowe. Wtedy też z wycieczkami nie ma problemu.
ZABYTKI W POLSCE
Katedra św. św. Piotra i Pawła
Jest to jedna z bardziej monumentalnych i najstarszych budowli sakralnych w Polsce.
Historyczna tradycja pierwszej stolicy biskupiej, miejsca chrztu w 966 r. i grobów pierwszych polskich władców, najmocniej związana jest z katedrą św. św. Piotra i Pawła w Poznaniu. Odnalezione w niej relikty - chociaż nie zawsze jednoznaczne - podtrzymują tą tradycję. Około 965 r. na Ostrowiu Tumskim - wyspie oblanej wodami Warty i Cybiny, która zajęta była przez obronny gród i umocnione podgrodzie, na terenie tego ostatniego rozpoczęła się budowa chrześcijańskiego ośrodka
spocząć żony władców oraz książę Mieszko II [zm. 1034 r.). W I. 1038-1039 krajem wstrząsnęły dwa wydarzenia: tzw. reakcja pogańska i najazd czeskiego króla Brzetysława II. Katedra została zniszczona, ale z inicjatywy Kazimierza Odnowiciela szybko przystąpiono do jej odbudowy i nowy kościół konsekrowano przed 1058 r. Była to także trójnawowa
kultu. Najpierw, w zwiąż ku z chrztem Mieszka I, jego dworu i okolicznej ludności, postawiono zapewne kilka basenów chrzcielnych -baptysteriów wykonanych z zaprawy wapiennej łączącej kamienne okrzeski. Baptysterium znalezione ponad 3 m poniżej posadzki głównej nawy katedry miało otwory po słupach podtrzymujących drewniane zadaszenie, ślady po drewnianych stopniach i ocembrowaniu. Po 968 r. (data ustanowienia tu biskupstwa)
Fasada katedry św. św. Piotra i Pawta
powstał wczesnoromański kościół, z którego zachowały się fragmenty kamiennych fundamentów oraz podstawy filarów tworzących niegdyś arkady międzynawowe, ślady posadzki itd. Należy sądzić, że ten pierwszy kościół był trójnawowa bazyliką z absydą oraz wieżą, w której znajdowała się empo-ra. Na środku nawy głównej, na głębokości 2,30-2,70 m znaleziono relikty dwóch grobowców. Jedna tumba ma łukowe sklepienie, druga zarys ościeży, progu i resztki podłogi z desek. Odkrycia te interpretuje się jako grobowce Mieszka I (zm. 992 r.) i Bolesława Chrobrego (zm. 1025 r.). Miały tu także bazylika romańska bez transeptu, zapewne z trzema absydami. Znaleziono z niej dolne partie murów korpusu nawowego i dwuwieżowej części zachodniej, dolne części filarów międzynawo-wych z bazami, wysoki do 5 m mur fasady zachodniej ze śladami czerwonego tynku itd. Zasadnicza przebudowa tej katedry nastąpiła w okresie gotyckim i obecnie na podstawowy zrąb budowli składa się kilka faz z XIII-XV w. Ze względu na to, że w 1945 r. kościół został poważnie uszkodzony bombami i spalony, w 1.1948-1956 większą jego część musiano zrekonstruować w formie nawiązującej do gotyku.
Kościół jest trójnawowy, bazylikowy, otoczony wieńcem dwunastu kaplic wzdłuż obejścia i naw bocznych. Prezbiterium zakończone jest trójbocznie, a oświetlenie górne pochodzi z trzech wielobocznych wieżyczek-latarni zawieszonych nad przęsłami nawy. Na zewnątrz budowli widoczne są oryginalne fragmenty gotyckie: ostrołukowy portal w fasadzie zachodniej z 1 poł. XIV w. (zrekonstruowany z ocalałych detali), nad nim okno z maswerkiem z tego samego czasu, przyziemie wieży północnej z późnogotycką, kamienną oprawą okna z początku XV w., późnogotyckie przypory przy zakrystii tzw. wikariuszowskiej, itd. W związku ze zniszczeniami w 1945 r. także wnętrze ma wiele elementów zrekonstruowanych po wojnie (np. sklepienia). W trójprzęsłowym prezbiterium znajduje się ołtarz główny, który w 1952 r. sprowadzono z Góry Śląskiej. Jest to późnogotycki, rzeźbiony i polichromowany pentaptyk z Najświętsza Marią Panną z Dzieciątkiem w scenie środkowej i kwaterami wypełnionymi rzeźbami świętych na skrzydłach. Z kolei z Milicza pochodzi bogato rzeźbiona ambona oraz chrzcielnica z 1720 r., zaś stalle z początku XVI w. ze Zgorzelca. Kaplice boczne zaczęły powstawać w XIV w., kiedy budowano korpus nawowy. Najstarsza, sprzed 