Zamek w £añcucie

Turystyka

Zamek w £añcucie


Nasz kraj jest bardzo zasobny, je¿eli chodzi o turystyczne atrakcje – pod tym wzglêdem nie mamy na co narzekaæ, a wrêcz przeciwnie, jest siê czym pochwaliæ. Nie brakuje w Polsce miejsc oraz obiektów, które naprawdê warto zobaczyæ – a s³awa wielu z nich przekracza daleko nasze granice. Jednym z przyk³adów takich w³aœnie obiektów jest znajduj¹cy siê w £añcucie zamek, który ka¿dego roku odwiedzany jest przez rozlicznych turystów nie tylko z ró¿nych stron Polski, ale i z zagranicy. Pe³na nazwa tego obiektu brzmi Zamek Lubomirskich i Potockich. Kiedyœ by³a to magnacka rezydencja – jedna zreszt¹ z najbardziej znamienitych na ca³ym kontynencie europejskim, dzisiaj natomiast jest to placówka muzealna udostêpniona zwiedzaj¹cym. Ponadto ³añcucki zamek figuruje w krajowym rejestrze zabytków. Od piêciu lat cieszy siê tak¿e statusem pomnika historii. W takim kszta³cie, w jakim ten obiekt podziwiaæ mo¿na obecnie ukszta³towa³ siê w po³owie siedemnastego stulecia. W³aœnie w tym czasie sta³ siê on w³asnoœci¹ znanego magnackiego rodu ksi¹¿êcego, a mianowicie Lubomirskich. To dziêki tej rodzinie zamek zosta³ rozbudowany, a tak¿e na wiele sposobów upiêkszony. Nie ominê³y go przy tej okazji rozliczne przebudowy, nie mniej jednak koñcowy efekt okaza³ siê naprawdê wspania³y. W pierwszej æwierci dziewiêtnastego stulecia w³aœciciele zmienili siê. Przeszed³ on w rêce innego rodu magnackiego, a mianowicie Potockich. Zamek podczas drugiej wojny œwiatowej nie ucierpia³, poza tym uda³o siê ocaliæ bardzo wiele znajduj¹cych siê w nim dzie³ sztuki i innych elementów wyposa¿enia. Po zakoñczeniu drugiej wojny œwiatowej zamek sta³ siê w³asnoœci¹ pañstwow¹. Wtedy tak¿e zamieniono go na placówkê muzealn¹. Nie tylko jednak w takich celach jest on wykorzystywany. Nie sposób nie wspomnieæ w tym miejscu o tym, ¿e korzystaj¹ z niego w celach reprezentatywnych polskie w³adze. Poza tym organizowane s¹ tutaj równie¿ spotkania o charakterze naukowym, jak dla przyk³adu sympozja. Je¿eli jednak jakaœ prywatna osoba by³aby zainteresowana wynajêciem pomieszczeñ, to takiej mo¿liwoœci tutaj nie ma. Najbardziej znanymi pomieszczeniami znajduj¹cymi siê w tym zamku s¹ miêdzy innymi Sala Balowa, Galeria RzeŸb, Jadalnia Wielka, Teatr Dworski oraz Sala Kolumnowa. Wyposa¿enie wymienionych sal jest ca³kowicie oryginalne. Koniecznie te¿ trzeba wspomnieæ o tutejszej bibliotece magnackiej, która spoœród innych tego rodzaju bibliotek w naszym kraju jest tylko zachowana najlepiej, ale jest tak¿e najliczniejsza. Tworzy j¹ bowiem niemal¿e dwadzieœcia dwa tysi¹ce woluminów. Piêknie prezentuje siê tak¿e tutejszy park, na terenie którego nie brakuje zabytkowych obiektów takich jak na przyk³ad Zameczek Romantyczny oraz bardzo chêtnie odwiedzana przez turystów Storczykarnia. Generalnie rzecz bior¹c tutejsze muzeum podzielone jest na kilka dzia³ów. Wœród nich wymieniæ mo¿na chocia¿by Dzia³ Wnêtrz, Dzia³ Sztuki Cerkiewnej oraz Dzia³ Pojazdów Konnych. Muzeum zwiedzaæ mog¹ zarówno turyœci indywidualni, jak i grupy zorganizowane.
