Wieża Eiffla- Francja


Wieża Eiffla widoczna jest zewsząd w Paryżu. Znajduje się blisko Sekwany. Kto zbudował tak ogromną, zachwycającą swą pięknem i wielkością wieże? Otóż takiego wyzwania podjął się poważany naukowiec, Gustaw Eiffel. Nie dopuszczał on myśli, że wieża maiłaby być wyłącznie ozdobą. Dlaczego też, na jej szczycie zamontował urządzenia meteorologiczne. Mają one służyć do badania warunków atmosferycznych na wysokości i porównywania ich do panujących na ziemi. Do czego jeszcze naukowiec wykorzystywał swą wieżę? Wykorzystywał ją również do badań aerodynamicznych. Zbudował u jej podstaw tunel aerodynamiczny. To nie koniec praktycznego wykorzystywania wieży. Nadawano z niej także audycje radiowe. To tam mieściły się pierwsze francuskie stacje radiowe i telewizyjne. Od stu lat Paryż kojarzony jest właśnie z tą budowlą. Podobno, gdy wieża zaczęła się powiększać, rosnąć, wielu pisarzy, artystów była przeciwko jej budowie gdyż, zmieni ona panoramę Paryża i zepsuje urok tego miasta. Później wielu z nich zmieniło swoje zdanie. Było jeszcze kilka innych problemów podczas budowania tej wieży. Przerwano budowę z powodu obaw mieszkańców. Bali się oni że wieża będzie zagrożeniem dla ich życia. Dodatkowo, pewien matematyk obliczył, że, wieża runie gdy osiągnie określoną wysokość. Eiffel jednak podjął się wyzwania i na własne ryzyko skończył budowę tej wspaniałej wieży. Co ciekawe, wielu próbowało podjąć się wyzwania i w miarę rozwoju techniki ludzie próbowali stworzyć wieże o wysokości ponad 305 metrów. Niestety, przeliczyli się. Podstawę wieży stanowi kwadrat. Bardzo szybko została zbudowana. Mówiono, że to dzięki zdolności do precyzyjnego planowania twórcy. Miał on już za sobą budowlę kilku mostów kolejowych i był znany z bardzo śmiałych rozwiązań problemów technicznych. Wieża stoi na szesnastu filarach. Zawierały one podnośniki hydrauliczne, aby umożliwić dokładne ustawienie pierwszego pomostu. Później na pierwszym tarasie została otworzona restauracja. Francuska gazeta miała biuro na drugim piętrze. Ciekawostką może być fakt, że budowa tej ogromnej wieży trwała tylko 26 miesięcy. Otrzymała ona status największej budowli świata. Oprócz wind na samą górę prowadzą również schody. Łącznie 1671 stopni. Wieża Eiffla została uznana w 1964 roku za zabytek. To dzięki niej Francja jest tak bardzo popularna. Wieża przyciąga rocznie około 3 mln turystów. Niezmiennie, od lat fascynuje wielu ludzi. W czasie wielkiej Wystawy wieżę zwiedziły aż dwa miliony ludzi. Wieża Eiffla cudownie wygląda nocą. Bardzo jasno oświetlona, nadaje Paryżowi niesamowity, czarodziejski wręcz, urok. Co ciekawe, Eiffel zanim ją zbudował, zaprojektował szkielet Statuy Wolności. Podobno przy jej budowie zużyto aż 2, 5 mln nitów. Co ciekawe, w tak szybkim tempie budowało ją zaledwie około 250 mężczyzn. Cała budowla wazy około 10, 5 ton. Ciężko uwierzyć, że w tak krótkim czasie zdołano zbudować coś tak niesamowitego. Wieża ta jest śmiałym pokazem umiejętności inżynierskich. Stała się ona światowym symbolem Paryża.
