Turystyka
Zamek w £añcucie

Nasz kraj jest bardzo zasobny, je¿eli chodzi o turystyczne atrakcje – pod tym wzglêdem nie mamy na co narzekaæ, a wrêcz przeciwnie, jest siê czym pochwaliæ. Nie brakuje w Polsce miejsc oraz obiektów, które naprawdê warto zobaczyæ – a s³awa wielu z nich przekracza daleko nasze granice. Jednym z przyk³adów takich w³aœnie obiektów jest znajduj¹cy siê w £añcucie zamek, który ka¿dego roku odwiedzany jest przez rozlicznych turystów nie tylko z ró¿nych stron Polski, ale i z zagranicy. Pe³na nazwa tego obiektu brzmi Zamek Lubomirskich i Potockich. Kiedyœ by³a to magnacka rezydencja – jedna zreszt¹ z najbardziej znamienitych na ca³ym kontynencie europejskim, dzisiaj natomiast jest to placówka muzealna udostêpniona zwiedzaj¹cym. Ponadto ³añcucki zamek figuruje w krajowym rejestrze zabytków. Od piêciu lat cieszy siê tak¿e statusem pomnika historii. W takim kszta³cie, w jakim ten obiekt podziwiaæ mo¿na obecnie ukszta³towa³ siê w po³owie siedemnastego stulecia. W³aœnie w tym czasie sta³ siê on w³asnoœci¹ znanego magnackiego rodu ksi¹¿êcego, a mianowicie Lubomirskich. To dziêki tej rodzinie zamek zosta³ rozbudowany, a tak¿e na wiele sposobów upiêkszony. Nie ominê³y go przy tej okazji rozliczne przebudowy, nie mniej jednak koñcowy efekt okaza³ siê naprawdê wspania³y. W pierwszej æwierci dziewiêtnastego stulecia w³aœciciele zmienili siê. Przeszed³ on w rêce innego rodu magnackiego, a mianowicie Potockich. Zamek podczas drugiej wojny œwiatowej nie ucierpia³, poza tym uda³o siê ocaliæ bardzo wiele znajduj¹cych siê w nim dzie³ sztuki i innych elementów wyposa¿enia. Po zakoñczeniu drugiej wojny œwiatowej zamek sta³ siê w³asnoœci¹ pañstwow¹. Wtedy tak¿e zamieniono go na placówkê muzealn¹. Nie tylko jednak w takich celach jest on wykorzystywany. Nie sposób nie wspomnieæ w tym miejscu o tym, ¿e korzystaj¹ z niego w celach reprezentatywnych polskie w³adze. Poza tym organizowane s¹ tutaj równie¿ spotkania o charakterze naukowym, jak dla przyk³adu sympozja. Je¿eli jednak jakaœ prywatna osoba by³aby zainteresowana wynajêciem pomieszczeñ, to takiej mo¿liwoœci tutaj nie ma. Najbardziej znanymi pomieszczeniami znajduj¹cymi siê w tym zamku s¹ miêdzy innymi Sala Balowa, Galeria RzeŸb, Jadalnia Wielka, Teatr Dworski oraz Sala Kolumnowa. Wyposa¿enie wymienionych sal jest ca³kowicie oryginalne. Koniecznie te¿ trzeba wspomnieæ o tutejszej bibliotece magnackiej, która spoœród innych tego rodzaju bibliotek w naszym kraju jest tylko zachowana najlepiej, ale jest tak¿e najliczniejsza. Tworzy j¹ bowiem niemal¿e dwadzieœcia dwa tysi¹ce woluminów. Piêknie prezentuje siê tak¿e tutejszy park, na terenie którego nie brakuje zabytkowych obiektów takich jak na przyk³ad Zameczek Romantyczny oraz bardzo chêtnie odwiedzana przez turystów Storczykarnia. Generalnie rzecz bior¹c tutejsze muzeum podzielone jest na kilka dzia³ów. Wœród nich wymieniæ mo¿na chocia¿by Dzia³ Wnêtrz, Dzia³ Sztuki Cerkiewnej oraz Dzia³ Pojazdów Konnych. Muzeum zwiedzaæ mog¹ zarówno turyœci indywidualni, jak i grupy zorganizowane.