ZABYTKI W POLSCE
Klasztor Paulinów na Jasnej Górze Z jednej strony oœrodek kultu religijne­go - sanktuarium maryjne, z drugiej zaœ potê¿na twierdza, która ten oœro­dek chroni³a przez szeœæ wieków - tak mo¿na okreœliæ klasztor Paulinów na Jasnej Górze. Wzniesienie to, jedno z wielu na Jurze Krakowsko-Czêsto­ chowskiej, znajduje siê 3 km od histo­rycznego centrum Czêstochowy. Obe­cnie w kierunku Jasnej Góry prowadzi szeroka aleja Najœwiêtszej Marii Panny, niegdyœ wiód³ têdy trakt ³¹cz¹cy mia­sto ze szpitalem i koœcio³em œw. Jaku­ba (zbudowane w 1582 r. by³y pod opiek¹ miasta), a da­lej prowadz¹cy do Wielunia. W 1382 r. ksi¹¿ê W³adys³aw Opol­ski, w³adaj¹cy w I. 1370-1392 ziemi¹ wieluñsk¹, jako lennem, sprowa­dzi³ z Wêgier za­kon Paw³a Pustel- nika, czyli paulinów. Wybra³ dla nich wzgórze nazwane póŸniej Jasn¹ Gór¹, na którym sta³ ju¿ drewniany koœció³ B³ogos³awionej Dziewicy. To odosob­nione miejsce odpowiada³o pustelni­czej regule paulinów. Zakon zosta³ uposa¿ony przez ksiêcia (wsie, huta ¿elaza, dziesiêciny), a nastêpnie tak¿e przez króla W³adys³awa Jagie³³ê (1393 r.). W tym czasie paulini rozpo­czêli budowê klasztoru. W pierwszej kolejnoœci powsta³a murowana go­tycka kaplica, w której umieszczono obraz Matki Boskiej - dar W³adys³awa Opolskiego. W liœcie Jagie³³y do papie­¿a Marcina V czytamy, ¿e przy tym obrazie dzia³y siê czêsto liczne cuda. Pochodzenie tej ikony nie jest do koñ­ca wyjaœnione. Legenda g³osi, ,¿e jej twórc¹ by³ œw. £ukasz Ewangelista, który mia³ j¹ namalowaæ na deskach sto³u nale¿¹cego do Matki Boskiej. Obraz znalaz³a cesarzowa Eudoksja (V w.) w Jerozolimie, nastêpnie prze­bywa³ w Konstantynopolu, w Po³ocku na Rusi, potem w Be³zie i Lwowie, a w 1384 r. przekazany zosta³ czêsto­chowskim paulinom. Wed³ug history­ków sztuki obraz nale¿y do typu Ho-degetrii - wizerunków Matki Boskiej z Dzieci¹tkiem wskazuj¹cej praw¹ rê­k¹ na siedz¹cego na jej ramieniu Je­zusa. Techniczne badania obrazu wy­kaza³y, ¿e jest to kopia wykonana w XV w. i umocowana na pierwotnych deskach, na które naci¹gniêto nowe p³ótno. W 1430 r., w czasie rabunko­wego napadu na klasztor, obraz zosta³ ukradziony. Na polecenie Jagie³³y sprawcy zostali z³apani i ukarani, na­tomiast po³amane przez nich czêœci obrazu znalaz³y siê w Krakowie, gdzie przeprowadzono renowacjê przy udziale - jak pisa³ Jan D³ugosz - ru­skich i niemieckich malarzy. Rysy na twarzy Matki Boskiej wykonane zosta­³y w farbie za pomoc¹ rylca, co ma symbolizowaæ pociêcie obrazu przez rabusiów. Obraz powróci³ na Jasn¹ Górê i umieszczony zosta³ w pierw­szej, prostok¹tnej kaplicy o sklepieniu kolebkowym, której mury tworz¹ pre­zbiterium obecnej. Jednoczeœnie paulini postawili drug¹ kaplicê, œw. Paw³a Pustelnika i przyst¹­pili do budowy koœcio³a. Choæ jeszcze do 1469 r. korzystano z koœcio³a drew­nianego, murowany trójnawowy sta³ ju¿ od 1463 r. Zachowa³y siê z niego m.in. ostrotukowe okna w nawie pó³­nocnej i krzy¿owo-¿ebrowe sklepienia w nawach