Najpiękniejsze cuda świata

Wielka Piramida – Egipt

Wielka Piramida stoi na południowy zachód od Kairu. Jest to wielka i tajemnicza budowla, która stoi już od 45 stuleci. Dla kogo zbudowano tą ogromną piramidę? Dla faraona Chufu. Ciekawostką może być to, że w późniejszych czasach w pobliżu zbudowali swe piramidy późniejsi władcy. Cała ta trójka tworzy krąg piramid, który na pewno jest cudem budowlanym. Budzi w nas podziw, ale także lęk. Lęk, który na pewno powoduje wysokość piramidy, która ma 137m wysokości, ale także to, że pozostaje ona dla nas zagadką, a co tajemnicze wywołuje lęk. Jest to kolejna budowa, w której możemy zachwycać się tym jak została zbudowana. Zachwycać nas może dokładność budowli, staranność. Jest zbudowana na wyrównanym terenie, podstawa piramidy natomiast bliska jest idealnemu kwadratowi. Ciekawostką jest to, że piramida wskazuje cztery strony świata. Jej boki są idealnie zwrócone na północ, południe wschód i zachód. Zadziwiające jest to, że nigdy nie znaleziono tam żadnego ciała ani w Wielkiej Piramidzie ani w dwóch pozostałych. Tak, więc nasuwa się pytanie, po co powstała? Oficjalnie miał to być grobowiec faraona, jednak, jeśli nigdy nie znaleziono tam żadnego ciała to niestety, ale ta oficjalna wersja nie jest prawdą. Czym jest Wielki chodnik znajdujący się w boku piramidy? Jest to długie przejście. Chodnik prowadzi do komnaty zwanej królewską. Znajdują się w niej dwa sarkofagi. Ciekawostką jest to, że w piramidzie znajdują się jeszcze dwie komnaty jednak obie są puste. Na zewnątrz piramidy, w muzeum znajdującym się nie daleko można obejrzeć rozebraną barkę pogrzebową. W pobliżu były znaleziono także inne zakopane barki. Prawdopodobnie służyły władcy do podróży po śmierci. Trzy piramidy razem tworzą coś bardzo tajemniczego. W skład piramid wchodzą również świątynie, miniaturowe piramidy, grobowce kapłanów i urzędników. Z piramidami kojarzy nam się również tajemniczy Sfinks. Prawdopodobnie jest od strażnikiem zespołu piramid. Stoi dumnie, i groźnie patrzy przed siebie. Jest mniejszy niż piramidy, lecz i tak wygląda groźnie. Ciekawostką jest to, że prawdopodobnie pierwotnie był otynkowany i czerwony, teraz brakuje mu części nosa i brody. Kolejną ciekawostką jest to, że Wielka Piramida zbudowana jest z 2, 3mln bloków wapiennych, najlżejszy waży 2, 5 tony, najcięższe granitowe płyty nawet 50 ton! Wielka Piramida jest rozpoznawalną budową. Zachwycają się nią turyści z wielu stron świata. Zachwycają się nie tylko potęgą, lecz Tym, że tak ogromną, zbudowaną z bardzo ciężkich kamieni budowlę zbudowano bez pomocy jakichkolwiek maszyn, korzystano z ramp i sań ciągniętych przez woły. Sam ten fakt powinien być uważany, jako cud. Jak to możliwe, że bez pomocy urządzeń zwykli ludzie wybudowali coś tak ogromnego? Tak potężnego. W dzisiejszych czasach do wszystkiego używamy niezliczonych ilości maszyn, urządzeń, nie potrafimy się bez nich obejść. Piramida wskazuje pory roku i długość roku. Te wielkie trójkątne budowle zawsze kryły w sobie tajemnice, i przerażały ludzi. Po co je budowany tak naprawdę? Tego nigdy się nie dowiemy.
ZABYTKI W POLSCE
Bazylika Najświętszej Marii Panny Ceglana bazylika Najświętszej Marii Panny w Stargardzie jest jedną z naj­znakomitszych gotyckich świątyń ob­szaru nadbałtyckiego. Jednocześnie znajduje się w niej jeden z najzna­komitszych zespołów średnio­wiecznej ceramicznej rzeźby architektonicznej. Budowę roz­poczęto w 1292 r. przy połu­dniowo-wschodnim narożniku staromiejskiego rynku. Taką datę zawierał dokument od­naleziony w XIX w. w jabłku sygnaturki. Niektóre frag­menty tej budowli, np. smukłe ośmioboczne fi­lary arkad międzyna-wowych czy krzyżowo-żebrowe skle­pienia naw bocznych, a na zewnątrz np. szczyt korpusu nawo­wego będący dziś wschodnią ścianą części wieżowej i skarpy ponad dacha­mi obecnych kaplic - zachowały się do dzisiaj. Kościół ten miał prawie kwadra­towy trójnawowy korpus i prawdopo­dobnie trójboczne prezbiterium. Bu­dowla była wtedy bezwieżowa, miała fasadę z ostrołukowymi oknami i trój­kątnym schodkowym szczytem. Jest ona przykładem świątyń powstających na Pomorzu w okresie przejściowym między stylami romańskim i gotyckim. Prace budowlane zakończono przed 1324 r., o czym świadczy dokument do­tyczący fundacji ołtarza przez jednego z mieszczan. Kolejne ołtarze stawiano przy filarach lub ścianach naw w XIV w. Około pot. XIV w. stargardzcy mie­szczanie podjęli decyzję o przebudo­wie świątyni. Pracował przy niej architekt Henryk Brunsberg, twórca m.in. fary w Chojnie, mis­trz w formowaniu przestrze­ni