ZABYTKI W POLSCE
Klasztor Paulinów na Jasnej Górze
Z jednej strony oœrodek kultu religijnego - sanktuarium maryjne, z drugiej zaœ potê¿na twierdza, która ten oœrodek chroni³a przez szeœæ wieków - tak mo¿na okreœliæ klasztor Paulinów na Jasnej Górze. Wzniesienie to, jedno z wielu na Jurze Krakowsko-Czêsto
chowskiej, znajduje siê 3 km od historycznego centrum Czêstochowy. Obecnie w kierunku Jasnej Góry prowadzi szeroka aleja Najœwiêtszej Marii Panny, niegdyœ wiód³ têdy trakt ³¹cz¹cy miasto ze szpitalem i koœcio³em œw. Jakuba (zbudowane w 1582 r. by³y pod
opiek¹ miasta), a dalej prowadz¹cy do Wielunia.
W 1382 r. ksi¹¿ê W³adys³aw Opolski, w³adaj¹cy w I. 1370-1392 ziemi¹ wieluñsk¹, jako lennem, sprowadzi³ z Wêgier zakon Paw³a Pustel-
nika, czyli paulinów. Wybra³ dla nich wzgórze nazwane póŸniej Jasn¹ Gór¹, na którym sta³ ju¿ drewniany koœció³ B³ogos³awionej Dziewicy. To odosobnione miejsce odpowiada³o pustelniczej regule paulinów. Zakon zosta³ uposa¿ony przez ksiêcia (wsie, huta ¿elaza, dziesiêciny), a nastêpnie tak¿e przez króla W³adys³awa Jagie³³ê (1393 r.). W tym czasie paulini rozpoczêli budowê klasztoru. W pierwszej kolejnoœci powsta³a murowana gotycka kaplica, w której umieszczono
obraz Matki Boskiej - dar W³adys³awa Opolskiego. W liœcie Jagie³³y do papie¿a Marcina V czytamy, ¿e przy tym obrazie dzia³y siê czêsto liczne cuda. Pochodzenie tej ikony nie jest do koñca wyjaœnione. Legenda g³osi, ,¿e jej twórc¹ by³ œw. £ukasz Ewangelista, który mia³ j¹ namalowaæ na deskach sto³u nale¿¹cego do Matki Boskiej. Obraz znalaz³a cesarzowa Eudoksja (V w.) w Jerozolimie, nastêpnie przebywa³ w Konstantynopolu, w Po³ocku na Rusi, potem w Be³zie i Lwowie, a w 1384 r. przekazany zosta³ czêstochowskim paulinom. Wed³ug historyków sztuki obraz nale¿y do typu Ho-degetrii - wizerunków Matki Boskiej z Dzieci¹tkiem wskazuj¹cej praw¹ rêk¹ na siedz¹cego na jej ramieniu Jezusa. Techniczne badania obrazu wykaza³y, ¿e jest to kopia wykonana w XV w. i umocowana na pierwotnych deskach, na które naci¹gniêto nowe p³ótno. W 1430 r., w czasie rabunkowego napadu na klasztor, obraz zosta³ ukradziony. Na polecenie Jagie³³y sprawcy zostali z³apani i ukarani, natomiast po³amane przez nich czêœci obrazu znalaz³y siê w Krakowie, gdzie przeprowadzono renowacjê przy udziale - jak pisa³ Jan D³ugosz - ruskich i niemieckich malarzy. Rysy na twarzy Matki Boskiej wykonane zosta³y w farbie za pomoc¹ rylca, co ma symbolizowaæ pociêcie obrazu przez rabusiów. Obraz powróci³ na Jasn¹ Górê i umieszczony zosta³ w pierwszej, prostok¹tnej kaplicy o sklepieniu kolebkowym, której mury tworz¹ prezbiterium obecnej.