1293 r., znajduje się przy wieży południowej. Była to kaplica grobowa Przemyśla II i jego żony Rychezy, obecnie nosi wezwanie św. Stanisława biskupa. Kaplica ta -zwana Królewską - zniszczona została w 1371 r. (upadek hełmu wieży), odbudowano ją w 1383 r., ponownie zniszczył ją hełm wieży w 1790 r. i obecnie ma neoklasycystyczne wnętrze utworzone w XIX w. Z kolei kaplica Świętego Krzyża ufundowana została w 1481 r. przez biskupa Uriela Górkę przy nawie północnej. Powstała ona przez połączenie dwóch kaplic z początku XV w. i związana jest z rodem Górków. Tu znajdują się ich nagrobki m.in. renesansowy, piętrowy Andrzeja, kasztelana poznańskiego (zm. 1551) i jego żony Barbary, wykonany w 1574 r. przez Hieronima Canavesiego z piaskowca i czerwonego marmuru, z posągami biskupa Uriela i Łukasza Górków oraz płaskorzeźbami sześciorga dzieci pochowanego małżeństwa. Warto zwrócić uwagę na późnobarokowy ołtarz z 1787 r. wykonany przez Bernarda Smolka z rzeźbami m.in. Matki Boskiej i Jana Ewangelisty oraz późnogotyckim krucyfiksem z 1522 r., którego krzyż wykonano ze złoconej srebrnej blachy. Ołtarz ozdobiony jest dziesięcioma medalionami ze scenami Męki Pańskiej oraz licznymi plakietkami wotywnymi z XVII-XIX w.
Około 1405 r. na osi kościoła w obejściu prezbiterium powstała kaplica Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Była ona przebudowana w XVI w., a w 1834 r. została przeznaczona na mauzoleum Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Inicjatorem tej budowy był hr. Edward Raczyński. Według jego wskazówek Franciszek Maria Lanci wykonał wnętrze w stylu romantycznego histo-ryzmu, w nawiązaniu do architektury bizantyjskiej, romańskiej i gotyckiej. Owalna forma kaplicy nakryta jest kopułą wspieraną przez przyścienne arkady, w których znalazły się trzy okna, empory i konchowe nisze. Ściany pokryte zostały bogatą dekoracją rzeźbiarską, sztukatorską, malarską, a przede wszystkim złoceniami, zaś u nasady kopuły umieszczono fryz z herbami najznamienitszych rodów i biskupstw. Sama kopuła symbolizująca niebo pokryta została malowidłami i ozdobiona popiersiem Pankratora w otoczeniu he-rubinów i polskich świętych. Ołtarz znajduje się w arkadowej wnęce, opatrzony jest w mozaikowy obraz Matki Boskiej wykonany we Włoszech w 1838 r. według Assunty Tycjana. Ale głównym akcentem kaplicy są posągi Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Obie rzeźby wykonał z brązu Chrystian Daniel Rauch z Berlina w 1840 r. Ustawione zostały na cokole z piaskowca projektowanym przez Oskara Sosnowskiego. Ten sam artysta wykonał piaskowcowy sarkofag obu władców zaprojektowany przez Franciszka Lanciego - neogotycki z inskrypcją i płaskorzeźbami. Nad nim znajduje się obraz Edwarda Brzozowskiego Bolesław Chrobry i Otto III u grobu św. Wojciecha. W ciągu kaplic, w północnej części obejścia prezbiterium umieszczone są dwie zakrystie: prałacka i wikariu-szowska. Pierwsza z początku XV w., była wielokrotnie przebudowywana, a wyposażenie pochodzi głównie z XVII—XVIM w. (np. barokowe portrety biskupów, rokokowy konfesjonał z 1782 r.). Druga, mniejsza zakrystia powstała w poł. XVII w. z połączenia archiwum i kaplicy Wszystkich Świętych, a jej wyposażenie w XVIII—XIX w. Warto zwrócić uwagę na znajdujące się w katedrze nagrobki będące arcydziełami sztuki rzeźbiarskiej, np. renesansowy, architektoniczny biskupa Benedykta Izdbieńskiego (zm. 1553) wykonany przez wybitnego rzeźbiarza polskiego renesansu Jana Michałowicza z Urzędowa, wspomniany nagrobek Górków czy biskupa Jana Lubrań-skiego (zm. 1520) w kaplicy św. Jana Kantego, przypisywany warsztatowi Bartłomieja Berecciego. Fragmenty starszych nagrobków (od XIII w.) można oglądać w lapidarium znajdującym się w krypcie pod zachodnią częścią prezbiterium.
“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.
Zapraszamy do czytania”