ZABYTKI W POLSCE
Ratusz w Toruniu Ratusze powstawały w wielu miastach średniowiecznej Europy, były oznaką władzy i bogactwa ich mieszkańców. Jeden z najznakomitszych przy kładów mieszczańskiej archi­tektury znajduje się w Toruniu. W 1233 r. Krzyżacy nadali To­runiowi prawa miejskie i roz­poczęli budowę zamku. Nie­wątpliwie rozwój miasta na­wiązywał do rozplano wania przedlokacyj nego, w którym centrum sta­nowił plac targowy. Od około poł. XIII w. miasto było fortyf i ko­wane, a po 1274 r. w południowo-wschodnim narożniku rynku powstała wieża. Miała ona plan kwadratowy i ponad 23 m wysokości. W parterze znajdo­wało się przejście do drewnianych kra­mów oraz piętrowych murowanych su­kiennic, zaś w jej piwnicy więzienie. Wieża pełniła funkcję miejskiej strażni­cy - zwieńczenie stanowił ganek z kre-nelażem, koliste wykusze na narożni­kach oraz dach namiotowy. W pobliżu sukiennic powstał budynek wagi miejskiej, a na początku XIV w. budynek ławy sądowej. W ten sposób na rynku pojawiały się stopniowo pomieszczenia dla miejskich instytucji. W 1385 r. wieżę podwyższono do wysokości 40 m. Z tego czasu po­chodzą zacho­wane do wy­sokości pię­tra malo-wane ma-swerki we wnękach. Około 1390 r. -po zburzeniu domu kupieckiego, sądowego i in­nych pomieszczeń - rozpoczęto budo­wę ratusza. Powstał ceglany budynek czworoboczny (44x52 m), jednopię­trowy, z dziedzińcem w środku. Wieża znalazła się w jego południowo--wschodnim narożniku. Wszystkie ele- wacje podzielone są na wysmukłe wnęki za pomocą oprofilowanych lizen zamkniętych górą łukami. W nich na piętrze znalazły się łukowe okna, a w przyziemiu wejścia do piwnic i kramów. Bramy umieszczono na osi każdego skrzydła. Ratusz pełnił funkcje administracyjne, sądowe i kupieckie. W „piwnicach miejskich" - jak nazywano podziemia rozciągające się także pod dziedziń­cem - znajdowały się magazyny i wy­szynk wina, partery skrzydeł wscho­dniego i zachodniego o sklepieniach krzyżowo-żebrowych mieściły stoiska handlowe - kramy, w narożniku pół­nocno-zachodnim umieszczono wagę miejską, a pośrodku skrzydła północ­nego - izbę sądową. Z kolei na piętrze zbudowano Wielką Salę (zwaną też mieszczańską), wykorzystywaną do ce­lów reprezentacyjnych; tu także mie­ściła się kancelaria. Przypuszczalnym twórcą ratusza był mistrz Andrzej -miejski budowniczy, który także praco­wał m.in. przy wznoszeniu murów miasta w I. 1392-1419. W I. 1602-1603 nastąpiła przebudo­wa ratusza. Toruńskie mieszczaństwo zatrudniło przy niej gdańskiego bu­downiczego Antoniego van Obberge­na, pochodzącego z Flandrii i reprezentującego nurt ni­derlandzkiego renesansu (m.in. w Gdańsku przebu­dował Ratusz Głównego Miasta, postawił Ratusz Sta­romiejski i Wielką Zbrojow­nię). Obbergen, przy współ­pracy z Wilhelmem Marte­nem, podwyższył budynek o jedno piętro, ale uszano­wał jego gotyckie formy, m.in. wnęki na elewacjach zostały przedłużone ku górze i zakończone spła­szczonymi łukami. Jedno­cześnie wprowadził wiele nowych elementów dekoracyjnych. Narożniki budynku zostały zwieńczone piaskowcowymi, ośmiobocznymi wie­życzkami nadwieszonymi na konsolach ozdobionych maszkaronami, a okna zmieniono na prostokątne z kamienny­mi podziałami. Z kolei elewacje otrzy­mały trójkątne szczyty (obecnie orygi­nalne są od północy i od strony dzie­dzińca, pozostałe pochodzą z epoki baroku). W 1703 r., w czasie artyleryjskiego ostrzału miasta przez wojska szwedzkie, ratusz został zrujnowany i spalony. Na szczęście zaniechano planów całkowitej barokowej przebudowy i w I. 1722— -1737 jedynie przywrócono mu po­przednią formę. Fakt uszanowania hi­storycznych wartości budowli miał więc miejsce po raz drugi. Powstały wtedy m.in. barokowe szczyty na ele­wacjach, ryzalit od strony zachodniej (obecny - neogotycki z 1869 r.), zmie­niono też wnętrza, m.in. zmniejszono Wielką Salę wydzielając z niej dwie kancelarie i skarbiec, wykonano ozdob­ne portale, intarsjowane drzwi