Jednoczeœnie paulini postawili drug¹ kaplicê, œw. Paw³a Pustelnika i przyst¹pili do budowy koœcio³a. Choæ jeszcze do 1469 r. korzystano z koœcio³a drewnianego, murowany trójnawowy sta³ ju¿ od 1463 r. Zachowa³y siê z niego m.in. ostrotukowe okna w nawie pó³nocnej i krzy¿owo-¿ebrowe sklepienia w nawach bocznych. By³a to obszerna œwi¹tynia
typu pielgrzymkowego. Pod koniec XV w. czêœciowo wymurowany by³ tak¿e klasztor. Ze wzglêdu na bezpieczeñstwo cudownego obrazu oraz powiêkszaj¹cy siê stale dziêki licznym darom i wotom skarbiec, zasz³a koniecznoœæ budowy fortyfikacji. Wi¹za³o siê to tak¿e z umacnianiem ca³ej granicy ze Œl¹skiem wzd³u¿ Jury Krakowsko-Czêstochowskiej. Od 1620 r. do XVIII w. powsta³o dzie³o obronne nawi¹zuj¹ce do systemu nowow³osko--holenderskiego. W 1631 r. zbudowany zosta³ mur wschodni z dwoma bastionami w naro¿nikach, nastêpnie zachodni, równie¿ z bastionami, oraz fosa, która otoczy³a klasztor. Fortyfikacja mia³a plan prostok¹ta o wymiarach 130 x 105 m, brama znajdowa³a siê od strony po³udniowej, a przed ni¹ postawiono piêcioboczny rawelin (przyczó³ek mostowy) i reduty. Budynki umocniono wewn¹trz basztami. Prace budowlane objê³y tak¿e pozosta³¹ zabudowê. Postawiono wtedy m.in.: dwupiêtrowe pó³nocne skrzyd³o klasztoru z dwoma wie¿ami (1630-1633), skrzyd³o po³udniowe (1647),
budynek apteki (1639) i trzynawow¹
czêœæ kaplicy Najœwiêtszej Marii Panny
(1641), do której wstawiono ambonê
i wielki o³tarz dêbowy. Zbudowano
równie¿ kaplicê Anio³ów Stró¿ów
(1625) oraz kaplicê Jab³onowskich
(1639, obecnie Serca Jezusowego),
a nad przebudowan¹ zakrysti¹ wznie-
siono pomieszczenie skarbca. W chwili
przyst¹pienia przez Szwedów do oblê-
¿eni¹ Jasnej Góry budowa twierdzy
i klasztoru by³a ju¿ ukoñczona. Obrona
klasztoru, mimo ma³ego znaczenia mi-
litarnego, uros³a z biegiem lat do naj-
wiêkszego dokonania polskiego rycer-
stwa i zakonników w wojnie polsko-
szwedzkiej. Wynika³o to z celu tej obro-
ny - cudownego obrazu Matki Boskiej,
co tak piêknie opisa³ w Potopie Henryk
Sienkiewicz.
Po najeŸdzie szwedzkim rozpoczêto na-
stêpne prace budowlane. Powsta³a re-
nesansowa kaplica Denhoffów (obe-
cnie œw. Paw³a) na wzór wawelskiej ka-
plicy Zygmuntowskiej (1671), a po po-
¿arze w 1690 r. koœció³ przebudowano
na bazylikowy. Jednoczeœnie wnêtrze
œwi¹tyni i kaplicy Najœwiêtszej Marii
Panny udekorowane zosta³y przez Karola Dan-kwarta malowid³ami przedstawiaj¹cymi m.in. sceny z historii Krzy¿a Œwiêtego, cuda zwi¹zane z obrazem oraz widok oblê¿enia Jasnej Góry przez Szwedów. Wszystkie te prace zakoñczono w 1712 r. Okaza³o siê jednak, ¿e rozbudowane musz¹ byæ tak¿e fortyfikacje, bowiem przemarsze wojsk, najazdy i grabie¿e stale zagra¿a³y klasztorowi. Jeszcze w 1674 r. powsta³ nowy
bastion po³udniOWO-
wschodni, zaprojektowany przez Krzysztofa Mieroszewskie-
go, a w 1 po³. XVIII w. modernizacj¹
twierdzy zaj¹³ siê Jan Chrystian Dahlke
tworz¹c m.in. bardziej wysuniête nowe
bastiony. Wtedy te¿ powsta³ zespó³
bramny, na który sk³adaj¹ siê dzisiaj:
póŸnobarokowa brama Lubomirskich
(1723), brama Matki Bo¿ej Zwyciêskiej
(albo Stanis³awa Augusta, 1767, odbu-
dowana w 1957 r.), brama Matki Bo¿ej
Bolesnej (1891) oraz brama Wa³owa
zwana Jagielloñsk¹ z 1 po³. XVII w.