bocznych. By³a to obszerna œwi¹tynia typu pielgrzymkowego. Pod koniec XV w. czêœciowo wymurowany by³ tak¿e klasztor. Ze wzglêdu na bez­pieczeñstwo cudownego obrazu oraz powiêkszaj¹cy siê stale dziêki licznym darom i wotom skarbiec, zasz³a ko­niecznoœæ budowy fortyfikacji. Wi¹za­³o siê to tak¿e z umacnianiem ca³ej granicy ze Œl¹skiem wzd³u¿ Jury Kra­kowsko-Czêstochowskiej. Od 1620 r. do XVIII w. powsta³o dzie³o obronne nawi¹zuj¹ce do systemu nowow³osko--holenderskiego. W 1631 r. zbudowa­ny zosta³ mur wschodni z dwoma ba­stionami w naro¿nikach, nastêpnie za­chodni, równie¿ z bastionami, oraz fo­sa, która otoczy³a klasztor. Fortyfikacja mia³a plan prostok¹ta o wymiarach 130 x 105 m, brama znajdowa³a siê od strony po³udniowej, a przed ni¹ posta­wiono piêcioboczny rawelin (przy­czó³ek mostowy) i reduty. Budynki umocniono wewn¹trz basztami. Prace budowlane objê³y tak¿e pozos­ta³¹ zabudowê. Postawiono wtedy m.in.: dwupiêtrowe pó³nocne skrzyd³o klasztoru z dwoma wie¿ami (1630-1633), skrzyd³o po³udniowe (1647), budynek apteki (1639) i trzynawow¹ czêœæ kaplicy Najœwiêtszej Marii Panny (1641), do której wstawiono ambonê i wielki o³tarz dêbowy. Zbudowano równie¿ kaplicê Anio³ów Stró¿ów (1625) oraz kaplicê Jab³onowskich (1639, obecnie Serca Jezusowego), a nad przebudowan¹ zakrysti¹ wznie- siono pomieszczenie skarbca. W chwili przyst¹pienia przez Szwedów do oblê- ¿eni¹ Jasnej Góry budowa twierdzy i klasztoru by³a ju¿ ukoñczona. Obrona klasztoru, mimo ma³ego znaczenia mi- litarnego, uros³a z biegiem lat do naj- wiêkszego dokonania polskiego rycer- stwa i zakonników w wojnie polsko- szwedzkiej. Wynika³o to z celu tej obro- ny - cudownego obrazu Matki Boskiej, co tak piêknie opisa³ w Potopie Henryk Sienkiewicz. Po najeŸdzie szwedzkim rozpoczêto na- stêpne prace budowlane. Powsta³a re- nesansowa kaplica Denhoffów (obe- cnie œw. Paw³a) na wzór wawelskiej ka- plicy Zygmuntowskiej (1671), a po po- ¿arze w 1690 r. koœció³ przebudowano na bazylikowy. Jednoczeœnie wnêtrze œwi¹tyni i kaplicy Najœwiêtszej Marii Panny udekorowane zo­sta³y przez Karola Dan-kwarta malowid³ami przedstawiaj¹cymi m.in. sceny z historii Krzy¿a Œwiêtego, cuda zwi¹za­ne z obrazem oraz widok oblê¿enia Jasnej Góry przez Szwedów. Wszyst­kie te prace zakoñczono w 1712 r. Okaza³o siê jednak, ¿e rozbudowane musz¹ byæ tak¿e forty­fikacje, bowiem prze­marsze wojsk, najazdy i grabie¿e stale zagra¿a­³y klasztorowi. Jeszcze w 1674 r. powsta³ nowy bastion po³udniOWO- wschodni, zaprojektowany przez Krzysztofa Mieroszewskie- go, a w 1 po³. XVIII w. modernizacj¹ twierdzy zaj¹³ siê Jan Chrystian Dahlke tworz¹c m.in. bardziej wysuniête nowe bastiony. Wtedy te¿ powsta³ zespó³ bramny, na który sk³adaj¹ siê dzisiaj: póŸnobarokowa brama Lubomirskich (1723), brama Matki Bo¿ej Zwyciêskiej (albo Stanis³awa Augusta, 1767, odbu- dowana w 1957 r.), brama Matki Bo¿ej Bolesnej (1891) oraz brama Wa³owa zwana Jagielloñsk¹ z 1 po³. XVII w. Obecny wygl¹d ca³ego zespo³u