i wykorzystaniu deko­racji ceglano-ceramicz-nych, którą po raz pierwszy zastosował właśnie w Stargardzie. Mieszkańcom miasta chodziło przede wszy­stkim o nadanie świą­tyni cech monumen­talnych. Do końca XIV w. dostawio­no część zacho­dnią, w której znalazły się dwie czworoboczne wie­że (południowej nie ukończono). Każda ze ścian wieży pół­nocnej ozdobiona została od połowy wysokości trzema piono­wymi i ostrołukowymi wnękami wypeł­nionymi laskowaniem z glazurowanej cegły. Między nimi znajdują się mniej­sze wnęki z maswerkami i dekoracyjny­mi trójkątami (wimpergami), wyżej umieszczono po trzy wnęki koliste, a zwieńczenie stanowią blanki i ośmio­boczne wieżyczki tworząc rodzaj tara­su. Nad wieżą góruje ośmioboczny ma­syw zakończony barokowym hełmem z iglicą z 1724 r. Niska wieża południo­wa zdobiona jest wnękami tylko od strony fasady. Takie dekoracyjne opra­cowanie wież stało się wzorem dla bu­downiczych innych świątyń pomorskich m.in. w Gryficach, Nowo­gardzie, Szczecinie (kościół św. Jakuba) i w stargardz­kim kościele św. Jana. Między wieżami umie­szczone jest wielkie okno, a tuż pod nim ostrołukowy portal głównego wejścia wykonany z glazurowanej cegły; jego łuk przyozdo­biono drobną maswerko-wą siatką. Także w fasa­dzie umieszczona jest bar­dzo zniszczona tablica fun­dacyjna, zapewne romań­ska, ze sceną związaną z patronką kościoła. Wieżo­wy masyw ma jeszcze dwa portale. Profilowany pół­nocny przecięty jest z obu stron fryzem pochodzącym z XIII w. i użytym wtórnie. Po prawej stronie znajdują się płaskorzeźbione sceny z Księgi Genezis (Stworzenie Adama i Ewy, Grzech Pierworodny, Wygna­nie z Raju), na lewym wizerun­ki są nieczytelne. W pobliżu tego portalu umieszczona została nie spotykana gdzie indziej płaskorzeźba: ostro-łukowa wnęka zwieńczona ceglanymi półkolumnami tworzącymi trójkąt, ponad którym na poziomej listwie osadzona jest baszta z kre-nelażem. Przypuszcza się, że płaskorzeźba symbolizuje opiekę miasta nad świątynią. Drugi portal, w wieży południowej, wypełniony na łuku zygzakowato ła­manymi wałkami, otoczony został trze­ma rozetami, a we wnękach po obu stronach znajdowały się niegdyś posą­gi świętych. Oba te portale są unikato­we na Pomorzu. W I. 1380-1400 powstała bazylikowa część wschodnia kościoła z wysoką nawą główną pokrytą siecią sklepie­nia gwiaździstego. Wnętrze podzielo­no na trzy strefy: dołem znajdują się arkady wsparte na filarach, wyżej ga­leria triforyjna złożona z potrójnych ostrołukowych przezroczy, a powyżej strefa okien. Prezbiterium otacza obejście i wieniec kaplic umieszczo­nych między skarpami pierwotnego kościoła. Lizeny jego ścian zewnętrz­nych dekorowane są barwną cegłą (ro­zety, wnęki, wimpergi). Jedną z najo­kazalszych jest kaplica Najświętszej Marii Panny zbudowana ok. 1400 r. na planie wydłużonego ośmioboku, nakryta sklepieniem gwiaździstym. Na zewnątrz, obok umieszczonych na lize-nach rozet, trójkątów i wnęk, w ich dolnych częściach widoczne są rzeźby ludzkich głów. Pozostałe kaplice ukry­te są w masywie kościoła. W dwóch z nich zachowały się gotyckie poli­chromie. Z poł. XV w. pochodzi zni­szczone malowidło przedstawiające Chrystusa w tłoczni mistycznej zdobią­ce zbudowaną w 1404 r. zakrystię. Na ten sam czas datowane są polichromie w kaplicy Mildenitzów (obejście wschodnie) ze scenami maryjnymi (Ko­ronacja, Narodziny Chrystusa, Zaśnię­cie itd.), Sądem Ostatecznym na suficie oraz postaciami Panien Mądrych i Głupich na podtuczu arkady wejściowej. Pozostałe polichromie, m.in. na skle­pieniu nawy głównej (muzykujący aniołowie), w Kaplicy Trzech Króli (symbolika życia i śmierci) czy św. An­drzeja (tematy ze Starego Testamentu), pochodzą z XVII i XVIII w. Powstały one po wielkim pożarze kościoła w 1635 r., kiedy w czasie odnawiania wystrój wnętrza nabrał cech baroko­wych. Barokowy jest kolumnowy ołtarz główny (1663), którego predellę zdobi obraz Ostatnia Wieczerza, a w zwieńczeniu znajduje się przedsta­wienie Chrystusa Zmartwychwstałego. Przed 1683 r. powstała ambona z rzeźbami czterech ewangelistów i bogato rzeźbionym baldachimem. Należy dodać, że w czasie gruntow­nych renowacji kościoła, szczególnie w XIX w., wymieniona została więk­szość detali. Rekonstrukcje oparto jed­nak na oryginalnych elementach śre­dniowiecznych oraz dogłębnych stu­diach architektoniczno-historycznych i dzięki temu udało się zachować au­tentyzm gotyckiej budowli. To samo dotyczy stojącego przy kościele zespo­łu plebanii. Tworzą go trzy budynki z różnych epok: gotyckiej, renesanso­wej oraz z XIX w., kiedy powstał budy­nek o konstrukcji ryglowej.