Obecny wygl¹d ca³ego zespo³u formo-
wany by³ wiêc przez kilka stuleci. Bazy-
lika ma wysok¹ nawê g³ówn¹, oddzie-
lon¹ od bocznych smuk³ymi filarami,
a nakryta jest sklepieniem kolebkowym
z lunetami. Zdobiona jest sztukateriami
i malowid³ami barokowymi. O³tarz
g³ówny wg proj. Jakuba Antoniego
Buzziniego zbudowa³ w 1728 r. Jan
Adam Karinger. Ma on charakter archi-
tektoniczno-rzeŸbiarski i przedstawia
grupê Wniebowziêcia. Po³udniow¹ ele-
wacjê korpusu formuj¹ trzy dobudówki:
kruchta z manierystycznym portalem
(1630, wczesnobarokowa kaplica œw.
Paw³a (1641-1671) oraz jedna nad
drug¹ kaplice œw. Relikwii (1648) i Jab³onowskich (1754)). Od po³udnia wznosi siê tzw. Wieczernik - czworobok neobarokowych kru¿ganków nakryty w 1927 r. tarasem, przylegaj¹cy do dzwonnicy z XVIII w. Na pó³noc od koœcio³a znajduje siê kaplica Narodzenia Najœwiêtszej Marii Panny z gotyckim prezbiterium, siatk¹ sklepiennych ¿eber z XVI w. i malowid³ami anio³ów z XVII w. G³ówny korpus kaplicy jest budowl¹ halow¹ z emporami, dostawion¹ do prezbiterium w 1644 r. Dekoracja powstawa³a w ró¿nym czasie, ale wyró¿nia siê bogactwem sztukaterii, szczególnie na sklepieniu nawy. O³tarz ufundowa³ kanclerz Jerzy Ossoliñski, a projekt wykona³ Jan Gisleni w 1650 r. Srebrn¹ dekoracj¹ pokry³ go m.in. toruñski z³otnik Jan Bierpfaff. Za srebrn¹ zas³on¹ wykonan¹ w 1673 r. przez Jana Lemo-na znajduje siê cudowny obraz: Matka Boska Czêstochowska. T³o i nimby wizerunku z rytowanej blachy wykona³ w 1434 r. Jan Polak z Krakowa. Wokó³ zawieszone s¹ tysi¹ce wotów, w tym plakiety figuralne z XVII—XIX w. i wybitne dzie³a jubilerskie.
Zakrystia z 1651 r. pokryta polichromi¹ Dankwarta mieœci czêœæ kolekcji darów przekazywanych klasztorowi. S¹ to m.in. monstrancje, krzy¿e, wazony kryszta³owe, tace, lichtarze, o³tarzyki. Pozosta³e eksponaty s¹ umieszczone w skarbcu i jako ekspozycja w arsenale. Warto jeszcze wspomnieæ o reprezentacyjnych salach klasztoru, np. o Sali Rycerskiej z cyklem obrazów
0 dziejach Jasnej Góry, Wielkim Refektarzu z malowid³ami Dankwarta, bibliotece z 1.1733-1739 z bogato intar-sjowanymi meblami wykonanymi przez zakonnego stolarza w 1739 r.
Jasna Góra zajmuje wyj¹tkowe miejsce w ¿yciu duchowym narodu oraz jego kulturze artystycznej. Obecnoœæ obrazu Matki Boskiej wywar³a istotny wp³yw na dzieje klasztoru, jak i poœrednio na losy Polski.
pe³ni¹c funkcje konsoliduj¹cego naród symbolu. Po zwyciêstwie nad Szwedami w 1655 r. Matka Boska zosta³a og³oszona Królow¹ Korony Polskiej i tak jest do dzisiaj. Jednoczeœnie Jasna Góra nale¿y do najwiêkszych
najbogatszych w zabytki zespo³ów pielgrzymkowych Europy.
“ Serwis poœwiêcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz siê o interesuj¹cych miejscach. Serwis dopiero siê rozwija, wiêc opisy niektórych miejsc mog¹ byæ niekompletne lub mo¿e ich jeszcze nie byæ. Staramy siê aby codziennie, jakiœ obiekt zosta³ dodany.
Zapraszamy do czytania”