i malo­widła, a na wieży zawisły dwa dzwony oraz zegar (odtworzony w 1965 r.). Z niewielkimi zmianami ratusz prze­trwał do dzisiaj. W I. 1958-1964 piętro: 1. Wieża 2. Sala Królewska 3. Przedsionek przed Salą Królewską 4. Wielka Sala Mieszczańska 5. Kancelaria 6. Sala Radziecka 7. Przedsionek przed Salą Radziecką odbyta się jego renowacja mająca na celu przywrócenie dawnego wyglądu pomieszczeń i ich adaptację na cele muzealne. Już w 1861 r. kilka sal prze­znaczonych zostało na Muzeum Miej­skie, od 1950 r. toruńskie muzeum zaj­muje cały obiekt. Główną ekspozycją są właśnie wnętrza ze zgromadzonymi w nich dziełami dawnej sztuki. Na par­terze, gdzie znajdowały się kramy -wiadomo np. że od strony wschodniej sprzedawali swe wyroby piernikarze, a od strony dziedzińca sukiennicy -zrekonstruowano jeden z nich. W po­mieszczeniu narożnika północno-za­chodniego zachowały się pod sklepie­niem dwa pierścienie do zawieszania wagi oraz skarbonka na opłaty za wa­żenie towarów. W niektórych salach parteru przetrwały także gotyckie sklepienia żebrowe m.in. w skrzydle północnym, gdzie znajduje się odtwo­rzona Sala Sądowa. Zawieszony w niej obraz z ok. 1605 r. przedstawia rozpra­wę sądową odbywającą się w tej wła­śnie sali, krucyfiks na sędziowskim sto­le pochodzi z ok. 1350 r. Do tej sali wiodą drzwi pokryte intarsją (Sąd Sa­lomona) z 1750 r. W skrzydle wscho­dnim umieszczono galerię sztuki go­tyckiej od 1 poł. XIV w. do początku XVI w. Najstarszymi rzeźbami są figu­ry Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty z belki tęczowej kościoła św. Jana (XIV w.). Eksponowany jest także zbiór kwater witrażowych (XIV-XV w.) z toruńskich kościołów. W skrzydle zachodnim znajdują się wyroby rzemieślnicze, m.in. cerami­ka, zegary, wyroby szklane, meble, bi­te w Toruniu monety oraz formy do wypieku pierników. Piętro od początku przeznaczone było na cele reprezentacyjne. Tu, w skrzydle południowym znajdowała się Sala Ra­dziecka, gdzie odbywały się posiedze­nia rady miejskiej. Prowadzi do niej przedsionek ze stropem malowanym w 1735 r. i barokowy portal. Salę utworzono w 1603 r. i do chwili zni­szczenia przez pożar w 1703 r. ozda­biała ją boazeria oraz malowidła wy­konane przez gdańskiego malarza An­toniego Moliera (m.in. wizerunki królów polskich). Z kolei Wielka Sala Mieszczańska w skrzydle zachodnim z tego samego czasu przeznaczona by­ła na uroczystości, obrady sejmików i sejmów (w I. 1520, 1576, 1626). Za­chował się strop malowany w 1735 r. i drzwi pokryte intarsjami (postacie Minerwy i Apolla). Obecnie znajduje się tu ga­leria portretów mie­szczańskich (XVI-XVIII w.), w tym portret Mikołaja Ko­pernika z 2 poł. XVI w., bur­mistrzów toruńskich oraz tarcze herbowe mieszczan. Obok tej sali mieszczą się izby kancelarii, pierwsza z plafonem malowanym w poł. XVIII w. Tu umie­szczono m.in. toruńskie wy­roby złotnicze (od XVI w.). Z przedsionka przez baroko­wy portal z piaskowca (1738) (w zwieńczeniu z 1605 r. herby Polski, Prus Królew­skich i Torunia) i intarsjowane drzwi z 1767 r. (m.in. postać króla Stanisła­wa Augusta), wchodzi się do Sali Królewskiej w narożniku północno-wschodnim. Mieszkali tu wizytujący To­ruń królowie, a w 1501 r. zmarł Jan Olbracht. Zgodnie z tradycją ukazano portrety polskich królów (XVIII—XIX w.), m.in. Stanisława Augusta malowany przez Marcella Bacciarellego przed 1783 r. Pomieszczenia wschodniego] skrzydła zajmuje galeria malarstwa! polskiego (XVIII-XIX w.). Na drugim I piętrze ratusza, które powstało na pol czątku XVII w., umieszczony był arse-J nał, archiwum, biblioteka, a obecnie -galeria sztuki współczesnej.



Cytat dnia

“ Serwis poświęcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz się o interesujących miejscach. Serwis dopiero się rozwija, więc opisy niektórych miejsc mogą być niekompletne lub może ich jeszcze nie być. Staramy się aby codziennie, jakiś obiekt został dodany.

Zapraszamy do czytania”