formo- wany by³ wiêc przez kilka stuleci. Bazy- lika ma wysok¹ nawê g³ówn¹, oddzie- lon¹ od bocznych smuk³ymi filarami, a nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Zdobiona jest sztukateriami i malowid³ami barokowymi. O³tarz g³ówny wg proj. Jakuba Antoniego Buzziniego zbudowa³ w 1728 r. Jan Adam Karinger. Ma on charakter archi- tektoniczno-rzeŸbiarski i przedstawia grupê Wniebowziêcia. Po³udniow¹ ele- wacjê korpusu formuj¹ trzy dobudówki: kruchta z manierystycznym portalem (1630, wczesnobarokowa kaplica œw. Paw³a (1641-1671) oraz jedna nad drug¹ kaplice œw. Relikwii (1648) i Ja­b³onowskich (1754)). Od po³udnia wznosi siê tzw. Wieczernik - czworobok neobarokowych kru¿ganków nakryty w 1927 r. tarasem, przylegaj¹cy do dzwonnicy z XVIII w. Na pó³noc od ko­œcio³a znajduje siê kaplica Narodzenia Najœwiêtszej Marii Panny z gotyckim prezbiterium, siatk¹ sklepiennych ¿eber z XVI w. i malowid³ami anio³ów z XVII w. G³ówny korpus kaplicy jest bu­dowl¹ halow¹ z emporami, dostawion¹ do prezbiterium w 1644 r. Dekoracja po­wstawa³a w ró¿nym czasie, ale wyró¿­nia siê bogactwem sztukaterii, szczegól­nie na sklepieniu nawy. O³tarz ufundo­wa³ kanclerz Jerzy Ossoliñski, a projekt wykona³ Jan Gisleni w 1650 r. Srebrn¹ dekoracj¹ pokry³ go m.in. toruñski z³ot­nik Jan Bierpfaff. Za srebrn¹ zas³on¹ wykonan¹ w 1673 r. przez Jana Lemo-na znajduje siê cudowny obraz: Matka Boska Czêstochowska. T³o i nimby wi­zerunku z rytowanej blachy wykona³ w 1434 r. Jan Polak z Krakowa. Wokó³ zawieszone s¹ tysi¹ce wotów, w tym plakiety figuralne z XVII—XIX w. i wybit­ne dzie³a jubilerskie. Zakrystia z 1651 r. pokryta polichro­mi¹ Dankwarta mieœci czêœæ kolekcji darów przekazywanych klasztorowi. S¹ to m.in. monstrancje, krzy¿e, wazony kryszta³owe, tace, lichtarze, o³tarzyki. Pozosta³e eksponaty s¹ umieszczone w skarbcu i jako ekspozycja w arsena­le. Warto jeszcze wspomnieæ o repre­zentacyjnych salach klasztoru, np. o Sali Rycerskiej z cyklem obrazów 0 dziejach Jasnej Góry, Wielkim Refek­tarzu z malowid³ami Dankwarta, bi­bliotece z 1.1733-1739 z bogato intar-sjowanymi meblami wykonanymi przez zakonnego stolarza w 1739 r. Jasna Góra zajmuje wyj¹tkowe miejsce w ¿yciu duchowym narodu oraz jego kulturze artystycznej. Obecnoœæ obrazu Matki Boskiej wywar³a istotny wp³yw na dzieje klasztoru, jak i poœrednio na losy Polski. pe³ni¹c funkcje konsoliduj¹­cego naród symbolu. Po zwyciêstwie nad Szwedami w 1655 r. Matka Boska zosta³a og³oszona Królow¹ Korony Pol­skiej i tak jest do dzisiaj. Jednoczeœnie Jasna Góra nale¿y do najwiêkszych najbogatszych w zabytki zespo³ów pielgrzymkowych Europy.



Cytat dnia

“ Serwis poœwiêcony zabytkom, turystyce i agroturstyce. Znajdziesz tutaj wiele ciekawostek oraz dowiesz siê o interesuj¹cych miejscach. Serwis dopiero siê rozwija, wiêc opisy niektórych miejsc mog¹ byæ niekompletne lub mo¿e ich jeszcze nie byæ. Staramy siê aby codziennie, jakiœ obiekt zosta³ dodany.

Zapraszamy do czytania”